Mark Lanegan & Duke Garwood - Black Pudding (2013)

Iemand deze al gehoord?

Wel benieuwd naar.

Dit is tot nu toe het enige dat te vinden is:

Black Pudding

Pre-order is al gemaakt, ben erg benieuwd!!

Hij is al lang overal te pindakazen maar vreemd genoeg heb ik nog geen interesse terwijl ik Lanegan hoog heb zitten. Ik wacht de eerste commentaren hier wel af

Ik geloof dat Duke ..uuh Garwood (!) een paar jaar terug ook het voorprogramma deed van Lanegan's akoestische EU tour. Die Duke is volledig langs mij heen gegaan in de Tivoli destijds. Youtubeje klonk wel aangenaam, dat dan weer wel.

Lijkt me geweldig: The Duke met Big Band via de tijdmachine in voorprogramma van Lanegan

Interessant. Ik kan niet zeggen een Duke Ellington kenner te zijn, maar toch schrijf ik zijn naam bij de naam Duke. Doet -ie goed.

Ben deze nu aan het binnen halen, dus ik ben benieuwd, als ik Depeche Mode kan afzetten tenminste...

Goede tip aERodynamIC, moest even goed zoeken.
Had al wel een pre-order gedaan maar ben nog niet direct laaiend enthousiast zoals ik dat over het algemeen ben met nieuwe releases waaraan Mark Lanegan meewerkt.

Het klinkt gewoon allemaal erg lekker maar heb nog geen uitschieters gehoord die boven Mark Lanegans maaiveld uitsteken.

pff wat een draak van een plaat zeg. Lijkt wel of Lanegan maar 1 zanglijn kent. En dat geprut met die synthesizer klinkt goedkoop

Inderdaad Muziekobsessie, na een paar draaibeurten beginnen de electronische drums je de keel wel uit te hangen. Ben bang dat één van mijn muzikale helden hier toch een uitglijdertje heeft begaan.....

Zo heel slecht vind ik het ook allemaal niet, maar het is wel duidelijk een tussendoortje. Cold Molly hadden ze wel beter achterwege kunnen laten. Dat gepingel van Manchester Special zit ik ook niet echt op te wachten. War memorial vind ik wel aangenaam.

De instrumentatie van Duke Garwood klinkt overal netjes verzorgd maar wordt helaas nergens spannend.

De kracht van alles waar Lanegan aan meewerkt zit hem voor mij vaak in het dreigende / spannende van de muzikale compositie in combinatie met zijn voordracht.
Nu is het net of hij wat voor een muzikaal behangetje zit te mompelen.
Eén van de nummers die voor mij nog wel werkt is Shade of the sun.

Tussendoortje inderdaad en dat was misschien ook te verwachten. Maar met Lanegan die de lat altijd zo hoog legt....

Aardedonkere en bij vlagen bijna minimalistische plaat. In het begin zat ik maar te wachten of er iets zou gebeuren, maar in dat geval gebeurt er niets. Bij volledige aandacht en de volumeknop flink open begint deze plaat echter te groeien en komen de sobere details tot leven. Niet voor alle gelegenheden, maar zo af en toe is dit een hele indringende en indrukwekkende luisterervaring.

Lees mijn volledige recensie op:
De krenten uit de pop: Mark Lanegan & Duke Garwood - Black Pudding - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Erwin

Als zeer groot (lees Mega) fan, kan ik toegeven dat dit niet Lanegan's grootste werk is. Maar daar in tegen niet onaardig om naar te luisteren. Instrumentalen nummer springen er ook goed uit. Garwood schreef in mijn ogen gitaar tracks die zo op de Babel soundtrack bijgevoegd konden worden. Ingewikkeld ingetogen noem ik het maar. Toch wel een prima combi deze 2. Zou een 2de cd in de toekomst wel waarderen, maar dan iets meer pakkend... Ga hem regelmatig opzetten om te hopen dat hij me meer gaat pakken. 3** voor nu, maar misschien in de toekomst meer als hij zijn plek weet te veroveren....

Mark Lanegan heeft een fiks aantal gastoptredens en samenwerkingen erop zitten en deze Black Pudding is daar ook een toevoeging van. Niet eentje die er boven uit springt. Het kabbelt wat voorbij, zonder dat je er echt in getrokken wordt. Idd. aardig om naar te luisteren, maar voor mij niet iets om in huis te halen.

Geslaagde samenwerking van Lanegan en Garwood.
Somber, kaal en donker album dat, als je het echt goed tot je laat doordringen, tot 'n bijna spirituele ervaring uitgroeit. Je moet het gewoon ondergaan.
De nummers zijn bijna allemaal vrij kort en dat houd het spannend. Mooi en meeslepend in al z'n eenvoud.

Sober en kaal is de productie op deze plaat zeer zeker, en dat is duidelijk een bewuste keuze geweest van Lanegan en Garwood. Niks mis mee, al had een EP/mini album wat mij betreft voldaan, nu wordt het al gauw wat voorspelbaar en eentonig, en kakt de boel in na verloop van tijd... dan is het wachten op een uitbarsting die maar niet komt. Voldoende potentieel zit er trouwens wel in deze samenwerking.

Qua sfeer doet dit vooral denken aan het ingetogener solowerk van Lanegan uit de jaren 90. Op het eerste gehoor klinkt dit als een standaard Lanegan-plaat, die niets toevoegt aan ouder werk.
Alleen heeft Lanegan nog nooit op zo'n gelaagde arrangementen gezongen, als op deze composities van Duke Garwood.
Toch nog een unicum in het, oeuvre van Lanegan dat, dankzij de filmische kwaliteit van de muziek, vooral werkt als sfeerstuk.

Live in Utrecht
Mark Lanegan & Duke Garwood - War Memorial @ TivoliVredenburg
Mark Lanegan & Duke Garwood - Last Rung @ TivoliVredenburg
Mark Lanegan & Duke Garwood - Thank You @ TivoliVredenburg

Mooie aanvulling op bestaand werk. Prettige muziek om op een rustige manier in het hier en nu te komen.

Lanegan stond bekend om zijn brede kijk op het muzikale spectrum, van blues, licht psychedelisch werk, alternatief, een scheutje folk, een flinke dosis elektronica tot verstilde singer-songwriter werk, de beste man was van veel markten thuis.
Zijn interesse bleef niet alleen beperkt tot verschillende genres, Lanegan genoot ook bekendheid vanwege zijn vele collaboraties met andere muzikanten.
Met de Britse multi-instrumentalist Duke Garwood maakte onze bard 2 platen; Black Pudding en With Animals.
De titelsong intrigeert, bij vlagen wat minimalistisch maar het broeierige sfeertje maakt veel goed.
Het album had veel tijd nodig om te gaan groeien. Zoveel gebeurt er immers niet.
De heren weten echter de juiste condities te scheppen waardoor de songs zich na verloop van tijd gaan ontvouwen.
De plaat had trouwens prima als soundtrack kunnen dienen voor een film, zich afspelend in de Amerikaanse woestijn, waar zich zaken afspelen die niet voor het blote oog bedoeld zijn.
Beluister de instrumentale titeltrack en er bekruipt je een gevoel van eenzaamheid.
Het simpele maar doeltreffende arrangement van Cold Molly zorgt dan weer voor een vervreemdend gevoel.
Black Pudding behoort niet tot het beste wat Lanegan ooit heeft uitgebracht maar geef je je over aan het landschap dat zich voor je ogen ontvouwt, valt er genoeg fraais te ontdekken.