Melanie - Ballroom Streets (1978)

De 4 bonustracks zijn in feite geen "bonus", maar tracks die van de originele dubbelelpee weggelaten waren op de eerste cd re-release (1989). Op de uitgave van 1994 heeft men die tracks weer toegevoegd.

Het album bestaat uit live gespeelde studio-opnamen. Deze werden bijgewoond door een 30-tal winnaars van een radiowedstrijd, gezeten op de grond en zich mengend tussen de bandleden.

In december ga ik naar een concert van Melanie en ja..daar durf ik voor uit te komen. De laatste jaren al wat concerten bezocht van musici die in de jaren 60/70 zeer populair waren. Alan Stivell, Jethro Tull (met Ian Andersan) zijn daar voorbeelden van. Ik ga omdat ik deze artiesten toch nog een keer live wil horen en ook benieuwd hoe het nog klinkt na zo'n 50 jaar. Dus in december naar Melanie, bekend geworden in de hippie tijd met echte flower power liedjes, die ze vast zal zingen. En als voorbereiding ben ik de oude platen weer eens aan het afstoffen en aan het beluisteren.
Nu moet ik wel eerlijk zijn, deze plaat pas afgelopen weekend gekocht, een dubbel lp voor 1,50 euro. Kun je geen buil aan vallen.
Goed, deze dubbel lp is live opgenomen in de studio. Zo'n 30 man publiek en alles in een keer op de band. We hebben het over 1978, de punk komt net om de hoek kijken en alles wat naar hippie verwijst of ruikt wordt bij het afval gezet.
En dan deze plaat.
Zeker niet de meest populaire van Melanie, maar op zich is het best een mooi afwisselend werk. Er is een stevige band aanwezig, die er voor zorgt dat het niet te soft wordt. Zulke nummers zitten er trouwens ook wel tussen, het maakt het album zeer luisterbaar. Een nummer als 'Save me' vind ik ongelooflijk mooi en breekbaar, waar je de oude Melanie helemaal in herkent. Verder is het 2e nummer Cycline/Candles in the rain' zeer knap gedaan, want ook Lay Down is in dit nummer verweven. Melanie speelt op deze plaat wat klassiekers , maar ook wat nieuwe nummers. De stijlen zijn divers, natuurlijk folk, maar ook gospel, country, blues, pop en rock komen voorbij. Ik was eigenlijk wel verrast toen ik de plaat beluisterde, positief gezien. Wat ook meespeelt is de uitvoering van de platen, met de teksten op twee aparte bladen. De magie van vinyl zal ik maar zeggen.
Ik weet dat Melanie in december enkel komt met haar zoon , die haar begeleidt, maar ben zeer nieuwsgierig hoe deze Woodstock veteraan het er na 50 jaar afbrengt. Als ik deze plaat hoor is ze redelijk trouw gebleven aan zich zelf, dus hopelijk ervaar ik nog iets van de Woodstock sfeer . De tijd dat ik nog te jong was om dit echt goed te ervaren.
Zal er zeker op terug komen in december.

Al geweest?

Ben benieuwd.

Donderdag 12 dec geweest in Uden. Een volle zaal , vanzelfsprekend veel die de jaren 60 nog bewust hebben meegemaakt, maar tot mijn verrassing ook wel wat jongeren. Het was even schrikken toen Melanie het podium op werd geholpen, ze is erg corpulent geworden en loopt bijzonder moeilijk. Lastig om haar te herkennen als je enkel de foto's uit de jaren 60-70 op je netvlies hebt. Haar zoon begeleidde haar en soms een jonge zangeres die ook nog een lied solo deed. Melanie speelde zelf ook gitaar, gezien de keelsiroop, pastilles en kruidenthee had ze last van haar stem.
Maar als ze zong dan was het geen twijfel, Melanie. Ondanks haar 72 jaar heeft ze nog een zeer stevige stem, niet altijd even zuiver, maar dat mag de pret niet drukken. Zoonlief is een uitstekend muzikant en flexibel en dat was ook nodig met Melanie. Het werd een persoonlijk concert, waarbij Melanie veel vertelde en vanzelfsprekend oude klassiekers zong. Van Ballroom Streets toch al gauw 4 nummers. Je beseft tijdens het concert steeds meer dat je naar een icoon van de hippietijd kijkt en luistert en daardoor al diepe indruk maakt. De minimale bezetting werkte verder prima, een soort huis concert, maar wel met honderden... Als slot Lay Down, waar mensen , als ze dat wilden op het podium mochten komen om de Edwin Hawkins singers te vervangen. Dat had voor mij niet gehoeven, maar het was een mooie afsluiting. Heel anders dan deze live plaat, maar Melanie zoals ze is. Nog steeds een 60 jaren meisje...
Mat een ding was ze niet bepaald met de huidige tijd meegegaan, voor een enkele cd 25 euro vragen en voor een dubbel cd 35 euro's. In deze tijd kan dat toch echt niet, zeker als ze voor minder dan de helft op internet te vinden zijn.

