Fred Neil - Fred Neil (1966)

Fred Neil was de muzikale mentor van Stephen Stills. Deze man bracht hem een hoop bij over het gitaarspelen (voordat Stills met Hendrix omging). Het nummer Everybody's Talkin' kende ik dus ook al van Stephen Stills en CSN covers.

Fred Neil maakte heerlijke rustige folk en zingt daarbij met een lage stem. 40 minuten van deze muziek vind ik alleen ietsjes te lang, het blijft soms net niet helemaal boeien. Desondanks erg goed. Sweet Cocaine en Everybody's Talkin' zijn mijn favorieten hierop.

Toch een halfje erbij voor deze puike plaat.

't verbaast me dat hier zo weinig reacties bij zijn, terwijl 2 nummers hiervan zo'n beetje door iedereen gecoverd is. Dolphins en everybody's talkin', die gecoverd door Nilsson toch echt wel beter is.
Wat bij mij zeldzaam is trouwens.

covers die beter zijn dan 't origineel:
-all alone the watchtower=hendrix
-hallalujah-jeff buckley
-de gehele coverplaat van mary hopkin-earthsong/ocean songs
verder niks...

muziekobessie: Everybody's talkin' is een autobiografisch lied, daarom prefereer ik deze versie boven die van Nilsson.

Fred Neil overleed in de week dat Herman Brood van het Hilton sprong. Daar stonden de kranten dagen vol van. Bij toeval las ik een heel klein bericht in de NRC over de dood van Fred Neil. Was er toch nog iemand in Nederland die Fred Neil kende, dacht ik.. Hij was een zeldzaam goede bespeler van de 12-snarige gitaar. Prachtige stem.

ken je dan wel de eerste versie (aerial ballet)van Nilsson, want hij heeft 'm 2x opgenomen en de 2e(de bekenste)is beduidend minder goed. Hoorde 'm pas ook van Bill withers, beduidend slechte versie.

oh dat wist ik niet dat hij gelijktijdig met Brood is overleden. Tja helaas de uitvinders van zo'n beetje elk genre zijn meestal ook de minst beroemde.
Weet jij trouwens nog covers die beter zijn dan origineel??

Weet jij trouwens nog covers die beter zijn dan origineel?? [/quote]
Wonderwall door Ryan Adams vind ik ook een zeer geslaagde cover. Overigens is dit album niet voor mij weggelegd. Ik krijg geen kippevelmomentjes. 3*

Sinds kort staat er één filmpje van Fred Neil op YouTube. Voor zover nu bekend, het enige stukje live-materiaal dat er van hem bekend is. Hij zingt "Dolphins", met o.a. John Sebastian op mondharmonica.

Wat een prachtige, zware stem heeft Fred Neil, zeg! Ik kende van zijn werk 'Bleecker & MacDougal' al, maar deze heeft me nooit écht weten te pakken. Dat doet dit album wel. Prachtig!

Het bestaat niet dat een lied dat geschreven en gezongen wordt door Fred Neil in een andere versie beter is, dat is voor mij bij voorbaat al uitgesloten. Die stem gaat door merg en been, wat mij betreft misschien wel de mooiste mannenstem binnen de muziek. En dan gaat het natuurlijk niet alleen om de stem zelf, maar ook om hoe die gebruikt wordt. En dat maakt Neil nou juist zo bijzonder, je voelt ieder woord dat hij zingt, tot de lidwoorden aan toe. Er zijn niet veel singer-songwriters die dat zo tot in de perfectie beheersen, Neil was er daar zeker één van.

'That's the Bag I'm In' vind ik stiekum ook beter gecoverd door H.P. Lovecraft ...


Tja, daar zit wat in, daarom houd ik van singer/songwriters, er klinkt iets oprechts en intiems in hun stem, helemaal wanneer het autobiografisch is wat ze zingen en er zelf gitaar of piano bij gaan spelen.
Een cover is een hervertelling of interpretatie van andermans werk en heeft er nog een andere laag op zitten. Wat het mooi of lelijk maakt, naar ieders smaak, maar vooral anders.
Echter, elke ijzeren wet kent zijn uitzonderingen, vooral wanneer een uitzonderlijk talent zich van de interpretatie meester maakt. Harry Nilsson was zo'n uniek talent.
De bronzen stem van Fred Neil is inderdaad bijzonder fraai. maar ook nogal dwingend en eenvormig. Harry buitelt en caprioleert om de melodie heen en geeft het een gouden glans.
Everybody's Talking werd bekend door de film 'Midnight Cowboy', waarin een jongen van buiten de stad naar New York komt om carrière te maken, maar teleurgesteld naar Florida afreist.
Grappig dat dit nu juist het levensverhaal van Fred Neil is !

