Whiplash - Insult to Injury (1990)

Na het verschijnen van dit album heb ik Whiplash nog zien optreden in den Biebob. Ze nodigden mij even uit om mee op het podium te komen headbangen. Leuke avond was dat en gezellig om een band die ik toen erg goed vond van zo dichtbij mee te maken in dat kleine zaaltje. Bij het refrein in een song zelfs meezingen door de micro en er zo samen een feestje van maken:

Whiplash met andere zanger, kan me toch moeilijk Respect the Dead zonder de krijsstem van Tony Portaro voorstellen. Hier op het album is glenn Hansen best wel een goede vocalist. De ruige thrash van Whiplash ging ineens de kant van melodieuze speedmetal op. Instrumentaal gezien dik in orde. Tony Bono en Joe Cangelosi vormden een uitstekende ritme-sectie. Portaro kon zich meer op de gitaar concentreren. Kan nou niet echt zeggen dat die liedjes minder zijn dan die van het debuut. De oude stijl was gewoon mooier, met hun tweede album als hoogtepunt.

Deze heb ik destijds nog best veel gedraaid geloof ik. Weet niet meer of ik de cd had of het op tape had. Veel komt me nog bekend voor i.i.g., en toch moet ik er ook weer in komen en dat is met de voorganger wel anders. Er bleef nog best wat ruigheid over. Goede songs ook, en toch wil het niet zo heel hard binnen komen. Zal het nog wel weer een kans geven mettertijd, voor nu een heel krappe 8.

De cover heb ik altijd grappig gevonden, en uitstekend uitgevoerd. Blijkt van de hand van ene Pres Romanillos, een succesvol animator die veel voor Disney en DreamWorks heeft gedaan: He was responsible for breathing life into many memorable animated characters including the Native American Little Creek in DreamWorks' Spirit: Stallion of the Cimarron, Pocahontas, and the villainous Hun Shan-Yu in Disney's Mulan.
Op Discogs staat enkel deze hoes van zijn hand... een vriendendienstje?