John Martyn - Sunday's Child (1975)

Deze meneer blijft me elk album weer verbazen. Wat een betoverende songs staan hier weer tussen. Heb de remastered versie met bonustracks sinds een tijdje in bezit; zeker de moeite waard. Luistert hiernaar mensen!

Een van de betere albums van John Martyn, hoewel niet mijn favoriete.
Solid air, Bless the weather en One world zijn toch wel top.
Wel een plaat uit het hoogtepunt van zijn carriere, zo tussen 1972 en 1980. Nog veel akoestische gitaar en er staan een aantal evergreens op: One day without you en Spencer the rover.

John Martyn blijft een artiest die me enerzijds altijd blijft boeien, maar soms ook redelijk kan irriteren. Dat komt ook door de hoeveelheid uitgaven van allerlei platen,maatschappijen, waardoor je soms door de bomen het bos niet kan zien. Persoonlijk hou ik erg van de folky John Martyn, met de jazzy heb ik iets minder. Dit album is duidelijk niet het meest populair bij fans van John Martyn. Hier heeft het maar weinig stemmen, zeker vergeleken met voorganger Solid Air en ook andere albums die later verschijnen. Solid Air was vanzelfsprekend wel een hoogtepunt, zeker door de wijze waarop John Martyn allerlei muzieksoorten wist te combineren en duidelijk durfde te experimenteren.
Deze plaat is anders. Minder experimenteel, de songs gaan van folk tot rock. Maar erg belangrijk is dat van deze plaat een redelijke vredige ontspannen sfeer uitgaat. John is gelukkig getrouwd , heeft een kind. Op de achterkant van het cd hoesje zie je een gelukkige vader met kind op zijn schoot. John als gelukkige vader, echtgenoot. Dat spreekt ook uit de nummers op dit album waar een gelukkige zanger zingt over zijn leven, zijn liefde. Het geluk lacht hem toe en de toekomst lijkt zorgeloos. Ik denk dat daardoor het album wat opzij wordt gelegd. Wordt de mooiste muziek niet gemaakt als de artiest in de put zit, het niet meer zit zitten of na een traumatische gebeurtenis ? Voorbeelden ten over, ook in het oeuvre van John Martyn. Maar met dit album laat John Martyn ook zien dat geluk een bron kan zijn om mooie nummers te schrijven. Want dat zijn het stuk voor stuk. Een mooie bewerking van de traditional 'Spencer the rover', waarin het lijkt of John helemaal weer teruggaat naar zijn folkwortels maar dit lied toch weer eigenzinnig aanpakt. Zeker diegene die soms wat meer moeite hebben met de experimentele John Martyn kan ik dit album aanraden. Een mooi, prachtig jaren 70 album, met wat folk, maar ook wat psychedelische muziek , goede zang en bijzonder goed geproduceerd. En soms toch wel weer een experimentele rand (Root Love). Daarbij moet ik zeker gastmuzikant Danny Thomson noemen die vaak fretloos bas bespeelt en dit met zo veel gevoel. Je hebt het gevoel dat ze dit album met heel veel plezier en liefde gemaakt hebben.
Ik heb de remastered versie met daarbij 7 extra nummers, waaronder een aantal vanuit een Peel sessie. Deze extra nummers vind ik wel een meerwaarde door de soms zeer pure vorm.
Door scheiding en alcoholproblemen (weet niet of het een uit het ander is voortgekomen) zijn de volgende albums wel wat anders, hoewel er nog een aantal schitterende albums zouden volgen.
Maar om af te sluiten met wat er op het hoesje staat : Sunday's child is een paradoxaal album van immens gevarieerde songs, vaak met veel charme en gepassioneerd, die John's tevredenheid over huiselijke (gezins) idealen laat zien. Wat kan mooier, zoeter zijn dan liefde ?

een fraai merendeels "folky" album van John Martyn. de opvolger van het meer experimentele en met jazz invloeden doorspekte "Inside Out".

9 eigen nummers plus 2 prachtige bewerkingen, 1 van de Engelse traditional "Spencer the Rover" en 1 van de Amerikaanse country ballad "Satisfied Mind" (Red Hayes/Jack Rhodes), die prima aansluiten bij de wat verstilde, intieme sfeer van dit relaxte album.

John Martyn excelleert op zowel akoestische als elektrische gitaar en draagt de songs met zijn machtige stem. mijn voorkeur gaat naar de meer ingetogen nummers o.a. "One Day Without You", "Lay It All Down", "Sunday's Child", "The Message" en "You Can Discover" stuk voor stuk gezegend met sterke melodieën.

het door Moog spel gedomineerde "Root Love" en het funky "Clutches" vallen wat uit de toon.

de afsluiter "Call Me Crazy" met zowel folk/ jazz en atmosferische klanken lijkt qua sound een voorloper te zijn van het geluid dat op de opvolger "One World" te horen valt.

op "Sunday's Child" speelden de Engelsman Danny Thompson (bass) bekend van zijn werk met Richard Thompson en de Ierse drummer Liam Genockey (drummer Steeleye Span) mee. de anderen zijn Amerikaanse sessiemuzikanten, uitgezonderd de Indiase tabla speler Kesh Sathie.

naar mijn mening een enigszins ondergewaardeerd album van John Martyn, gezien de lage waardering hier op MuMe.

Album werd geproduceerd door John Martyn
Recorded at Island Studios, London, August 1974

John Martyn: guitar, vocals, Moog & clavinet
Danny Thompson: bass
Liam Genockey: drums (except track 7)
Tony Braunagel: drums (track 7)
Terry Wilson: electric bass (track 7)
Al Anderson: electric bass (track 1)
John Bundrick: piano
Kesh Sathie: tablas
Beverley Martyn: vocals (track 4)