Kaki King - Everybody Loves You (2003)

Het eerste album van Kaki is voor een niet-gitarist waarschijnlijk lastig te beluisteren. Alle nummers zijn volledig solo en instrumentaal. Dit is een aparte tak muziek (instrumentale muziek sowieso natuurlijk, instrumentale gitaarmuziek des te meer). Waarschijnlijk is de gemiddelde luisteraar niet onder de indruk van de technische aspecten van het virtuose spel van dit kleine meisje.

Toegegeven, er zit een visueel aspect aan haar muziek (youtube 'r maar n's), omdat de tap-techniek die ze gebruikt niet echt alledaags is. In haar arrangementen leunt Kaki dan duidelijk op mentor/tutor Preston Reed die deze techniek ontwikkelde en verfijnde. Het is haar regelmatig verweten niet meer te zijn dan een goed gemarkete kopie van Reed.

We hebben dus een plaat die niet erg breed aantrekkelijk is, en waarvan ook nog beweerd wordt dat hij hevig leunt op jatwerk. En toch is moeilijk te ontkennen dat de sterkere composities, zoals 'night after sidewalk' en 'joi' een bepaalde sfeer uitstralen die de rusteloosheid en agressie van de jaren tachtig generatie combineerd met verfijnde songwriters eigenschappen.

Door meer luisteren zeker beter te waarderen.

Ik ben gitarist (ook al ben ik geen goede). Ik hou erg van gitaar-muziek EN ik kan de technische kant van dit album wel waarderen. MAAR dit is geen goed album. Techniek alleen maakt nog geen goede muziek. Trouwens, 'until we felt red' bewijst dat technisch vernuftige muziek wel goed kan zijn...

Ik ben geen gitarist en ik hou ook van gitaarmuziek, maar ik vind dit wel een goed album! Het is misschien geen geweldig album, maar ik kan toch erg genieten van deze liedjes.

Ik kan me geheel vinden in het commentaar van grovonion. Incluis zijn score.

Soms heb ik het gevoel dat ik naar een opname van haar oefenuurtje aan het luisteren ben ofzo. En hoewel me het leuk lijkt dat te zien en te horen, is het voor de plaat te magertjes.

doe het maar eens na zou ik zeggen tegen die die dit afdoen als simpele vingeroefeningen.

Het is misschien de ontoegankelijkheid bij het eerste keer luisteren die je doen afknappen, maar ze speelt met gevoel en dan doet techniek er niet eens zo heel veel meer toe, de nummers raken me zolang ze er maar niet bij zingt.

Hm, simpele vingeroefeningen noemt niemand dit.
En dat gevoel is nou juist hetgeen dat mist bij mij. Toch teveel nadruk op de techniek. Later werd het voor mij toch echt pas beter.

Een heel ontoegankelijk album van Kaki King, maar toch kan ik hem ergens ook wel heel erg waarderen. Waanzinnig goede techniek maakt inderdaad nog geen goed album. Maar hier pakt het wel goed uit. Toegegeven, hij haalt het niet bij de sfeer en genialiteit van Until We Felt Red, maar Kaki's unieke geluid is ook hier al goed te horen. Als je er dan eenmaal doorheen bent na een aantal luisterbeurten, dan barst het album van de schoonheid. Geen plaat die je lekker als achtergrond muziekje opzet, maar eentje waar je echt moet voor gaan zitten om hem te doorgronden. Ik vind het in ieder geval mooi.

Ik wil toch nog even een eervolle vermelding kwijt voor het nummer 'Happy As A Dead Pig In The Sunshine'. Wat mooi!