Steve Reich - Octet / Music for a Large Ensemble / Violin Phase (1980)

Deze stukken betekenden voor mij de ontdekking van minimal music. Achteraf gezien wordt het wat mij betreft pas echt minimaal met Violin Phase, de andere twee stukken vind ik daarvoor te 'vol', te veel ornamenten - vergelijk het met Terry Riley of met het vroege werk van Glass. Het voldoet uiteraard aan de regeltjes, maar toch...
Zal je altijd zien dat Reich (net als Glass, overigens) heeft verkondigd geen minimal music te maken. Als iemand een alternatief heeft dan lees ik dat graag.
Vooral track 1 vind ik een klassevoorbeeld van bijna perfecte harmonie. Het lijkt een perfecte cirkel, maar gelukkig niet helemaal perfect. Het draait en draait en draait ...maar... heel subtiel, soms alleen door een 16e noot toe te voegen of te verplaatsen, merk je dat de cirkel niet rond is en dat het enseble niet steeds hetzelfde doet.
Dergelijke muziek heeft invloed op mensen - of ze worden er rustig van of juist knettergek. Ik behoor tot de eerste groep, de rest van mijn huisgenoten tot de laatste. Als iedereen van huis is, knalt deze van Reich nog regelmatig door de huiskamer.

Ik behoor ook tot de eerste groep, ik word hier aangenaam rustig van. Je kan er in wegdromen, maar tegelijk is het ook best prikkelend, omdat de uitdaging erin verscholen ligt telkens de accentverschuivingen eruit te filteren.

Dit is, denk ik, een treffend voorbeeld van muziek die door de meeste mensen wordt bestempeld als "altijd maar hetzelfde", en stiekem zoveel meer is.

4 sterren