Als ik was opgegroeid met Midnight Cowboy en ik had jarenlang alleen maar de Nilsson versie gekend en pas jaren later het origineel gehoord, dan had ik vanwege nostalgische redenen misschien de Nilsson versie geprefereerd. Want zo werkt het ook wel weer met muziek. Maar waar het mij om gaat is dat bij de beste singer songwriters de liedjes met zoveel overtuigingskracht en bezieling worden gebracht dat elke cover daar van te voren al bij in het niet valt. Niet omdat die covers niet goed gedaan zijn (ik vind die Nilsson versie ook prachtig!), maar omdat de schoonheid van het creëren alleen terug te horen is in dat origineel. Gister zag ik een filmpje waar Tim Buckley 'The Dolphins' zong, prachtig werkelijk. Maar als ik dan dat filmpje zie waaraan AdrieMeijer hierboven refereert dan springen de tranen me zowat in de ogen. Daar zit de man die dat kunstwerk heeft gemaakt!

Ik denk dat we het tot op zekere hoogte eens zijn Willem, alleen ga ik misschien nog wat verder. Je kan in een cover alles met een liedje doen, maar de schrijver is altijd de gene die het best weet hoe het moet worden uitgevoerd, dat is mijn overtuiging. Ik vind dus ook (als we het nog even als een wedstrijd zien) dat als mijn favoriete artietsen een cover doen ze beginnen met een enorme achterstand op de componist. In sommige gevallen is die achterstand in te halen, maar vaak kies ik ook dan voor het origineel. In het geval van singer songwriters van het kaliber Fred Neil acht ik het uitgesloten dat het origineel ooit kan worden overtroffen, die achterstand is dan gewoon onoverbrugbaar.

Tot op zekere hoogte, Jasper.
Ik ken covers die je het origineel doen vergeten (en de artiest).
Om voorbeelden te noemen, dat is weer iets voor een ander topic.
Maar ik ben het helemaal met je eens dat jouw ( en ook een beetje mijn) held van een bijzonder kaliber is. Maar of hij de status van ontastbaarheid heeft verkregen, daarover valt te discussiëren.

wil me er niet mee bemoeien(maar doe dat toch!), maar heb beiden cd's even gedraaid maar kies toch echt wel Nilsson boven Neil. Zowiezo vind ik het hele album(Aerial Ballet) van Nilsson toch spannender dan deze van Fred. Neil is een ambachtelijke liedjesschrijver zoals 'n echte edelsmid dat kan terwijl Nilsson meer een geluidstovenaar is met veel lagen en koortjes. Dus magie boven poezie!

Hebben jullie onlangs nog die special over Nilsson gezien bij het uur van de wolf? Grappig detail dat hij het intro van One had gevonden door een ingesprektoon van de telefoon.

voorbeeld van cover die het origineel doet vergeten: without you origineel van Badfinger door Nilsson verbleekt het origineel tot een lagere school demootje!

Ja, ik heb die documentaire gezien. Mooiste vond ik dat Good Old Desk is ontstaan doordat Nilsson een liedje over God wilde schrijven, maar hij niet goed wist hoe hij met het onderwerp om moest gaan. Dat hij het dan op die manier doet toont zijn creativiteit. Als Fred Neil ooit op het idee was gekomen om dat liedje te coveren dan had hij wat mij betreft nooit het origineel kunnen overtreffen, om nog maar is mijn punt duidelijk te maken

Maar jongens, als je toch alleen die eerste zin van het liedje hoort, "Everybodys Talkin' at me, I don't hear a word they're saying, only the echoes of my mind", dan is de gene die die tekst heeft geschreven, uit wiens ziel en pen dat is ontstaan, toch altijd in het voordeel ten opzichte van iemand die het interpreteert, hoe goed die gene dat ook mag doen? En als dat origineel nou nog van iemand was die helemaal geen stem had, maar we hebben het over Fred Neil!

