Nou, bestempeld als één van de mindere platen van Can las ik. Veel negatieve reacties maar ik vind deze nogal overdreven.
"Don't say no" is een heerlijk nummer met als instrumentaal gedeelte een stuk dat haast gesampeld lijkt van het van "Future days" afkomstige nummer "Moonshake", maar dan versneld. Een beetje gedesillusioneerd ben ik wanneer er gezongen wordt en meteen verlang ik naar de tijden van Suzuki of Mooney. Gelukkig wordt er op deze plaat niet heel veel gezongen.
In het volgende nummer waan ik me op een tropisch eiland met de inheemse bevolking spelend voor mij, fijne muziek. Nummer drie is ook wel lekker maar het absolute hoogtepunt is toch wel het 15-minuten durende "Animal waves". Geweldig spacey nummer waarop ik wat elementen ontdek die Holger Czukay 8 jaar eerder verwerkte in zijn "Boat woman song" op Canaxis. Het rare is dat Czukay op deze plaat niet meedoet en de baspartijen gespeeld worden door Rosko Gee. Dit nummer doet me eraan denken deze plaat 4* mee te geven. Geweldig stuk! Helaas maakt het laatste nummer een eind aan die gedachte. Het muziekje is niet erg sterk en zeker een anti-climax na Animal Waves en die zang is ook nog erg beroerd. Desalniettemin geen verkeerd album, maar het lijkt er vooralsnog op dat deze band mij niets kwaad kan doen. Ik ben verliefd
3,5*