Coil - Constant Shallowness Leads to Evil (2000)

Coil van de late jaren '90 en anno 2000 kon je niet vergelijken met de band die met albums als "Horse Rotorvator" en "Scatology" uitpakten in de jaren' 80.. de hardere industriële klanken, en de nog redelijke toegankelijke ritmes en beats, vaak ook met zangpartijen, ruimen steeds meer plaats voor een meer minimalistisch geluid enerzijds, drones en soundscapes anderzijds en ook steeds expirementeler en ontoegankelijker... monotomer ook. Dat laatste uit zich vooral in het Coil-project "Time Machines", dat ik hier ook toevoegde en besprak, maar toch ook in enige mate voor deze "Constant Shallowness Leads to Evil"...

De release "Constant Shallowness Leads To Evil" is mijn favoriete Coil plaat van hun zeg maar tweede periode... niet alles is fantastich, maar ik kan deze "Constant Shallowness Leads to Evil" (ze verzonnen ook altijd zulke leuke titels voor hun plaats).

Vooral "Higher Beings Command " en "I Am the Green Child" kunnen me bekoren. Wie de monotome noise van "Beige" niet lust die moet zeker niet naar 'Time Machines' gaan luisteren... "Beige" loopt naadloos over in "Lowest Common Abdominator", dat trouwens gewoon de verderzetting van "Beige" is ... en ook in "Free Base Chakra", gaat het nog rustig verder, al wordt er hier een (weinig!) variatie in gebracht...

En dan.... "Tunnel Of Goats, pts I-XVIII" (!)... De elektro noisepunk die start met "Tunnel of Goats I" is wel gelsaagd te noemen, ... alhoewel.. ik kan me indenken dat niet idereen zulks kan smaken, en hiervoor over stalen zenuwen moet beschikken...
En u raadt het al "Tunnel of Goats", pt II, pt III en pt IV, zijn een gezellige verderzetting hiervan... ttz. het tempo zakt aanzienlijke, en het wordt een heel log aanslepend ritme met hele scherpe, ook wel irriterende repetitieve soundscapes en effects... bij pt. V komen er op de achtergrond lichtjes zoemende (monniken?-) gezangen aan te pas... en het gaat dan verder naar pt; VI, het tempo zakt langzaamaan en de "scheurende elektropunkblues lijkt alsmaar scherper en harder te worden", vanaf pt. VII worden de gezangen ook luider... en er ... de toon alsmaar agressiever... en zo naat pt. VIII, IX, waar de scherpe dreunen af en toe lijken te ontsporen... pt. X tjsokt rustig verderdoor tot in pt. XI en pt XII en pt. XIII... Vanaf pt. XIV hoor je dan weer nieuwe elementen opduiken in dit werkstuk, die het dan zullen volmaken tot in de de finale, die eigenlijk hier al ingezet wordt.. een hoge toon die veel weg heeft van een schreeuw begeleidt hier de drones, ritmes en scherpe sounscapes.. zo-over naar pt. XVII om daar dan ploitseling te stoppen ... verder in pt. XVII hoor je letterlijk niets meer... in pt. XVIII krijg je dan een sardonisch lachje te horen (en een geit) en dat was het dan.

Tunnel of Goats I-XVIII en eigenlijk de gehele "Constant Shallowness Leads to Evil" beluister je best niet als je gevoelige zenuwen of gehoor hebt... en je moet echt of wel in the mood ervoor zijn, of een of andere stubstantie slikken...

En echt waar: ik mankeer niets, maar ik vind deze grote trip in soundscapes, drones, ritmes, repetitieve en montome elementen wel een aparte ervaring, al zie je mij deze CD niet elke dag draaien...

Ik vond het altijd niets, totdat ik op een gegeven moment in de juiste golf kwam. Toen hoorde ik het opeens, het geluid van pure energie.

Ik denk niet dat er extremere nummers zijn dan "Tunnel of Goats", maar ik laat me graag corrigeren. Hoe dan ook, ik heb het album vaak gedraaid, hoewel ik ook wel eens angststoornissen (type: acute waanzin én stuiptrekkingen) opliep bij het beluisteren ervan. Zo geweldig compromisloos, zoals het meeste werk van deze militante groep. Maar geschikt voor zowel een zaterdagavond als een zondagmorgen en daarmee werd de klasse van het album maar weer eens aangetoond volgens mij.

Zoals alle CD's van Coil, moeilijk of niet te vinden. De andere uitgave in hetzelfde plastic roze doosje heb ik bijvoorbeeld helaas niet. Deze gelukkig wel, al heb ik er heel wat voor moeten neertellen.

Ik lees nu de bijdrage van user c-moon hier in de trhead. Die beschrijft het perfect. Niet alleen de muziek, maar ook het zenuwslopende effect ervan. Hulde!