Destruction - All Hell Breaks Loose (2000)

Solide come-back voor de Duitse oer-thrashers van Destruction met Schmier terug achter de microfoon.
Zoals ook bij de latere albums hadden de nummers gerust korter gemogen, dan hadden ze de aandacht beter kunnen vasthouden en was minder vermoeiend geweest om naar te luisteren.

Wil je deze band op z'n best horen, luister dan naar The Antichrist, die thrashier klinkt dan All Hell Breaks Loose en deze zelfs omver blaast!

Overtuigend album dat eigenlijk alle ingrediënten bevat die nodig zijn voor de betere thrash metal. Het is snel en agressief, maar ze vergeten de afwisseling in riffs en tempo niet. De instrumentbeheersing is bovengemiddeld en ik vind Schmier een dito thrash zanger. Rauw, bruut en precies passend bij de muziek. Ook wel een lekker droge productie.

Vind deze en The Antichrist nog een klasse beter dan hun vroege werk. Doet niets onder voor wat grotere namen als Sodom en Death Angel.

Pfieuw, hier viel een enorme last van mijn schouders. Het voorgaande album heeft me echt wel laten schrikken en ik was benieuwd of 'Destruction' er nog wel makkelijk boven op kon komen. Deze reünie werpt zijn vruchten goed af, toch is de groove nog niet geheel verdwenen en willen sommige nummers nog wel eens neigen naar deze kant zoals het einde van 'X-treme Measures'. Het klinkt in ieder geval beter dan het album hiervoor, de productie is strakker de zang is weer goed en ze spelen niet als een stel door gesnoven gekkies. De songs zijn weer ouderwets hard, al is het ruwe foute geluid toch ver te zoeken waardoor de zit toch wat fijner is en het album leuker is om door te komen al krijg je er geen 'Destruction' gevoel bij.

Toch is het wel weer lastig, 'Destruction' heeft constant albums met pieken en dalen. Het album werd bij 'All Hell Breaks Loose' wat saaier maar breekt met 'Total Desaster' weer helemaal open. Er zit een hoop power en geweld in, die kracht verliezen ze niet snel maar zwakte na een gegeven moment wel weer af. Ik vind niet dat de band met dit album kan tippen aan hun oudere werk, ik vond dat ruwe en oude geluid toch lekkerder en passender bij de band maar het album is echt niet slecht en zit de oudere albums echt wel op de hielen. Het is nog steeds een mengelmoes van groove en trash al is dat niet perse storend.

Voorlopige tussenstand:
01. Eternal Devastation
02. Release from Agony
03. Infernal Overkill
04. All Hell Breaks Loose
05. Cracked Brain
06. The Least Successful Human Cannonball