Lita Ford - Out for Blood (1983)

Debuut van dit ex-fotomodel/ex-Runaways gitariste.

Kreeg ik Nederland vooral bekendheid en populariteit doordat ze vaak de cover sierde van de Aardschok en Aardschok/Metal Hammer. Maar die grote eer viel haar uiteraard niet ten deel door haar geniale muzikale capaciteiten, moge dat duidelijk zijn.

Was later nog getrouwd met Black Sabbath gitarist Tony Iommi en scoorde nog een hit(je) met Close My Eyes Forever (een duet met Ozzy Osbourne)

Lita zingt hier nog wat minder goed, maar deze bevalt mij veel meer dan het latere al te gepolijste Bon Jovi-achtige gedoe. Gewoon een heel degelijke Hard Rock-plaat, met goede gitaarsolo's in goede nummers.

@Germ, ik vind echt dat Lita Ford als gitariste en songwriter meer waardering verdient. Misschien is het wel omgekeerd en is die uitgebleven omdat er meer naar die covers van de Aardschok/Metal Hammer gekeken werd dan naar de muziek geluisterd. Maar hoor eens, vooral op Dancin' on the Edge, hoe sterk de nummers zijn, hoe kristalhelder de zang- en gitaarpartijen. Die plaat verdient een plaats in de top tien Hard Rock-platen van 1984.

Iedereen kent Lita Ford natuurlijk van haar latere hits "Kiss Me Deadly" & "Close My Eyes Forever"(met Ozzy) dat was haar echte doorbraak. Dit is echter haar eerste solo album ze waren met z'n 3en waarvan de Basgitarist Neil Merryweather de productie van dit album voor zijn kiezen nam. Ik vind dat het niet echt een ijzer sterk album is, maar luisterd verder wel lekker weg. geen MUST dus.
Soms doet het album me wat denken aan Thin Lizzy. Best leuke cover die "Anyway You Want Me" van Chip Taylor/The Troggs

Lita was ook getrouwd met de gitarist van W.A.S.P. namelijk Chris Holmes en is nu getrouwd met de zanger van Nitro, Jim Gillette

"On The Run" en "Rock N' Roll Made Me What I Am Today" (cover van Pete Heimlich) zijn de leukste songs voor mij.

Ik geef 3,0* Sterren omdat het wel een aardig album is maar geen topper.

Ik heb een wijziging doorgevoerd van de albumhoes en deze is goedgekeurd. Een beetje jammer wel want misschien is die van de re-release mooier. Een beetje minder over the top en smaakvoller in ieder geval. Hoe dan ook is het album zoals nu te zien is oorspronkelijk verschenen.

(voor de cover van de re-release, hier klikken)

Na een eind zoeken heb ik eindelijk dit album gevonden, ik heb de opvolger op vinyl in mijn bezit. Relatieve toppen wisselen af met relatieve diepten, zal ik maar heel beleefd zeggen, maar haar stem is ok en haar gitaarwerk is meer dan ok. Die spuuglelijke hoes doet haar onrecht aan, ze was veel knapper en dit is een hoes voor puistige pubers in de jaren tachtig. Zou je er nu nog mee wegkomen met zo'n hoes?

Ik ben benieuwd wat het nieuwe album binnenkort gaat voorstellen. De hoes is wel geslaagder dan deze maar mooi vind ik 'm niet. Daar waar deze puistige puberjongens in de jaren tachtig zou hebben moeten aanspreken lijkt die nieuwe gericht op bakvissen van 16.

Mama Lita als rolmodel?

Ik moet wel zeggen dat dit debuut niet zo soft klinkt als de opvolger, hoewel het gitaargeluid volgens mijn gepijnigde oren krek hetzelfde is. Ach, de songs stellen niet zo veel voor maar het gitaarwerk vind ik wel redelijk. Op jacht naar haar derde!

De opvolger vind ik erg goed. Het album Lita en Stiletto zijn m'n favorieten. Op Dangerous Curves is het helemaal van de Bon Jovi stadion rock waar ik een hekel aan heb. En met Black dat half de jaren negentig is uitgekomen probeert men nog mee op de grunge-trein te springen. Maar daar goed mee wegkomen is niet gelukt.

Lekker rechttoe, rechtaan Rock plaatje van Lita. Niet bijzonder hoogstaand, maar het luistert opzich best lekker.

Ik heb hier vandaag nog maar eens de originele hoes teruggeplaatst. Die met de gebroken en bebloede gitaar inderdaad.

Sorry, ik vind dit dus echt niks aan. De nummers zijn zo simpel en ongeinspireerd