Ik geloof Harry Nilsson gewoon niet als hij het nummer zingt. Het wordt te gemaakt, te gelikt, te geacteerd. Hij weet de essentie van het gevoel van Fred Neil absoluut niet te vangen.

Helemaal mee eens. Het is fijn dat Harry er indirect voor gezorgd heeft dat Fred Neil iets meer bekendheid kreeg, maar dit nummer hoor ik liever van Fred zelf. Zijn lage, tobberige stem past beter bij Everybody's Talkin' dan het gekweel van Nilsson.
Nee, dan Tim Buckley's versie van Dolphins, zoals te horen op zijn live-dubbelcd Dream Letter-Live in London. Als je dan toch zo nodig Fred Neil wilt coveren, doe het dan zó.

Het is maar wie je wilt geloven:
De druilerige, zwaarmoedige Fred of de met weltschmertz vervulde puber Harry.
De zwartgranieten rots, verweerd door storm uit de verkeerde hoek of de geelgekuifde papagaaiduiker, die er juichend op en af duikt en slalommeert.
De lange halen op de 12-snarige guitaar of lichtzinnig getokkel.
Het ambachtelijke of het arrangement.
Ach beste mensen, het is allemáál mooi. En moeilijk kiezen.
Moeten we kiezen ?

Voor geloofwaardigheid moet je bij Jon Voight zijn. En bij diens personage past Harry het beste, de man met de gouden stem, die in dit prachtlied meerdere lagen ontdekt en uitdiept.
Voor de singer/songwriter, die na een optreden in een koffiehuis in Bleeckerstreet met opgeslagen kraag zijn zolderkamer opzoekt om zijn munten te tellen, Fred is doordrenkt van nostalgie.
Mooi, om in de clip z'n oude kameraad Vince Martin te zien en de vriendschap die uit een schouderklop straalt.
Bedankt, Adrie !
Leuk discussieclubje trouwens !
En Muziekobsessie, nog bedankt voor je tip: Bergen White !

Tis gewoon allebei prachtige muziek! Grappig trouwens dat ik dit album in de jaren '80 al op een cassettebandje had ivm de Tim Buckley cover Dolphins, die ik toen had ontdekt. En in de bieb dit album (lp) ineens tegenkwam(waarschijnlijk inmiddels veel geld waard). Niet veel geluisterd buiten Dolphins destijds en dacht dom genoeg dat Tim buckley de enige obscure singersongwriter was(samen met nick drake), inmiddels ben ik er achter dat die bron nooit droogvalt. Oh by the way, Bergen White heb ik via Jasper! Hoe vindt je 'm?

Moet je die gelukzalige grijns op Freds gezicht zien vanaf 2:55! Geweldig! En gelijk heeft-ie, wat een ongelooflijk goed nummer blijft dit toch ook. Geen wonder dat het zo ongeveer de enige cover was die Buckley tot zijn dood met veel plezier is blijven spelen.

Inmiddels staat er trouwens ook een documentaire van een uur op youtube in 6 delen, te beginnen hier.

Dit zijn domweg leuke liedjes om te horen. Ik mag dit soort lekkere wegluistermuziek wel hoor. Echt opmerkelijk vind ik folk-muziek niet, maar als het uitgevoerd wordt zoals Fred Neil dat kan, dan vind ik het best oke . Er valt niet zoveel hier op aan te merken, dus ik houd het maar hier bij .

Ohja toch nog iets, speciale aandacht voor de allerlaatste track: Cynicrustpetefredjohnraga. Wat een titel en het liedje zelf klinkt bizar tof.

Die raga is een onverwachte, maar leuke, wending

Bah, de erfgenamen van Fred Neil zijn echt zuurpruimen. Werkelijk alles wat maar een beetje interessante kost voor de echte fan is, wordt onmiddellijk van het internet verwijderd.

Ik dacht dat de dolfijnen alles gekregen hadden ? Dat zijn toch echt vrolijke jongens ......

Hij kan nog een aardig stukje fluiten ook nog. Lekkere plaat!

Fijne folkplaat waarop Neil met zijn karakteristieke, wat lage stem kleppers als Everybody's Talkin', The Dolphins en Sweet Cocaine brengt, met als klap op de vuurpijl een erg intrigerende raga als afsluiter. Die zorgt na een goed halfuur voor frisse afwisseling.

Zijn debuut was al niet slecht, maar deze vind ik nog wat beter!

4 sterren