Renaud - Boucan d'Enfer (2002)

In 2002 gebeurde dan toch wat géén Renaud-fan, en de muziekpers al helemaal niet, nog voor mogelijk hadden geacht: een nieuw album van een zowaar herboren Renaud. Zijn eerste wapenfeit sinds 1994.

Renaud, zoals zovelen, slachtoffer geworden van "de Rock 'n Roll", de alcohol en met een zwaar gebroken hart, wat zijn lever nog minder ten goede zou komen, leek wel afgeschreven.Zijn muze - zijn Dominique, aan wie tot en met in 1994 zowat alle albums werden opgedragen - ja, ook aan zijn dochter "Lolita", had hem verlaten...
Het zou dan heel stil worden rond Renaud, de zanger zat helemaal in de put en aan de drank en van liedjes schrijven of performen zou geen sprake meer zijn...

Maar in 1999 besloot de franse folk/rock zanger om zich te herpakken. Als "therapie" trok ie met het programma "une Guitare, Un Piano et Renaud" van '99 tem 2001 op tournee door Frankrijk, Zwitserland, Luxemburg, Québec en België. Ik was erbij op het concert in Brussel. Het was een beetje pijnlijk. Begeleid door Alain Launty (Piano) en 'oudgediende' en kameraad van de zanger Jean Pierre Bucolo (gitaar) poogde de zanger zichzelf terug tevinden: door op te treden. Toen ik het concer bijwoonde zat ik érg ongemakkelijk. De man zong zo ongeloofelijk vals, kon géén enkele hoge noot noch aan en was enorm papperig geworden... De wat rustigere nummers fluisterde hij..
En toch had ik en de andere Renaud-fans nog hoop.. terecht zou in 2002 blijken..

Tijdens zijn 'therapie-tour' presenteerde de zanger ook twee nieuwe nummers 'Elle A Vu Le Loup" (onwaarschijnlijk vals gezongen - wie me niet gelooft ik heb er nog ergens een opname van liggen van die live-uitvoering) en "Boucan D'Enfer" dat over zijn breuk met "sa dominique" ging: "Adieu L'amour, Bonjour La Merde.." zingt Renaud.. het zegt genoeg...

Na dat bewuste optreden nog met andere Renaudfans zitten praten: zou het ooit nog goed komen met de man?
Het kwam goed.

In 2002 pakt Renaud dan uit met het album "Boucan d'Enfer", juist genoemd naar dat ene nummer dat, net als "Elle à Vu Le Loup" op dit album staat. En of Renaud terug was! De stem was terug, de leuke woordspelingen, spitsvondige Franse humor, maatschappijkritiek en sociale bewogenheid ook! Het album bespeelt zoals we van Renaud gewoon waren actuele thema's enerzijds en bevat anderzijds ook vrolijke niemendalletjes zoals "Mon Nain de Jardin" waarin de zanger zich afvraagt wie er met zijn tuinkabouter vandoor is...

En het album gaat natuurlijk ook over zichzelf én zijn "wederopstanding". Zijn eigen miserie en hoe hij die probeerde te boven komen worden bezongen in het eerder geschetste "Boucan d'Enfer", "Tout Arreter" en het overduidelijke "Docteur Renaud, Mister Renard". Waarbij Docteur Renaud zijn teruggevonden zelf is die liedjes schrijft en de drank probeert te laten, en Mister Renard de drinkebroer die hij de laatste jaren was...

En nummers zoals "Mon Bistro Préèré" maar meer nog "Je Vis Caché" zijnook weinig verhullend...

Heel erg leuk, én een bescheiden hitje, is het duet met de Hasseltse AXELLE RED in "Manhattan-Kaboul"...

Met "Boucan d'Enfer", de eerste Renaud-plaat sinds '94, is een geslaagde comeback, met potige rocksongs, mooie ballades en uitstekende teksten...

Misschien niet zijn allerbeste album, maar wel een heel goede en eentje die kan tellen qua "wederopstanding"....

Niet zo heel veel later zou Docteur Renaud trouwens opnieuw een muze vinden in Romane Serda, wiens debuut hij zou produceren in 2004 ...

Dit plaatje gekocht in Auchan aan 5 EUR doordat ik Manhattan-Kaboul kende samen met Axelle Red.

Het is een aangenaam plaatje geworden waar ik me de komende weken nog wat meer in ga verdiepen.
Misschien moet ik me ook nog wat meer in het oeuvre van Renaud verdiepen.

Ik begin met 4,5*