Melanie - Affectionately Melanie (1969)

Ik heb hier gemengde gevoelens bij, vooral bij haar stem. Op het eerste gehoor spreekt haar stem me echt niet aan, maar toch heeft het wel iets... Ach, het gaat wel maar het is zeker niet een van m'n favoriete hippies

Had deze plaat ooit in een totaal andere hoes ( witte achtergrond met een kleuren foto van Madame en rode lettering) en een andere titel: Back In Town.

Melanie's stem ging binnen 2 weken enorm op mijn zenuwen werken en da's nooit meer over gegaan vrees ik. En dan presteerde ze het ook nog om solo op te gaan treden in Concert Gebouw in Amsterdam waar ze zichzelf van een ritme voorzag door met de vers aangeschafte klompen op het houten podium te gaan zitten klossen. Mijn diepe respekt voor de mensen die dat gebeuren uitgezeten hebben ........... Ik vraag me dan ook serieus af of ze ooit een platen deal gekregen had als ze niet met de baas van Buddah getrouwd was geweest ............

Ik heb het origineel op LP dus, Melanie is altijd al één van m'n favoriete zangeressen geweest.
En ook ik heb haar live in Dranouter(België) gezien, en ik snap daarom echt het commetaar niet, maar goed dat er smaakverschil bestaat.

Alleen door het nummer Beautiful People kan zij bij nooit meer stuk. Wat een nummer, zeg!!! Poeh, Wat een tijd, die flower power periode. Geweldig!!!!!!!! En die stem? Die hoort gewoon bij Melanie!

Ik had er graag bij geweest, had er desnoods speciaal klompen voor aangeschaft om mee te dansen. Dat mens heeft gewoon een lekkere stem. Maar ja, je houdt ervan of niet natuurlijk.

@Droombolus: als ze niet met die vent getrouwd was geweest had ze een contract gehad bij CBS destijds.

1 concert valt tegen en dan haar hele carriere in vraag stellen? Da's we een enorme, onlogische gedachte-sprong

Melanie is iets van een ontdekking voor me. Ik weet al jaren van haar bestaan af, maar heb tot nu toe nooit echt de moeite genomen om haar muziek een kans te geven - het hele idee dat ze een hippie was hield me wat tegen, en wat ook niet hielp is dat het enige album dat ik uitgerekend wel in mijn bezit had van haar Madrugada was, wat op deze site wat minder wordt beoordeeld. Ik kwam haar albums geregeld tegen in de kringloop, en dacht altijd "ah, daar heb je haar weer."

Dit album, in de "Back in Town" uitvoering, kocht ik uiteindelijk toch maar eens, voor het bedrag van twee euro, vanwege het nummer Beautiful People. Laatst kreeg ik van een vriend daarnaast ook nog een stapeltje met andere Melanie albums, zodat ik nu een goed overzichtje van haar werk bezit. En wat blijkt? Ik werd blij verrast! Melanie is uiteraard de hippie waarvoor ik haar aanzag, maar daarnaast een begenadigd singer-songwriter. Qua gevoel vind ik haar een beetje bij Jim Croce in de buurt liggen (een artiest die ik slechts leerde kennen omdat ik het album I Got a Name letterlijk op straat zag liggen - iemand had zijn LPs bij het grofvuil gelegd - en die, anders dan de afzichtelijke hoes deed vermoeden, vol prachtige nummers stond), met vaak mooie kleine nummers van haar eigen hand. Die nummers liggen gevoelsmatig dicht bij elkaar, maar af en toe springt er eentje tussenuit, zoals het eerder genoemde Beautiful People. Dat zij hierbij soms een country stem opzet, vergeef ik haar.

Ik moest erg lachen over de discussie over het "klompenconcert"; ik kan me namelijk best voorstellen dat Melanie met haar hippie-uitstraling en karakteristieke stem (al stoort mij die geenszins) niet bij iedereen in de smaak valt. Zoals ik in dit stukje heb geprobeerd duidelijk te maken, was dit ook voor mij een reden om haar muziek in eerste instantie niet zo serieus te nemen. Maar ik denk nu toch dat ik daarop terug moet komen: Melanie's muziek vertegenwoordigt niet alleen de tijdsgeest, maar is daarnaast ook bijzonder prettig om naar te luisteren, met hier en daar composities die muzikaal en tekstueel de middenmoot ver overstijgen. De thema's die zij behandelt, passen bij de generatie die in de jaren '60 is opgegroeid: hoop, verzet, liefde, verbondenheid, jeugdige onbezonnenheid, en een blik die gericht is op de toekomst. Hier spreekt eenzelfde energie uit als uit andere muziek aan het einde van de jaren '60, en die zich beter laat karakteriseren als hoopvol dan als zweverig.

Ik ga nog eens even verder luisteren.

Deze op lp gevonden (andere hoes, andere titel) en ik dacht een geweldige vondst te hebben gedaan, maar ik vind het eerlijk gezegd helemaal niet zo goed. Haar stem irriteerde me al na 1 minuut en dan moet je nog twee lp-kanten gaan.

Toegegeven; Beautiful People is een mooie song, maar 1 goede song maakt geen goed album. Ik laat Melanie voortaan voor wat het is.

Zelfs in de linernotes (of een recensie?) van Rolf Boost op de achterkant van de hoes staat: 'Zingen kan ze eigenlijk niet.'

De tekst sluit af met:
Maar wel een jonge vrouw, met een originele stem, die haar op deze plaat in twaalf variaties ideeën over onze samenleving uitschreeuwt, uitzingt, uitfluistert, uitbedelt.

Het is wat het is, denk ik dan maar.