Renaud - Putain de Camion (1988)

Toen de single 'Jonathan' vaak voorbijkwam op Radio 21 (nu Classic 21), toen is het begonnen. Geweldig vond ik die single van Renaud, singletje gekocht... daarna in het album beluisterd, en Renaud had er een fan bij... Dan in zijn ouder werk gaan grasduinen en sindsdien volg ik de man dus...

Die single, waarmee het album opent, en het album, waren in '88 dus mijn kennismaking met Renaud. Achteraf bekeken maakte ik dus kennis met Renaud toen die commercieel erg goed in de markt lag, en toen hij met al enkele knappe platen op zijn actief, nog lang niet versleten was, nog boordenvol ideeën zat. Het album heb ik toen grijsgedraaid en, ook al hoor je er misschien wel een wat typische 'jaren 80 sound in, net als bij de voorganger 'Mistral Gagnant', ik blijf dit een uitstekende plaat vinden, misschien klinkt enkel die eerder genoemde single wat gedateerd...

Hier staan mooie dingen op. De prachtige ballad die 'Il Pleut' is, het opgewekte, poëtische, herkenbare 'La Mère à Titit', het kinderlijk eenvoudige 'Me Jette Pas'. De synthi-ballad (ok, klinkt ook wat gedateerd, maar toch) 'Triviale Pursuite' die je flink een geweten schopt, dat zou Renaud trouwens nooit afleren, het erg eenvoudige en o zo breekbare 'Rouge George', toen de b-kant van 'Jonathan'... Het lekker smerige, ook tekstueel, wegrockende 'Chanson Degéulasse'... en het onfortuinlijke verhaal van Hughes & Julie...

De les die 'Socialiste' is, wat een verhaal, en wat een clou, die zich van een ei zo na Bo Diddley-ritme bedient, .... het lichtjes geniale 'Allongées sur les Vagues' waar Renaud volop de zelfspot bedrijft en o.a. ook de muziekindustrie een flinke sneer bezorgt... De grote grap die 'Cent Ans' is....
En het gewoon heel mooie 'Petite'....

Er wordt een beetje 'zwaarmoedig', maar ook respecvol afgesloten met 'Putain de Camion', over een dame die 'in het leven' stond en er niet meer is, of het uit h et leven is gegrepen of niet, dat weet ik niet, maar het k linkt erg gemeend en oprecht...

Het album zou gevolgd worden door een grootse tournee, met daarna nog een live album (Visage Pale). Renaud was helemaal klaar voor de jaren '90, maar dat die hem op persoonlijk en uiteindelijk ook op artistiek vlak zwaar zouden gaan vallen, dat wist hij wellicht nog niet... al begon het redelijk goed met 'Marchand de Cailloux' (1991)...