Whiplash - Ticket to Mayhem (1987)

Is dit vernoemd naar het Metallica nummer Whiplash?

Dat zou best mogelijk zijn Bobiej, De band is opgericht in 84' en Metallica's Whiplash stamt 83'.

(Heb je toch nog na twee jaar antwoordt gekregen )

Dit is veel meer pure thrash dan Metallica in ieder geval. Deze tweede van Whiplash heeft al een betere productie en er wordt wat strakker gespeeld dan op het debuut. Bij de opvolger zou er nog de nieuwe zanger bijkomen en de songs melodieuzer en memorabeler op worden, maar niet meteen beter vind ik. Walk the Plank en Snake Pit zijn hier voor mij de uitschieters.

Echt een vreselijk album als je dit vergelijkt met Power & Pain.
Nummers knallen niet zoals op het debuut.

Iets meer variatie dan op het debuut album van deze supertoffe thrashband eerder, maar ik vind deze zowat bijna net zo gaaf. Er staan toch een hele rij memorabele eerlijke recht voor je smoel thrashknallers op deze mooie 2e Whiplash-lp uit 1987. Ik weet nog als de dag van gister dat ie uitkwam. Na deze plaat werd het qua rauwheid/thrash minder met Whiplash. Maar de eerste 2 lp's gaan er nog steeds in als koek. Krankzinnig goede ideeën die heerlijk spontaan en rauw uitgevoerd zijn overigens ook op deze 2e Whiplash-lp. Oude Whiplash is te gek!

Aangezien Ticket to Mayhem zowel opent als afsluit met Perpetual Warfare, leek het me leuk om de zaak op CD eens achterstevoren te programmeren. Krijg je meteen Respect the Dead te horen. In dat nummer valt compleet geen melodie te bespeuren en het raast aan één stuk door. Vara's Vuurwerk draaide het ooit en het behoort zeker tot mijn all time Thrash-favorites. Oorspronkelijk krijgt de luisteraar dus eerst Walk the Plank te horen en dat is best wel een originele compositie van de heren. Verre van clichématig. Dat gaat ook op voor de semi-ballad Last Nail in the Coffin die de nodige melodie bevat. Drowned in Torment kan er ruimschoots mee door, The Burning of Atlanta raast evenals Snake Pit weer aan één stuk door en Eternal Eyes is dan weer een rustpuntje. Soms klinkt Spiral of Violence experimenteel met de ritmes en de rustige melodieën en al deze nummers maken Ticket to Mayhem tot een geslaagd album. De hoes getuigt van enige humor en de productie van Dan Johnson is uitstekend. Voor mij het beste Whiplash-album.

Maar wel vreselijk vals gezongen is.

De zang van Tony Portaro is inderdaad verre van zuiver in dat nummer. Misschien dat daarom Glenn Hansen de microfoon overnam op het derde album Insult to Injury. Whiplash werd een viertal dat het rauwe geluid achter zich liet en minder snelle en meer melodieuze nummers schreef.

Ik wilde deze vooral nog eens horen vanwege Walk the Plank. Dat blijft toch een genre topper in de ruige thrash. Verder vliegt dit album alle kanten op, meestal niet gehinderd door enige melodie. Snakepit is wel het toppunt van de herrie. Ook Respect The Dead geeft de trommelvliezen een flink pak rammel. Deze CD is ook met name amusant, zo laat Last Nail in the Coffin horen dat men voor semi ballads niet echt in de wieg is gelegd. Dan wordt in eens ook iets van de zang verwacht.............

Door mijn deelname aan de progladder heb ik soms echt behoefte aan 'good old eighties thrash' om de boel weer in balans te brengen. Deze 'fits the bill' zou ik zeggen. Heerlijk, zo worden ze niet meer gemaakt, jeugdsentiment slaat weer toe.

Intro en outro zijn volstrekt overbodig, die ga ik in het vervolg denk ik skippen. Ik ga het de plaat / band verder niet aanrekenen. Ik betwijfel of er op 'Last Nail...' wel echt vals gezongen wordt, het wringt in elk geval geen moment wat mij betreft - misschien hou je niet van het stemgeluid, maar da's toch wat anders. Voor de rest staat het voor het grootste deel bol van heerlijk uitzinnig riff- en riedelwerk, bezeten vocalen en drums en bas die alles moeiteloos bijbenen.

In 'Walk the Plank' hoor ik dan nog wel een verdwaalde Megadeth riff en zo is niet alles 100% origineel misschien, maar Whiplash heeft wel een vrij unieke sound / vibe neergezet op deze plaat. Mijn herwaardering valt dan ook geen procentje lager uit.

*****.