Gemma Ray - Down Baby Down (2013)

Een paar dagen geleden kreeg dit album bij Deezer zijn première, minder dan een jaar na haar vorige album: Island Fire. Het was dat album wat definitie mij interesse wist te wekker en ook aanzette om haar oudere werk te beluisteren. Veel daarvan is heerlijk duister en lijkt wel van een donker soort teksten doorspekt welke ik wel waardeer.

Al vanaf het eerste nummer wordt duidelijk dat dit keer gekozen is voor een filmische benadering. Gemakkelijk zou je kunnen denken dat dit de soundtrack is van een Twin Peaks aflevering maar dan wel een Franse versie. Dat terwijl deze dame sterke banden heeft met zowel Duitsland als Engeland. Maar de manier waarop ze de spaarzaam verspreide teksten zingt doet erg denken aan sixties Franse soft-erotische filmmuziek. Ook hoor ik vlagen van The Shadows terug.

De nummers zijn kort zoals je ook verwacht van thema's in een film. Het mag dan album heten en 10 nummers hebben, het voelt bijna als een EP aan en met minder dan 28 minuten is het aan de korte kant maar eigenlijk precies de juiste lengte om meteen nog eens te beluisteren. De vocalen worden meer als instrument gebruikt dan om teksten te zingen. Het galmt en echoot lekker uit de speakers en droomt lekker weg prima voor een zwoele avond of een relaxte zomerse middag.

Vind het erg gewaagd om dit als opvolger van het succesvolle vorige album uit te brengen en ook zo snel maar is zeker geen verzameling overblijfselen. Heb twee kansen gemist om haar live te zien en horen maar hoop dat het dit jaar wel gaat lukken.