Quiet Riot - Metal Health (1983)

dit is lijpe muziek: com on feel the noize en slick black cadillac 4,5*

Wel een geinige plaat maar ook niet meer dan dat. Heel jaren 80 en glam maar toch koinkt het allemaal best lekker. Metal Health en Come on feel the noise zijn de bekendste en beste nummers van de plaat. Spelers van GTA: vice city en vice city stories zullen ze ook wel bekend in de oren klinken. Slick back caddillac is ook best aardig en run for cover lijkt wat simpel maar is uiteindelijk toch wel een lekker rocknummer.
Love's a bitch is het minste nummer met een wel heel erg makkelijk en geforceerd refrein. 3,5*

Oh ja vette hoes ook

R.I.P. Kevin Dubrow.

Respect voor een groep die zovele miljoenen albums kan verkopen met eigenlijk een kopie van muziek van AC/DC en Slade.

Overigens, ik dacht dat dit de eerste groep was van de betreurde Randy Rhoads (voor de "heidenen" onder ons: de eerste gitarist van Ozzy Osbourne toen die solo begon).

Een album die ongetwijfdeld de nekspieren en de gebalde vuisten heeft beziggehouden.

Voor mij een ware Metal klassieker, met Metal Health, Breathless, Run for Cover en de Amerikaanse hit Cum on Feel The Noise.

Deze plaat ging in 1983 meer dan 7 miljoen keer over de toonbank en was het aller eerste Heavy metal die de nr. 1 haalde. Ze speelde direct op het inmiddels legendarische U.S. Festival voor meer dan 150,000 man (Quiet Riot, Mötley Crüe, Ozzy Osbourne, Judas Priest, Triumph, The Scorpions, Van Halen).

Helaas was het vervolg Condition Critical niet om aan te horen en de band verdween weer net zo snel als ze gekomen waren voor de grote massa. QR III (uit 1986) en Rehab (2006) zijn na Metal Health de betere platen.

Dit album blijft voor mij een heuse Metal klassieker, de eerste die platina haalde in de States, 6x om precies te zijn. Tegenwoordig ingehaald door het genre en niet meer zo Metal als in 1983.

Vooral de Slade klassieker Cum On Feel The Noize is uitstekend vertolkt door Kevin Dubrow (RIP), een nummer die er het allerlaatste moment is bijgehaald door de platenmaatschappij en met tegenzin de de band is opgenomen.

Daarnaast was het titelnummer een nekkraker van jewelste voor de inmiddels fossiele headbanger.

Inmiddels voor een prikkie te vinden, geremasterd, en zeker een aanrader mits je van enigszins gedateerde Hardrock/Metal houdt maar wel een essentieel plaatje in dit genre wilt hebben.

Lekkere '80's plaat. Geen klassieker in mijn ogen, maar het heeft wel een leuke '80's sfeer.

Een van de betere glam-metal platen in het genres topperiode. De tracks Metal Health en de cover Cum on Feel the Noize rocken hard. In GTA Vice City (en Vice City Stories) op de zender V-Rock hoorde ik deze tracks voor het eerst en gaf me direct het gevoel: dit moet ik checke. Slick Black Cadillac is ook top.

Ik houd van platen die op de rand van metal en rock liggen.

Zo ook deze. De tempo's en productie van een rockplaat. Maar de aggressie en solo's van een metalplaat.

De eerste twee nummers zijn partymetalnummers van klassieke waarde.

Ik ga ook echt voor de 5 sterren.

Zet Breathless of Run for Cover eens op en probeer stil te blijven zitten....

En luister eens naar het gitaargeweld op Battle Axe.

De hoes doet het em'.

Vandaag op vinyl gescoord en na een nieuwe luisterbeurt doe ik er een halve ster bij. Toch wel een aantal klassieke nummers, waaronder het titelnummer, Slick Black Cadillac en Run for Cover.

Ze (Quiot Riot) zijn overigens weer bezig aan een nieuwe plaat met Jizzy Pearl als zanger.

Eigenlijk is dit maar heel matig allemaal, dat Battle Axe laat toch ook wel horen dat de gitarist snelheid, techniek en gehoor ontbeerd. De songs worden te lang uitgemolken, er zit geen enkele gelaagdheid in, weinig muzikaliteit minder venijn dan AC/DC...ach ja..kan nog wel even doorgaan.

Een verschrikkelijk album. En het heeft nog miljoenen exemplaren verkocht ook.
In 1983 was het dringen geblazen. Als je op het juiste moment daar was, met goede hardrock en een waanzinnige act kon je doorbreken.
Quiet Riot had geen enkele diepgang.
2,5 sterren.

Zovele jaren later en het blijft een party-album dat meer succes kende bij onze Amerikaanse vrienden dan bij ons in Europa: in 1983 hadden wij onder andere Holy Diver van Dio, Piece of Mind van Iron Maiden, Script for a Jester's Tear van Marillion, Melissa van Mercyful Fate, Kill 'Em All van Metallica, de EP van Queensrÿche, Show No Mercy van Slayer, ik ga me inhouden.

