Lita Ford - Dancin' on the Edge (1984)

Lita Ford speelt hier lekker gitaar en zingt goed. De nummers zijn niet altijd zo sterk en klinken soms wat gedateerd. Maar toch leuk om deze nog eens terug te horen.

De nummer bleven eigenlijk de verdere avond nog heerlijk in mijn hoofd hangen en nu staat ie alweer op!

Toen ging ik eens wat reviews lezen op amazon. Niets dan lovende woorden en ik moet hen gelijk geven. Dit is echt een erg goeie hardrockplaat.

http://www.amazon.com/review/product/B000W1NFI6/ref=sr_1_1_cm_cr_acr_txt?%5Fencoding=UTF8&showViewpoints=1

Deze is wel de beste van de 2 platen (deze en Out For Blood) die ik heb gehoord.

Leuk om eens op te zetten

Leuk dat jij er ook van kan genieten, Seamus. Toen ik een tiener was vond ik dit wat te soft, maar de kwaliteit van het geluid en de songs was me wel bijgebleven. Nu vind ik het echt helemaal goed. Sinds vorige week heb ik 'm al elke dag opnieuw beluisterd.

Tweede album van Lita Ford en het enige wat ik van haar in mijn bezit heb op vinyl, voorganger Out For Blood noch de opvolgers van dit album ken ik. Major label (PolyGram), dure studio en bekende producer (Lance Quinn): geld was blijkbaar geen probleem.Ik vind dit aardige hardrock waarin Mevrouw Ford wel stevige solo’s uit haar gitaar haalt. Er speelt hier nog bekend volk op mee: Randy Castillo (drums RIP) en Hugh McDonald (bass en nu bij Bon Jovi). Op een aantal nummers heeft de bij sommigen wel bekende Aldo Nova de keyboards ingespeeld. De nummers hebben niet veel om het lijf, maar het gitaarwerk is wel zeer dik in orde. Nummers die ik nog graag mag horen zijn Dancin’ on the Edge en Run with the $. De powerballads bevallen mij bij geen enkele artiest, dus ook bij Lita Ford niet…

Ze heeft in elk geval een mooie gitaar

Dit vind ik echt een bere album van deze ex-Runaway. Sterke tracks met lekkere riffs en goed geproduceerd. Ik heb behoorlijk lang moeten zoeken, voordat ik een vinyl exemplaar te pakken had.

Proficiat.

Ik vind dit ook een erg lekker album. Naast de sterke nummers en riffs, ook goed gezongen. Maar vooral de sprankelende gitaarsolo's zijn om van te smullen.

Het was ook een speciale gitaar in die tijden, een BC Rich Warlock, als de hersencellen nog meewillen. Ik denk zelfs dat Mevrouw Ford een endorsement had bij die gitaarfirma. Het was eens wat anders dan Gibson, Fender en Jackson. Het blijft een lekkere plaat na al die jaren en Mevrouw Ford was een knappe verschijning die heel goed uit de weg kon met haar gitaar. Haar solo's blijven sprankelen.

Goed plaat van Lita, moeilijk om 2 favorieten te kiezen.
Fire in my Heart is een lekker snelle headbanger, Gotta Let go swingt goed, het titelnummer en Still Waitin zijn ook ver bovengemiddeld.

Wat mij betreft haar beste album.
Vanaf het album Lita werd het mijns insziens allemaal softer, gladder en commerciëler etc. whatsoever.

Ik vind de meeste nummers gewoon goede songs, en verder is dit een prima jaren 80 hardrockplaat. In principe klopt alles aan dit album.

Lita Ford heeft een aangename stem, maar speelt ook prima gitaar!

Weet niet waarom ik dit hier heb achtergelaten. Het is wel waar, maar beter had ik de plaat geluisterd, want dit is veel meer dan een mooie gitaar. Heerlijke eighties hard rock zoals het hoort. Nog lekker rauw, vol met vuur, en gitaar solo's om van te smullen. De link met The Runaways is muzikaal ver te zoeken als je dit hoort, en maar goed ook. Eens kijken of ik de CD hiervan ergens op de kop kan tikken. Het is alweer een flinke tijd uit de persing en zelfs Spotify heeft dit album niet op voorraad.

Het meeste kans zal je maken op deze uitgave (2007), waarbij je ook ineens het debuut hebt. De hoes is wel verprutst en niet meer dan een enkel velletje. Eens even gezocht en nog te bestellen bij Dodax. Ik ga het gewoon bij de lp houden.

Ik zag Lita Ford in 1989 in het voorprogramma van Bon Jovi. Ik heb goede herinneringen aan het optreden dus ik dacht ik slinger dit eens aan. Als ik naar de credits voor dit album kijken zie ik daar ook de nodige Bon Jovi connecties:
Hugh McDonald - bass guitar
Aldo Nova - synthesizer
Lance Quinn - producer

En de muziek ligt ook in hetzelfde straatje als early Bon Jovi. Prima melodieuze hardrock dus. Gotta Let Go staat me nog goed bij, toch grappig dat je dat na meer dan 35 jaar meteen weer herkent. Ik vond dat nummer er toen uit springen en nu ook weer. Maar de rest luistert ook prima weg, vooral de solo's laten horen dat mevrouw Ford een aardig potje kan spelen.