Cathedral - The Last Spire (2013)

Zie hier de zwanenzang van Cathedral. Hierna trekt de band zich terug in haar mausoleum om voorgoed in te slapen. Voorlopig. Want je weet het nooit.
Ik heb de promo al een tijdje kunnen beluisteren. En als hij echt uit is, bestel ik hem onmiddellijk.

The Last Spire is een afscheidsbrief van heb ik jou daar, Want Dorrian levert hier doodleuk haar beste werk ooit af. Vergeet die vrolijke meuk van The Guessing Game of voor mijn part The Carnival Bizarre. Want het doomt weer eens aan alle kanten. Niet zoals Forest Of Equilibrium maar meer zoals Black Sabbath in haar allerbeste dagen. De songs kennen ondanks de trage tempo's ook nog eens ontzettend veel avontuur en dus spanning. Hier wordt ik enthousiast van. Heel erg enthousiast.

Black Sabbath had zelf geen slechter jaar kunnen uitkiezen om met een nieuw album te komen.

2,83 gemiddeld?

Ik beoordeel pas na meerdere luisterbeurten maar dit gemiddelde gaat sowieso omhoog geschopt worden door mij. Qua doom metal had ik dit jaar nog niks gevonden en dan komt Cathedral met zijn ijzersterke zwanenzang. De loodzware riffs vliegen je om de oren en die worden dan ook nog ondersteund door een heerlijk jaren '70-orgel. De nummers zijn lang maar ze blijven enorm spannend. Vooral An Observation maakt in het midden een geweldige twist met een keyboardsolo die me zelfs aan Emerson, Lake & Palmer doet denken. Cathedral heeft zo zijn proggy trekjes en dat is alleen maar goed. Als Black Sabbath hier overheen komt is het heel knap. Maar dat gaat toch niet gebeuren. De kathedraal is gesloten, maar de laatste mis was onvergetelijk.

Tijd om eens verder in het oeuvre van Cathedral te duiken.

ik denk zomaar dat dit de allerbeste Cathedral is. De promo is niet uit mijn speler te trappen.

Als ik hem in de platenzaak tegenkom neem ik hem mee. Die kans is vrij groot want hij wordt uitgebracht bij Metal Blade. Rise Above (van Lee Dorrian) is namelijk een onderdeel van dat label.

Ik vind het trouwens jammer dat er niet heel even een vlug berichtje wordt bij geplaatst waarom er nou eigenlijk zowel een 1,5 als een 2,5 wordt gegeven. Dat hoeft geen uitgebreid en diepgravend verslag te zijn van 5 alinea's (liever niet zelfs) - maar een indicatie van het hoe en waarom was wel leuk geweest. Al was het 'ik vind de zang van Lee Dorrian ontzettend kut'.

De binnenhoes is van Dave Patchett. Maakte bijna alle covers voor Cathedral. Eén keer een misser met Iron Maiden. Deze vind ik wel weer uitstekend. Ik wilde hem niet onthouden.

De binnenhoes ziet er erg mooi uit. Nog een reden om deze CD aan te schaffen.

Kan er nog steeds weinig mee, vreselijke zanger.

Muzikaal is dit best gaaf trouwens.

Kijk daar kan ik best inkomen - ik vind Dorrian over het algemeen ook verschrikkelijk - maar aan de andere kant is hij wel uniek en herkenbaar qua geluid en past het vreemd genoeg gewoon binnen Cathedral.

The Last Spire zal heus wel eens op mijn bestellijst belanden - het is alleen een band waar ik ook echt zin in moet hebben om naar te luisteren. Dat artwork is trouwens inderdaad altijd geweldig.

