Aosoth - IV: An Arrow in Heart (2013)

Erg goede Black Metal van het Franse Aosoth. De band heeft wel wat trekjes van landgenoten Deathspell Omega, er worden af en toe dissonante riffs in de muziek gebruikt. De ritmesectie is zeer verfrissend voor Black Metal omdat er niet op snelheid wordt gefocust. Er wordt een goede duistere sfeer neergezet en de composities blijven boeien door hun complete speelduur. Lekker doomy Black Metal met af en toe een uitbarsting naar hogere tempo's.

Soms luister je wel eens wat, en volgt het oordeel snel. Dan ligt het op het puntje van de tong om de boel af te serveren wegens gebrek aan originaliteit om dan twee minuten later die keutel weer angstvallig in te moeten trekken wegens de toch wel amusante belevenis. Vergeving vragend aan de gezalfde sonische kunstenaars in kwestie, laat ik mij dan gedwee verder meeslepen door diens zwartgeblakerde maaksels. Ziedaar mijn haat/liefde verhouding met het Franse Aosoth.

Aosoth was voorheen spartaans, woest en ruw. Vanaf dit An Arrow in Heart bracht de band meer nuance in haar geluid zonder daarvoor teveel aan kracht in te boeten. Enerzijds verloor de band wat eigenwijzigheid door het geluid van Deathspell Omega ten tijde van Kenose en Si Monumentum.. wat op te zoeken. Anderzijds is het wel weer zo verrekte goed gedaan dat het nooit bij één keer draaien blijft als hij dan toch eens uit de kast wordt getrokken. Vooral die slepende stukken in het afluitende Ritual Marks of Penitence blijven ervoor zorgen dat de play knop dwangmatig vastgetaped wordt. Scherpe geweldserupties worden subliem afgewisseld met epische en verstilde passages die hun sfeerverhogende taak zorgvuldig kwijten.