Virtuoso - World War II: Evolution of the Torturer (2004)

Virtuoso is opzienbarend goed in staat een boodschap te verwoorden in een rapvers. Toch vind ik dat bij lange na niet het indrukwekkendst op dit album. Hij spreidt hier namelijk nog een andere briljante tekstuele vaardigheid ten toon. En zoiets had ik nog nooit gehoord. Virtuoso blijkt een soort Renaissance-poëzie te kunnen schrijven, maar dan met een nog veel bredere voedingsbodem dan alleen de klassieke oudheid. Uiterst treffend combineert hij de conventies van de gangsta rap; brag 'n boast om een hoop dreigementen met een immense verzameling saillante algemene kennis, fantasie, thema's uit de populaire cultuur, de kunst van creatief associëren en intertekstuele referenties. En dat allemaal in een rijmschema dat zo strak is dat je je afvraagt waar hij ademhaalt, met een gigantische woordenschat en nog zes minuten lang, aan een stuk door, ook. Aangevuld met een meer dan geschikte stem en een zeer puike knalbeat is het resultaat majestueus. Het was misschien al duidelijk: ik heb het over 'Man of the Hour'. Het is een nummer dat zowel qua muzikale als qua literaire pretenties meer biedt dan alle Europese marskramers uit de zeventiende eeuw bij elkaar. Ik ben er bijna voor bereid het door mij verguisde begrip 'klassieker' weer voor van stal te halen.

Hij klinkt een beetje als Aesop Rock.

Aanvulling op mijn laatste bericht: ik vind Virtuoso inhoudelijk niet ultiem, om de simpele reden dat zijn verzen niet gebouwd zijn om een thematische kern. En zo'n thematische kern is naar mijn ogen heel strevenswaardig. Maar dan nog, dergelijke associatieve vlijmscherpzinnigheden als op Man of the Hour kun je eigenlijk onmogelijk verwachten in een onderling volledig samenhangende tekst. Toch blijft er ruimte achter deze hulde. Ruimte om rap te verheffen uit een stuurloze opsommingsgewoonte, ook al kan dat klaarblijkelijk meesterlijker uit de verf komen dan de Mona Lisa.

Verschrikkelijke hoes

Niet haten, hij is toch best stoer ?

Nee.

Behoorlijk lelijke hoes inderdaad.

Heerlijke CD, alleen A Pound a Day skip ik standaard. Epilogue vind ik ook behoorlijk kut, maar dan is de CD toch al afgelopen.

Man of the Hour

Animal verdient wat mij betreft ook een speciale vermelding, lekkere productie en een ietwat vreemd refrein waar je maar net van moet houden (en ik hou ervan).

Rhythm & Poetry wat is de reden dat je naar 2,5 * ben gegaan aangezien je 5 * had gegeven ?

wat zijn military intelligence en man of the hour toch zieke tracks man..