Nina Simone - Fodder on My Wings (1982)

Vic Chesnutt heeft het nummer Fodder in Her Wings gecovered op zijn nieuwste album North Star Deserter, ben eigenlijk wel heel benieuwd naar het origineel van Nina Simone. Ze blijkt voor veel artiesten een inspiratiebron, zijn echt een hele hoop nummers van haar gebruikt voor 'nieuwe' versies.

Ik kende het ook van Vic. Een heel aardig album van Nina maar 'fodder' is wel het beste nummer van het album.

In mijn ogen het beste album van Nina Simone en waarschijnlijk verreweg haar meeste persoonlijke. Ze bevond zich hier in haar Europese periode en experimenteert op ''Fodder on My Wings'' aan één stuk door met exotische muziekstijlen uit de Caraïbben (mede-daardoor ook het gebruik van de Franse/Frans creoolse talen) en uit Latijns-Amerika. Deze wat opgewekte en vrolijke instrumentatie verbloemt een hoop pijn en verdriet, want de teksten op dit album konden bij vlagen niet serieuzer en directer zijn. Een nummer als ''Alone Again Naturally'' (over haar band met haar vader en het omgaan met het nieuws dat hij zou gaan sterven) pakt je bij de strot en laat niet los. Het wind er geen doekjes om, maar werkt verassend en is vooral schrijnend herkenbaar.

Ik kan niet anders dan onder de indruk zijn van haar schrijfkunsten en vooral van de soms wrange begeleiding bij de aangrijpende lading die mevrouw Simone van zich af zingt. Ontzagwekkende plaat die ook eigenlijk alleen in deze fase van haar leven en carrière gemaakt had kunnen worden. Ze zingt over haar afkomst, haar geloof, de Dood en de daaruit volgende desillusie in God. Volwassenheid, zelfbegrip- en contemplatie druipen van deze plaat af.

4/5

De interpretatie, want een cover kun je dit niet noemen, van Alone Again (Naturally) van Gilbert O’Sullivan is zeldzaam prachtig.

Levensvreugde, boosheid en verdriet samengebald in één album. Prachtige plaat van een van de grootste muzikanten uit de 20e eeuw.

Wat een prachtig album is dit toch. De orginele Franse persing op de kop getikt...zonder de bonus tracks, maar wel het orginele artwork zoals hier vertoond. Wat mij betreft een stuk fraaier dan het lijke artwork van de reissue uitgekomen op het label Verve.
Bijzonder en tevens laatste echt goede studioalbum van de zangeres. Het is een bij vlagen manisch album, waarop grote vreugde wordt afgewisseld met intens verdriet. Dat maakt het soms bijna pijnlijk om er naar te luisteren.

Absoluut waanzinnig. Een album dat ik luister als ik wil dansen, als ik wil huilen, als ik wil lachen, als ik wil stampen, als ik wil schreeuwen of als ik wil zwijgen. Hyperpersoonlijk en diep geëngageerd, uitzinnig en verstild, komisch en hartverscheurend. Heel bijzonder wat grande dame Simone in de nadagen van haar gloedvolle loopbaan hier presteerde. Duizend hartjes voor Nina.