Wanneer ik geen rekening houd met die partynummers waaronder de Slade cover en de ballad, dan blijf ik Breathless toch nog een mooi nummer vinden met zijn gedreven tempo. In 1983 hadden wij nog een album dat met bakken tegelijk over de toonbank ging, Pyromania van Def Leppard, een album dat ik hoger inschat en waarop het voornoemde Breathless wel zou passen.

Vijf bonustracks werden toegevoegd aan de hand van de heruitgave van 2012: de vier live-nummers staan ook op de EP Live Riot uit 1983: Quiet Riot - Metal Health (CD, Album, Remastered, Reissue) | Discogs. Dit album leverde hen een uitnodiging op voor het US Festival op 29 mei 1983.

Ik was denk ik en jaar of 17 a 18 toen ik kennis maakte met heavy metal. Dat was via screaming for vengeance van judas priest. Daarvoor was ik vooral met rock n roll en hard rock bezig. En in het weekend zaten we bier te drinken en mee lallen met Normaal en gingen we veel naar Normaal concerten. Door Judas priest ging m’n muziek smaak wat breder worden. Ik ging steeds meer heavy metal luisteren en later ook thrash metal. Daardoor kwam ik in de oldschool metal scène te lopen. M’n spijkerbroek werd en strakke spijkerbroek en m’n klompen werden ingerolen voor witte gympen. Maar in die old school metal scène werd altijd minachtig gekeken naar die glam bands, was overdreven en zag er veel te vrouwelijk uit. Dus motley crue en dat soort Bands kwamen niet in me platen kast. Totdat ik deze plaat en keer voor me verjaardag kreeg van en oom. En toen ik hem draaide vond ik hem stiekem nog best goed ook nu jaren later vind ik het nog steeds en lekker plaatje. Vooral de opener is m’n favoriet en de cover van slade vind ik ook heerlijk gedaan. Later me eigen nog is verdiept in andere albums van hun, maar was er wel vrij snel uit dat het voor mij en 1dagsvlieg was en het bij dit album blijft.

Bij mij ook 'Screaming for Vengeance' als één van de allereerste instroomalbums. Quiet Riot is bij mij onder de radar gebleven, omdat toen dit succesalbum uitkwam ik in mijn nadagen van spelen met LEGO zat. De bassist speelt op het tweede Ozzy-album, dat weet ik ervan en verder alleen de hits wel eens gehoord. Onlangs een remaster-CD besteld met niet meer dan twee bonustracks - Danger Zone & Slick Black Cadillac [Live] en vooraf beluisterd op YouTube. Aanstekelijk plaatje en op die afsluitende ballad na vind ik eigenlijk alles best wel goed. Edit: dat is eigenlijk Bob Daisley – bass (uncredited) op Diary of a Madman.

Dat van die bassist wis ik dan weer niet. Leuke info. Klopt heb die cd ook met exact dezelfde extra nummers. En ja de plaat luistert in z’n geheel lekker weg. Staat niet echt en doorspoel nummer op.

Volgens mij is het de teruggekeerde Rudy Sarzo die hier bast, nadat hij ontslag had genomen bij Ozzy. Daisley was vervolgens terug bij de madman. Of bedoelde je dat ook, B.Robertson?

Verder sluit ik me aan bij het episteltje van Sir Spamalot. De albums die hij noemt waren ook bij mijn vrienden en mij bepalend. Metal Health (mooie woordspeling trouwens, snap 'm nu pas) was muziek voor Amerikanen die Slade hadden gemist. Desalniettemin een leuk feestplaatje, herkenbaar ook wat Dirkrocker erover schrijft!

De bassist op 'Metal Health' is Rudy Sarzo en die staat afgebeeld op het tweede Ozzy-album, maar als je het nazoekt staat er bij Ozzy dat Bob Daisley eigenlijk bast of 'Diary of a Madman', klopt.

Daisley werd samen met drummer Lee Kerslake uit de band gezet voordat Diary Of A Madman verscheen. Gedoe over de credits volgde in de vele jaren erna tot aan een release niet zolang geleden met nieuw opgenomen drum- en baspartijen aan toe. Met recht het dagboek van een gek (en zijn vrouw)

Dan Quiet Riot. Vaak over geschreven in mijn favoriete periodieke lectuur maar het heeft mij nog nooit kunnen pakken. De stem van Kevin DuBrow vind ik te gek maar de deuntjes te slap. Cum On Feel The Noize vind ik zelfs verschrikkelijk. Dan maar Slick Black Cadillac en het titelnummer voor af en toe.

Heel stiekem vind ik hun meest commerciële album QR III (met Wild & The Young erop) nog het leukste maar dat mag je niet verder vertellen.

Bob Daisley ging samen met Lee Kerslake naar Mick Box voor de doorstart van Uriah Heep, maar altijd vreemd gevonden dat Daisley ondanks het nodige gedoe wel weer op 'Bark at the Moon' meedoet.