Ian Boddy - Sepulchre (2013)

Sepulchre is de registratie van het vierde Live On Air Radio Concert die Ian Boddy tijdens het ambient radio-programma Star's End van Chuck van Zyl gespeeld heeft. Stiekem alweer de vijfde, als je zijn samenwerking met Mark Shreeve als het duo ARC ook meerekent.

Ian Boddy laat zich op dit album andermaal van zijn beste kant zien. Het sterke van Sepulchre is het karakter van de muziek die vrij dreigend en somber begint, maar zeer rustgevend en warm eindigt.
Aaneengesmolten tot eigenlijk één compositie verspreidt over 6 tracks is het behoorlijk knap te noemen dat de subtiele overgangen nauwelijks te merken zijn en toch uiteindelijk voor opvallende veranderingen zorgen.

Zo begint het album vrij minimaal en verontrustend met snerpende en zweverige klankpatronen, middels het behoorlijk abstract klinkende "Forbidden".
Vervolgens wordt de toonzetting aanvoelbaar dreigender en nadrukkelijker tijdens "Vault". Het nummer lijkt een aankondiging te zijn voor iets wat alleen maar voor onrust en ellende kan zorgen, verpakt in een knap geconstrueerd en sfeervol stuk muziek.
Verrassend is het dan ook dat de donkere wolken die zich samenpakten tijdens "Vault" een klein beetje openbreken en wat licht in de duisternis laat schijnen. Hoewel de sfeer nog steeds druilerig is, wordt deze dus toch op een mooie en rustgevende manier gecombineerd met meer twinkelende en lichtvoetige klanken tijdens "Remembrance".
Maar niets is wat het lijkt, aangezien "Remembrance" een voorbode blijkt te zijn voor het massieve middelpunt van het album, waarbij Ian Boddy daadwerkelijk alle registers opentrekt en ons trakteert op een portie ouderwets Berlin-School synth-werk. Om je vingers bij af te likken! "Monument" doet dan ook zeker zijn naam eer aan en mag ruim een kwartier de boventoon voeren.
Na dit opvallende en enige sequencer-gedomineerde nummer die de spil van het album vormt, laat Boddy de muziek op een charmante en gedweeë manier tot rust komen en krijgen we te maken met het prachtige en vreedzaam klinkende "Forgotten". En met dit nummer slaat Boddy definitief het roer om en laat zich van een volledig andere kant horen dan dat ie het album mee begon.
Met "Rest" laat hij de muziek na een lichte, majestueuze opleving pas echt tot rust komen, vooral in de laatste minuten.

Waarmee een einde komt aan een opvallend album waarmee Ian Boddy's muzikale kwaliteiten wederom hoog in het vaandel staan en wat voor de doorgewinterde synth-liefhebbers dan ook als een essentiële aanrader beschouwd mag worden.