The New London Chorale - The Young Composers (2008)
mijn stem
geen stemmen
Verenigd Koninkrijk
Pop
Label: Sony
-
Sheep May Safely Graze (3:06)
-
Sinfonia Concertante (5:23)
-
If We Could Only (3:27)
-
Rondo Alla Turk (3:09)
-
All Alone (3:54)
-
Anthem for the World (4:32)
-
The Stage Is Set (4:28)
-
Old Man (5:34)
-
Queen of Sheba Ouverture (2:59)
-
The Uprising (4:01)
-
The Garden of Innocence (4:48)
-
The Fifth (3:34)
-
It's Summertime (2:59)
-
Overture (3:34)
-
Night of Love (2:47)
-
#21 (3:49)
-
Wings of Gold (3:26)
-
Water Music (2:54)
-
Young Forever (4:11)
Links
Last.fm
0
Fedde
geplaatst: 26 februari 2013, 14:21 uur
Compilatie-CD van Tom Parker's New London Chorale met hoogtepunten uit de reeks "The Young Composers", een kennismaking met Bach, Mozart, Verdi, Beethoven, Puccini, Schubert, Tsjaikovsky, Mendelssohn en Händel.
Ik begrijp heel goed dat als ik het hier over hoogtepunten heb, er tegelijk duizenden zijn die spontaan braakneigingen krijgen bij deze Tom Parker-projecten. Kitscherig, glad, super-commercieel, zonder een greintje respect voor de originele klassieke composities, zo luidt de kritiek. Daar zit wel wat in soms. Er zijn heus wel gegronde bezwaren in te brengen hier en daar. Toch moet ik ook zeggen, na poging tot onbevooroordeelde beluistering: knap gedaan. Productie, opnametechniek, zangprestaties, band en orkest; het klinkt allemaal als een klok.
Tom Parker schreef alle arrangementen en de meeste teksten op de klassieke stukken. Gordon Neville, Vicki Brown, Juliet Robberts, dat zijn toch niet de kleinsten op zanggebied. De zang staat voorop, het orkest is secundair en excelleert nergens. Vaak heb je het gevoel in een musical te zitten.
Het is allemaal heel smakelijk en smaakvol gedaan, al krijg je wel het vermoeden van routine en braaf binnen de lijntjes blijven ten gunste van de verkoopcijfers. Natuurlijk, niet voor niets verkocht de groep miljoenen albums. Maar, zonder de genoemde kwaliteiten waren ze nooit zover gekomen. Ik denk ook tot verrassing van Tom Parker zelf, die in 1972 een bescheiden hitje scoorde met zijn groep Apollo 100. Pas vanaf 1979 zou hij met The New London Chorale een reeks succesvolle platen gaan maken. Dat zijn er inmiddels al 18.
Ik begrijp heel goed dat als ik het hier over hoogtepunten heb, er tegelijk duizenden zijn die spontaan braakneigingen krijgen bij deze Tom Parker-projecten. Kitscherig, glad, super-commercieel, zonder een greintje respect voor de originele klassieke composities, zo luidt de kritiek. Daar zit wel wat in soms. Er zijn heus wel gegronde bezwaren in te brengen hier en daar. Toch moet ik ook zeggen, na poging tot onbevooroordeelde beluistering: knap gedaan. Productie, opnametechniek, zangprestaties, band en orkest; het klinkt allemaal als een klok.
Tom Parker schreef alle arrangementen en de meeste teksten op de klassieke stukken. Gordon Neville, Vicki Brown, Juliet Robberts, dat zijn toch niet de kleinsten op zanggebied. De zang staat voorop, het orkest is secundair en excelleert nergens. Vaak heb je het gevoel in een musical te zitten.
Het is allemaal heel smakelijk en smaakvol gedaan, al krijg je wel het vermoeden van routine en braaf binnen de lijntjes blijven ten gunste van de verkoopcijfers. Natuurlijk, niet voor niets verkocht de groep miljoenen albums. Maar, zonder de genoemde kwaliteiten waren ze nooit zover gekomen. Ik denk ook tot verrassing van Tom Parker zelf, die in 1972 een bescheiden hitje scoorde met zijn groep Apollo 100. Pas vanaf 1979 zou hij met The New London Chorale een reeks succesvolle platen gaan maken. Dat zijn er inmiddels al 18.
* denotes required fields.
* denotes required fields.