Dorrian heeft een wat typisch stemgeluid. En ik moet zeggen dat albums als Caravan Beyond Redemption en The Ethereal Mirror hier ook niet heel vaak opliggen. Op die nogal zwierige platen is Dorrian's beperkte bereik een struikelblokje. De muziek en de sfeer maken veel goed, maar vooral Caravan Beyond Redemption duurt veel te lang.
Op de albums waar de toon wat ernstiger is zoals Equilibrium en Endtyme, komt de man veel beter tot zijn recht. Op The Last Spire lijken beide elementen beter in balans met elkaar te zijn dan ooit. Enerzijds is er de druilerige doomy uitstraling en anderszijds is er de drang naar muzikaal avontuur. Zonder dat het al te bont wordt zoals op The Guessing Game ofzo. Moeilijk uit te leggen, maar The Last Spire lijkt in alle Cathedralopzichten te kloppen. Alsof de beroepsvegetariër ons wil zeggen: 'Klatsem, zo hadden we het bedoeld en nu gaan we achter de geraniums zitten. De mazzel.'

Op Ethereal Mirror en zijn opvolger Carnivalle Bizarre vind ik het eigenlijk zelf nog meevallen - zijn meteen ook mijn twee favoriete Cathedral albums. Bij de opvolgers Supernatural Birth Machine en Caravan Beyond Redemption ben ik het er echter volledig mee eens - die gooi ik zelden tot nooit in de cd speler. Ik ben ze nadien echter een beetje uit het oog verloren en heb verder alleen nog The Garden of Unearthly Delights en de live cd Anniversary in mijn bezit - beiden vind ik echter goed.

Misschien dat ik binnenkort maar weer eens een inhaalslag doe bij deze band.

Cathedral is een Doom Metal band uit Coventry. De groep verwierf voor het eerst bekendheid door haar trage en zware stijl binnen het Doom Metal genre en scheerde hoge toppen met hun album Forest of Equilibrium. Een album dat wordt beschouwd als een klassieker binnen het genre. Nochtans, evolueerde het geluid van de band snel en begon het doorheen tijd meer kenmerken te vertonen van jaren '70 Metal en Hard Rock. Na het loslaten van negen full-length albums en touren voor meer dan twee decennia, heeft Cathedral in februari 2011 reeds aangekondigd dat de band zou stoppen na de release van The Last Spire in 2013.

The Last Spire is dus de bands laatste wapenfeit, haar zwanenzang als het ware. Ze sluiten hun meer dan indrukwekkende albumlijst af door terug te grijpen naar de roots en zich weer meer te focussen op het Doom Metal genre. Het album bevat, in tegenstelling tot vorige albums, geen frivoliteiten of vrolijke noot, maar bezingt op gezwinde wijze het donkere einde van een fantastische band. Dat de band het einde wil benadrukken is ook duidelijk in de gehele plaat. Met titels zoals This Body, Thy Tomb en The Last Laugh bezingen ze letterlijk als achtergrondkoor hun eigen begrafenis.

Cathedral - The Last Spire - Snoozecontrol.be

Fijn dat Cathedral weer terug is waar ze horen. Vuige doom. Hoewel ze de laatste jaren natuurlijk op dit gebied ruimschoots ingehaald zijn is dit schijfje goed te pruimen. En Lee Dorrianis blijft nog steeds een soort noodzakelijk kwaad in deze band...

Cathedral, de band van Lee Dorrian, zijn bezopen voordracht en matige zang hebben mij vreemd genoeg altijd wel kunnen bekoren. De sompige doommetal, de trage ritmes, de zware sound, in alles vormt Cathedral een van de vaandeldragers van de Sabbath sound en daar is niks mis mee. Wederom een hoop lange nummers en aan de ironische titels af te lezen is er weinig reden tot lachen. Hier en daar is er een rustmoment, maar verwacht dan geen blauwe horizon en een zomers zonnetje, nee je staat middenin het grauwe Coventry, het industriële hart van de Midwest in Engeland. Het equivalent van Birmingham in de jaren 70 waar de luchten vaak grijs waren van de uitstoot en het bestaan van de gemiddelde arbeider zwaar was. Dorrian is geen Ozzy, dat wil hij ook niet zijn, net zo goed als de overige bandleden eerder meespelen dan zich onderscheiden door weergaloze muzikale exercities. Dat geeft ook niet, hoewel zeker niet zo sterk als hun grote voorbeeld vormt de mix van doommetal, doommetal en een vleugje psychedelia een mooie voortzetting van het muzikale erfgoed uit begin jaren 70.