Lisa Gerrard & Jeff Rona - A Thousand Roads (2005)

Ook op dit album klinkt Lisa Gerrard weer betoverend.
Ik heb er nog niet alles van gehoord, maar wat ik dan wel gehoord heb was uitnodigend genoeg om het eens goed en uitgebreider te gaan beluisteren.

Nog steeds niet gedaan? Geniet al weer heel lang van.

Absoluut hoogst indrukwekkende samenwerking tussen Gerrard en Rona, met een grote waardigheid. Dat is gedeeltelijk wat ik zo waardeer; het is puur spiritueel zoals Gerrard op zich altijd al is. Gerrard gaat verder waar ze met de score van Whale Rider ophield, alleen nu met invloeden van de Amerikaanse indianen, met weer geweldige percussie. Haar stem wordt soms gecombineerd met electronic (prachtige textures) van Rona, zonder afbreuk te doen. En buiten textures valt het ook niet altijd op wat nu precies door Gerrard of Rona gecomponeerd was, waardoor hun oorspronkelijk opzet geslaagd mag worden genoemd. Daarnaast zijn er de grandioze indianen stemmen, bekwame fluitspelers, gitaarwerk van Heitor Pareira. Zielvol en met echte betrokkenheid van de indianen zelf, wat ook de enige waardige manier was om te doen voor deze docu. 5 sterren

Kom er zojuist achter dat ik deze in mijn collectie heb. Ik wist het niet, en kan me ook niet herinneren hoe, wat, waar en wanneer ik deze heb gekocht. Dat was even schrikken. Ik met hoge snelheid rennen naar me cd-speler, schoof 'm erin en..........jemig, wat is dit een schit-te-rend album. Inderdaad erg spiritueel, Heerlijk rustgevend, mooi en met diepgang tegelijk. Prachtig gewoon. Schande dat ik deze eens heb aangeschaft en zonder eerst te luisteren imme kast heb gedeponeerd.......onvergeeflijk. Maar de verassing is misschien wel des te groter. Magistraal. Oh Lisa, je stem doet me wat. Ik zal me uit een bepaalde beleefdheid bescheiden opstellen om de beoordeling beetje objectief te houden............shit.......o.k............doen maar, gewoon...5 vette sterren.

Proef ik hier toch een beetje een Gerrard-overexposure. Kom op jongens, niet zo kritiekloos. Het is Joanna Newson niet!

Mogen Lisa Gerrard liefhebbers dat zelf even uitmaken? Ik heb enkele componisten waar ik buiten misschien 1 enkele score kritiekloos ben. Zo diep zit de liefde voor iemand dan. The Silver Tree ook nog maar even op 5 sterren gezet. Was er ook wel tijd voor...

Lisa staat anders nog niet in je top 10, neo

Te weinig plaatsen voor teveel componisten die ik bewonder.

Niet zo kritiekloos......Natuurlijk valt er altijd wel kritiek te vinden voor iets, echt altijd. Maar kritiek kan je hebben bij een objectieve benadering e/o wanneer je iets negatief ervaart mijns inziens. Soms is het positieve zo sterk dat 't al het mindere weet te overstemmen. Als je in een dergelijke ervaring, zo positief, nog steeds de neiging voelt te bekritiseren dan is het toch wel een beetje iets als overwaardrering van je eigen oordeel, zoeken naar iets, alleen om commentaar te kunnen leveren. Nee, als je iets als heel mooi ervaart, beleef het dan en laat het 'mindere' voor wat het is.

A Thousand Roads is een score die mij voor de volle 100 % raakt, een simpel keuze in dat geval; 5 sterren. Er zijn ook scores van van wie dan ook die inderdaad op wat voor manier dan ook een mini beetje gebrekkig zijn. Kan dan met gemak het onderscheid maken tussen de twee soorten 5 sterren cd's; de ene waar echt niks verkeerd mee is en die waar iets gebrekkig is, maar door de veel sterkere elementen toch in de hoogste regionen thuishoort. Leuk dat er voor jou altijd wel ergens kritiek op te leveren valt, maar wat mij betreft echt niet altijd.

Met het feit dat er altijd wel voor iets kritiek te vinden is bedoelde ik eigenlijk iets als: wanneer je zoekt zal je 't ook echt vinden. Mijns inziens kan iets zó mooi zijn dat het gewoon perfect is en dat er geen kritiek op te leveren valt. Maar iemand die graag kritiek levert zal ertoe gestimuleerd zijn en in alles wel wat kunnen vinden om kritiek te uiten. Vanuit dat oogpunt valt er in alles en iedereen wel een minder punt te vinden. Ongeveer als dit: voor de één zal het glaasje altijd half leeg zijn, zelfs een driekwart gevuld glas wordt dan voor een kwart leeg gezien. En een ander ziet in een halfje een heerlijk halfvól glas. Die zal een bijna leeg glas nog in staat zijn om te zien als een toch minimaal kwart gevuld. En die weet er zonder twijfel ook beter van te genieten.

Onnodige kritiek als 'het mocht nog wel langer' kan ik verzinnen.

Op Spotify staat slechts een versie van zo'n 35 minuten. Nog korter dan die hierboven gepost is.