Daryll-Ann - Trailer Tales (2002)

Er is hier geen energieke Daryll-Ann aan het werk, dat was wel de conclusie die ik makkelijk kon trekken na mijn eerste luisterbeurt van ‘Trailer tales’, terwijl de titel het eigenlijk ook al doet vermoeden. Allen zijn het vrij ingetogen goed in het gehoorliggende luisterliedjes, die soms te onopvallend voorbijgaan (vooral bij de eerste luisterbeurten). Het begrip luistervriendelijk wil ik ook noemen, want het wil wat zeggen als mijn vader –die normaalgesproken mijn muzieksmaak hekelt- dit wel als mooi bestempelt. En hij heeft gelijk, terwijl we het normaalgesproken qua muziek nooit eens kunnen worden, is dit zeer mooie muziek, plus dat het tekstueel ver boven het gemiddelde uitstijgt. Alleen is het wellicht aan de saaie kant, want ik heb D-A niet op ook maar 1 losbandige uitspatting kunnen betrappen, hetgeen je jammer zou kunnen vinden. Immers staat D-A redelijk te boek om het energieke gitaarvuur, wat (helaas?) hier ontbreekt; de gitaar is er, maar houdt zich passend (dat zeker) rustig op de achtergrond. De parels uit de schatkist: Serenades for the lonely, Swords and words, Old school, Her manic frame.

Kortom het is aandachtig luisteren of inslaapvallen, terwijl er ook een tussenweg kan bestaan maar als je dan toch inslaap mocht vallen, laat het dan onder het beluisteren van ‘Trailer Tales’ zijn.

N.a.v. dit album ben ik de mannen eens live gaan bekijken.
Het spijt me het te moeten zeggen: ik heb het einde van het concert niet gehaald. Mijn hemel wat was dat saai zeg, over in slaap vallen gesproken. Nu was de uitstraling er ook eentje van 0,0.
Op cd hou ik het prima uit, maar live waren ze aan mij niet besteed.

:d Dat had ik na Happy Traum. Ik zag ze vervolgens in het voorprogramma van dEUS en het was verschrikkelijk... Daarna heb ik niet of nauwelijks meer omgekeken naar Daryll Ann, alhoewel ze nooit mijn sympathie verloren. Maar dat heeft meer te maken met het prachtige I Could Never Love You, een van hun eerste singles die ik ooit 's op MTV (toen dat nog leuk was, begin jaren '90) langs heb zien komen.

Warm, weemoedig album. De muziek past precies bij de prachtige foto's van het ongerepte Nederlands landschap in het boekje.

"Trailer Tales" (de track, niet het album) geeft me altijd een heerlijk melancholisch gevoel. Alsof ik in vervlogen tijden met familie een boswandeling maak terwijl de zon net ondergaat, ofzo. Kan het er soms niet bij drooghouden.

Ik heb ze eens op Pinkpop gezien en vond ze toen wel aardig. Twee jaar later stonden ze in het voorprogramma van Heather Nova, en ik was verkocht! Daarna alle albums gekocht en ze nog eens live zien spelen.

Ik vind dit niet het beste album. Dat is Happy Traum denk ik, en daarna Don't stop.

Ontzettend jammer dat ze gestopt zijn...

....en het laatste concert was ook erg ok....theater romein in leeuwarden, en was er toevallig bij. Hoop dat ze zich nog bedenken!

Zie het niet gebeuren.

Ik vind dit dus zeker wel een heel mooi album. Staan hele mooie nummers op. Is er voor mij echt een die ik opzet als ik rust wil, maar toch ook wel mee wil zingen. Gewoon niet te zwaar op de maag dit.

Stuk minder vervolg op het behoorlijke 'Happy Traum'. De meeste nummers zijn wat saaiig (met name 'It's Only Love' en 'Old School' zijn zwakke songs), maar gelukkig staat er ook nog wel wat aardigs op. Bijvoorbeeld Serenades for the Lonely en het titelnummer. Maar over het algemeen wel een lelijke teleurstelling, ook al niet geholpen door het enigzins steenkolen Engels waarin gezongen wordt (vind ik dan).

1,5 ster.

Mmm, volgens mij is dit wel de CD met de mooiste Daryll Ann-song: Equally Sympathy. En Borderland is imo ook een prachtig nummer. Maar goed, smaken verschillen.

Onterecht lage score in mijn ogen. Na het onaantastbare Weeps, wat mij betreft het beste DA-werkje.

Minder dynamisch weliswaar, maar bijzonder sfeervol. De plaat voelt aan als een warm bad.

Het was heel lang geleden dat ik iets van Daryll-Ann had gelusiterd. Maar ik ben daarnet toch wel getroffen door de schoonheid van dit album. Eigenlijk zit er geen zwak moment tussen. Blijft jammer dat ze niet meer bestaan.

Zeer ondergewaardeerd.... Staan alleen maar goede songs op.

Ben ik wel eens met mijn voorganger. Alleen maar goede songs. Dit album staat te boek als een wat tegenvallende plaat na het majestueze 'Weeps' en het niet veel minder 'Happy Traum'. Gevarieerde songs, ietwat ingetogen en niet altijd venijnig rockend. Maar van een fijne melodieuze pracht. Ik vind het een fijn bandje.

Dit is gewoon een prachtig album waar je aandachtig naar moet luisteren (zoals naar de meeste muziek die er toe doet natuurlijk). Het is het eerder pop dan rock, en al hoor je in de verte wel allerlei invloeden, het klinkt in mijn oren zeer oorspronkelijk. De voor het merendeel door J.Paulusma geschreven songs vind ik zeer aantrekkelijk, al blijft de uitspraak van het Engels een minpuntje. Vooral It's Only Love vind ik om in te lijsten, maar het album in zijn geheel is voor mij een blijver gebleken. Dat komt mede door de licht melancholieke sfeer en de mooie instrumentatie.

Mijn kennismaking met Daryll Ann. Blijft een geweldige plaat.

Na ontdekking van Paulusma (ben de cataloog van Excelsior aan het leeg kopen, zeer betaalbare plaatjes!) wou ik Daryll Ann ook wel eens beluisteren. Kende de naam wel, maar dacht niet dat ik er al iets van gehoord had.
Haha, tot ik deze cd in mijn kast terugvond.
En na vele jaren heb ik m eindelijk goed beluisterd.
Wat is dit goed zeg!
Men spreekt over een warm bad, dat klopt. Had dit met de laatste van Paulusma ook.

Weg met de douche, vanaf vandaag neem ik elke dag een warm bad