Whiplash - Power and Pain (1985)

een waar cultalbum in de wereld van de thrash metal...

Een aanrader voor hardcore thrash fans...

Beetje flauwe hoes, maar de muziek op deze Whiplash klassieker is waanzinnig te gek. Van begin tot eind knallen, knallen en nog eens knallen. De 2e lp van Whiplash die dus na deze destijds kwam bezat ietsje meer variatie en was ook iets subtieler, maar qua hardheid verschillen ze niet zo heel veel. De eerste 2 Whiplash-albums mankeert dan ook niet veel aan, en zijn 2 machtig mooie Thrash-albums met een flink aantal onvergetelijke mega-krakers van Thrashnummers waarop je flink uit je dak gaat. Na de eerste 2 Whiplash-platen vond ik het behoorlijk minder worden met de Thrashers van Whiplash. Maar de eerste 2 lp's zijn krankzinnig te gek, en staan trotst op vinyl in mijn collectie te glunderen...Power Thrashing Death! Je kunt trouwens ook lekker mee bleren op deze ruwe Thrashnummers, als je al je botten gebroken hebt na het wilde stagediven op deze nummers.

Een ondergewaardeerd album wat pas jaren later gewaardeerd werd in de Thrash metal scene. Dit album is het enige werk van Whiplash wat me echt kan bekoren, maar daarbij zeg ik ook gelijk dat dit 1 van de beste thrash platen is die ooit gemaakt is.

Favorieten:
Red Bomb, Nailed to the cross, Stage Dive , Power Thrashing Death

Was toen toch ook van bij het hardste, snelste en gemeenste wat er te krijgen was. Je moest al iets gewend zijn om dit toen te diggen. Maar nu terug gehoord valt het allemaal wel reuze mee natuurlijk. Lekkere oldie...

Omdat het zo'n oldie is heb ik hem onlangs op cd besteld, staat er samen met Ticket to mayhem op. Power and pain kent weinig tempowisselingen, de meeste nummers worden dan ook op de hoogste snelheid gespeeld. Een goede aanwinst.

Ondergewaardeerde Thrash Metal.

Op mijn CD staan trouwens 19 nummers,

Dat is vast de versie waar ook het Ticket To Mayhem album bij op staat.

Ja klopt, heerlijk album trouwens! Had ik niet verwacht, vooral T nummer: Nailed To The Cross!

Heerlijk album, het gaspedaal wordt nergens losgelaten en de vette riffs vliegen voorbij! Genieten is dit. De zang kan hier en daar wat eentonig worden, maar het past eigenlijk perfect bij de snelle muziek.

Dit debuut had ik maar beter over kunnen slaan. Walk The Plank van de opvolger was mijn referentie met Whiplash, maar dat niveau halen ze duidelijk nog niet. Deze klinkt me te chaotisch. De brute onbehouwen thrash wordt me hier net te ongecompliceed op je los gelaten en gaat snel vervelen.

Ik heb een maat die helemaal gek is van Whiplash dus heb de band maar meegenomen in de metaljourney.
Voor mij persoonlijk is dit net wat te chaotisch inderdaad.
De nummers blijven niet perse plakken, al zijn Red Bomb en Power Thrashing Death wel uitschieters.

Uit die tijd de meest Duits klinkende Amerikaanse thrash was mijn idee, toen het nummer Metal Thrashing Mad zonet in een Spotify playlist voorbij geraasd kwam.