Paul Simon - The Paul Simon Songbook (1965)

Waarom staat op deze plaat 2x "I Am a Rock"? Heeft iemand daar een verklaring voor?

Volgens allmusic bevat dit album maar 11 nummers. Waarschijnlijk klopt deze tracklist niet?

Edit: zie dat het aangepast is, 2x alternate version. Maar dan staat er nog een nummer teveel op? (He Was My Brother) Of klopt de tracklist van allmusic niet?

Nog altijd is het vrij onbekend dat Paul Simon voordat hij met Garfunkel zijn plaatsuccessen deelde , een soloplaat opnam in '65( in Engeland).
Een aantal van de liedjes op deze plaat zijn later door het duo bewerkt en opnieuw opgenomen met het bekende wereldberoemde resultaat tot gevolg.
Op 'Songbook' horen we Simon zijn liedjes , slechts onder begeleiding van zijn acoustische gitaar , in zijn meest pure en folkachtige vorm vertolken. Hij klinkt hier wat feller , emotioneler en intenser dan in zijn latere popachtigere vertolkingen met Garfunkel.

Dit solodebuut van een later zo beroemd geworden songwriter verdient meer aandacht !

Op mijn exemplaar ontbreken de alternatieve versies.

Voor dit album vormde Paul Simon met Art Garfunkel het duo Tom and Jerry. Die nummers en solo-nummers onder allerlei pseudonymen kom ik regelmatig op vage CD's tegen.

'Songbook' is een leuke bijlage voor het latere Simon & Garfunkel-werk.
Op de voorzijde is zijn Engelse vriendin Kathy te zien en in een paar Paul Simon-composities wordt ze ook genoemd.
In 1979 heeft Paul Simon dit album uit zijn catalogus laten schrappen, maar in 1981 zat het in de LP-box 'Collected works'.

Zijn deze versies beter of minder dan de latere met Art Garfunkel? Ik vond de versie van 'Leaves that are green' mooier op de 'Anthology'-cd dan op de Simon & Garfunkels-cd's. Blijkt die versie van dit album te komen. Doet me dus vermoeden dat dit een heel sterk album is. Iemand raad?

Persoonlijk vind ik de latere met Art Garfunkel mooier, de hoge engelachtige droomstem van Garfunkel in met name 'april comes she will' geeft de nummers toch hetgeen wat ze op deze plaat missen. Wel een prima plaat dit debuut van Paul Simon, nog van voor zijn samenwerking op plaat met Garfunkel. Bijna was dit zijn eerste en laatste plaat van Simon, totdat hij met Garfunkel ging samenwerking, waardoor ze het best verkopende duo tot op heden in de Amerikaanse geschiedenis zijn geworden.

Simon & Garfunkel album zonder Art Garfunkel.

Een blik op de tracklist zegt genoeg: slecht kan dit nooit zijn. Dat is het dan ook niet, maar zonder Garfunkel klinken deze nummers meer als demo opnames.

George en devel-hunt, ik moet jullie toch even verbeteren. In 1964 verscheen het eerste Simon & Garfunkel album. Paul Simon heeft hier 'The Sound of Silence' en 'He Was My Brother' van Wednesday Morning, 3 AM opnieuw opgenomen. Dat, en het feit dat hij met Garfunkel het merendeel van deze nummers opnieuw opnam, doet me toch twijfelen aan Simon's inspiratie. Al was het de juiste beslissing om deze nummers opnieuw op te nemen.

Toch is het wel een mooie, intieme plaat. Het kan alleen niet op tegen de Simon & Garfunkel versies, en daardoor is The Paul Simon Songbook vrij overbodig.

'The Paul Simon Songbook' overbodig? Het is net zo overbodig als een solo-lp van Neil Young zou zijn, opgenomen in 1965, waarbij hij zijn vroege liedjes in een kleine studio op de band geknald zou hebben. Stem, gitaar, en de liedjes. Puur natuur, en zoals oorspronkelijk bedoeld voordat de roem over de artiest zou neerdalen.

Dat maakt TPSS tot een fantastisch historisch document - maar voor iemand met oren aan de kop ook tot een prachtig muzikaal document. Want hoor die gitaar, die vingers. Hoor die stem, dat lef. Niks opgepoetst, nog niks te verantwoorden, alles nog te geven. Dit is nog niet de beste songwriter die hij zou worden, maar wel een onvervangbare 'moment in time' waarop we getuige zijn van Simon's naakte start.

