Liss Ard Vol. 1 (1999)
mijn stem
1 stem
Ierland
Rock
Label: Garden's Voice
-
The Frames - Frailach (3:01)
-
Patti Smith - Don't Say Nothing (6:00)
-
Patti Smith - People Have the Power (5:06)
-
David Gray - Fallin' Free (4:28)
-
Jack Lukeman - Door (3:29)
-
Nick Cave - People Ain't No Good (5:49)
-
Nick Cave - Dead Joe (3:54)
-
Jack Lukeman - Rooftop Lullaby (3:34)
-
Nick Kelly - Grey an Blue (4:08)
-
David Gray - Birds Without Wings (5:16)
-
Patti Smith - Last Call (5:43)
-
The Frames - Raglan Road (4:45)
-
Nick Cave - Black Hair (4:28)
-
Iarla O'Lionáird - Mná Na HÉireann (2:51)
0
geplaatst: 27 februari 2013, 00:05 uur
Compilatiealbums met live opnamen van een festival zijn zelden echt interessant – hier en daar en artiest die je weet te waarderen, afgewisseld met artiesten die je echt niet wil horen. Leuke albums voor wie er bij was, of voor de echte verzamelaars die alles van een artiest op plaat wil hebben.
Dit Liss Ard album was veelbelovender, met maar liefst 3 nummers van Nick Cave en drie van Patti Smith. Het is met meer zorg samengesteld dan andere festival-CD’s – ook wat betreft de sfeer. Na de eerste van Patti Smith wordt het steeds rustiger, met singer-songwriters die toon voeren. De Ierse artiesten, en de Ierse opening- en slotnummers versterken de eenheid op dit album.
De nummers van Nick Cave en Patti Smith zijn prima, met als hoogtepunten toch wel de piano versie van The Birthday Party’s “Dead Joe”, en “Last Call”, waar zowaar Michael Stipe op meezingt. Van de andere artiesten, die ik nog niet kende, valt David Gray mij niet tegen, al vermoed ik dat Dylan’s Blood on the Tracks een van zijn favoriete albums is. Helaas ontbreekt ook op deze compilatie weer niet een artiest die ik liever oversla: Jack Lukeman doet mij geen plezier met zijn gezwollen stem.
Al met al een prima CD als je van Patti Smith en Nick Cave houdt.
Dit Liss Ard album was veelbelovender, met maar liefst 3 nummers van Nick Cave en drie van Patti Smith. Het is met meer zorg samengesteld dan andere festival-CD’s – ook wat betreft de sfeer. Na de eerste van Patti Smith wordt het steeds rustiger, met singer-songwriters die toon voeren. De Ierse artiesten, en de Ierse opening- en slotnummers versterken de eenheid op dit album.
De nummers van Nick Cave en Patti Smith zijn prima, met als hoogtepunten toch wel de piano versie van The Birthday Party’s “Dead Joe”, en “Last Call”, waar zowaar Michael Stipe op meezingt. Van de andere artiesten, die ik nog niet kende, valt David Gray mij niet tegen, al vermoed ik dat Dylan’s Blood on the Tracks een van zijn favoriete albums is. Helaas ontbreekt ook op deze compilatie weer niet een artiest die ik liever oversla: Jack Lukeman doet mij geen plezier met zijn gezwollen stem.
Al met al een prima CD als je van Patti Smith en Nick Cave houdt.
* denotes required fields.
* denotes required fields.