Ik wou dat ik zulke demo's had. Prachtig om deze songs te horen zonder de poespas er om heen.
Liever deze versie van Leaves That Are Green dan die op The Sounds of Silence. Dat pianotje maakt het een vrolijk nummer en dat is het niet.
Bij meerdere nummers op S&G cd's heb ik dat, de instrumentatie erom heen maakt het vaak te poppy, terwijl de meeste songs toch vrij duister zijn(vooral op The Sounds of Silence)

The Sound Of Silence is uiteindelijk in drie versies op verschillende platen gekomen. Alledrie vind ik prachtig. Het is in mijn ogen een supersong. Het interessante aan de verschillende versies is dat ze ook in sfeer verschillen. De eerste versie, op Wednesday Morning 3 AM vind ik de mooiste. De elektrische versie op het gelijknamige album van het duo bevalt me ook zeker.

De versie op deze plaat klinkt weer heel anders. Bevalt me ook wel. Het doet - zoals Stijn min of meer al aangaf - wat demo-achtig aan. Dat maakt het eigenlijk wel tot een heel interessant document. Ik vind dit zeker niet Pauls beste plaat, maar het is echt een 'before the fame' album. De nummers die ook met Garfunkel zijn opgenomen, waardeer ik over het algemeen overigens beter. Met name bij April Comes She Will, Sounds Of Silence en He Was My Brother mis ik wel Garfunkel.

Een beetje een demo-achtige plaat, wel een mooie!

Ik luister hem nu voor het eerst. Vooral 'A Simple Desultory Philippic (Or How I Was Robert McNamara'd Into Submission)' vind ik een heel aparte versie. Grappig om te zien hoe deze versie totaal anders is als de versie op 'Parsley, Sage, Rosemary & Tyme'!

Dat heet lo-fi : ) : ) : )

Eels hanteert ook lo-fi en dat doet niet demo-achtig aan. Daar heeft het dus op zich niet zoveel mee te maken.

Mooie plaat, hoor ik voor het eerst. Pas de laatste jaren S & G leren waarderen maar ook SImon solo. Garfunkel zit er bij voor de mooie 2e stem, Garfunkel solo is ruk.
Deze is idd niet overbodig sterker nog, prachtige kale versies en ja de latere S &G versies zijn natuurlijk klassiekers.

Mooie soloplaat van Paul Simon uit het pre-Simon & Garfunkeltijdperk. Het is fijn om Simon de nummers zonder al te veel opsmuk te horen brengen, daaruit blijkt duidelijk dat de nummers sterk genoeg zijn om op zichzelf te staan.

Hier staan al enkele nummers op die hij later met Art Garfunkel wereldkundig zou maken, maar het zou best kunnen dat ik deze sobere versies gewoon mooier vind. Daar ben ik niet geheel uit.

3,5 sterren

het solo debuut van de inmiddels 83-jarige Paul Simon, die ten tijde van dit album 24 jaar oud was. een proeve van bekwaamheid van zijn geweldige talent als songwriter/storyteller en uitvoerend muzikant.
12 zelfgeschreven liedjes met meeslepende melodieen, waarvan vele later uitgroeiden tot klassiekers.

Paul Simon werd in de 2-delige documentaire "The Music of Paul Simon" (In Restless Dreams) onlangs op de NPO uitgezonden in het kader van "Het Uur van de Wolf" de beste Amerikaanse songwriter van de twintigste eeuw genoemd en dit album vormt daarvan de voorbode.

we horen "just the man and his guitar" op zijn puurst met vele song pareltjes, in een kale, intieme setting, prachtig gezongen met de zoetgevooisde stem van Paul Simon.

niet alleen een liefdesliedje als "Kathy's Song" ( the only truth I know is you) dat hij schreef voor zijn toenmalige lief de Engelse Kathy Chitty, maar ook geëngageerde liedjes als "A Church is Burning" over de blanke suprematie en haat van de KKK die destijds "black churches" in brand staken "you can burn down my churches but I shall be free", het anti-oorlog lied "The Side of a Hill" en "He Was My Brother" over de Civil Rights Movement en de Freedom Riders met de regel "they shot my brother dead, because he hated what was wrong".

ook het melancholieke "A Most Peculiar Man" over het grafschrift van een man die zichzelf van het leven beroofde heeft een diepgaande tekst "what a shame he's dead, but wasn't he a most peculiar man? A memorial to the face in the crowd, to you, to me, the face of the sound of silence".

het poëtische "Flowers Never Bend with the Rainfall" is eveneens een hoogtepunt. het wat mindere Dylanesque "A Simple Desultory Philippic" en de afsluiter "Patterns" weerhouden mij ervan om dit album de volle mep van 5 sterren te geven.

treurig om te constateren dat 60 jaar later bepaalde thema's nog steeds actueel zijn. qua stellingname en tegenwicht kan de wereld van vandaag de dag wel wat Paul Simon's gebruiken.

Album werd geproduceerd door Reginald Warburton & Stanley West
Recorded at Levy's Recording Studio, London, England

de "alternate versions" voegen weinig toe:

13. I Am a Rock" take number 6 note: with Paul accentuating the choruses with foot-tapping, as percussion
14. A Church Is Burning take number 4: with Paul performing the song on a six-string guitar, rather than a twelve-string as on the master take