Mooi verslag, dank je wel

Melanie Safka, een zangeres met een betoverende stem en een charisma dat moeilijk te evenaren is, bracht in 1978 haar live-album "Ballroom Streets" uit. Dit album, vol emotie en levendige uitvoeringen, biedt een diepgaand inkijkje in haar muzikale wereld. Het album bevat een verzameling van haar bekendste nummers en enkele verrassende keuzes die haar talent en muzikale diepgang illustreren

"Running after Love" opent het album met een energieke toon, hoewel het nog niet meteen bijzonder opvalt. Het lijkt een opwarmer te zijn, bedoeld om het publiek langzaam mee te nemen in de muzikale reis die volgt. Melanie's stem, rijk aan expressie, neemt je mee op een reis van verlangen en passie.

"Cyclone" is een krachtig nummer dat de luisteraar meteen bij de kladden grijpt. Het bevat een medley van nummers van het album "Candles in the Rain," wat een nostalgische en dynamische sfeer creëert. Dit nummer toont Melanie's vermogen om verschillende melodieën naadloos in elkaar over te laten vloeien.

In "Beautiful Sadness" komt Melanie's unieke stemvibratie volledig tot zijn recht. Het nummer straalt een melancholische schoonheid uit die haar vocale talenten op de voorgrond plaatst. Dit is Melanie op haar best. Het is een hartverscheurende ballad die de luisteraar diep raakt. Dit nummer laat de dualiteit van schoonheid en verdriet prachtig samenkomen.

"Do You Believe"laat een zachtere kant van Melanie zien. Hoewel het minder volumineus is dan enkele van haar andere nummers, biedt het een introspectief moment op het album dat de variëteit vergroot. Het numer roept vragen op over geloof en overtuiging. De eenvoud van het arrangement legt de nadruk op de krachtige boodschap en Melanie's vermogen om diepe emoties over te brengen met haar stem

Met een duidelijke country-invloed, wijkt "Nickel Song" af van de rest van het album. Dit genre ligt mij persoonlijk minder, maar het toont Melanie's diversiteit als artiest.

"Look What They Done to My Song" is een van Melanie’s bekendste nummers en wordt met veel gevoel gebracht. De tekst, die klaagt over de verminking van haar creativiteit, is zowel krachtig als emotioneel geladen. Een echte kraker die barst van de energie. Dit nummer is een publieksfavoriet en Melanie's uitvoeringen ervan blijven onvergetelijk

"I Believe" straalt kracht en overtuiging uit. Dit nummer zit vol met emotionele intensiteit en is een van de hoogtepunten van het album. Dit uplifting nummer wordt gedragen door Melanie’s overtuigende zang, die de luisteraar inspireert en opbeurt.

“Poet” is een ode aan de kracht van woorden en creativiteit Een lekker ontspannen nummer waarin Melanie's stem de luisteraar omhult. "Poet" biedt een aangename onderbreking met zijn rustgevende melodie.

"Save Me" weet mij minder te boeien. Het nummer mist de sprankeling die sommige van de andere tracks op het album wel hebben.

Helaas blijft ook "Together Alone" wat aan de tamme kant. Het nummer onderzoekt de paradox van samen eenzaam zijn. Het slaagt er niet in om dezelfde impact te maken als sommige van de energiekere nummers op het album.

“Ruby Tuesday”, een cover van The Rolling Stones, wordt op unieke wijze geïnterpreteerd. Melanie voegt haar eigen flair toe, waardoor het nummer een nieuwe dimensie krijgt. Het is een klein monumentje op het album.

“Buckle Down” is de meezinger van het album, hoewel het misschien iets te veel neigt naar country voor mijn smaak. Desalniettemin blijft het een opzwepend nummer. Het moedigt de luisteraar aan om door te zetten ondanks tegenslagen.

"Miranda" is een warm en teder nummer maar weet mij niet bijzonder te imponeren. Het nummer voelt enigszins vlak aan in vergelijking met andere nummers op het album.

“Brand New Key” is een gelouterde hit die, hoewel geliefd, niet als de topper van het album beschouwd kan worden. Het nummer heeft zijn charme, maar mist de impact van Melanie's krachtigere nummers.

Conclusie

"Ballroom Streets" is een boeiend live album dat vooral in de eerste helft goed presteert. De energie en variëteit van de eerste nummers trekken de luisteraar moeiteloos mee. Hoewel de tweede helft minder overtuigend is, biedt "Ruby Tuesday" een memorabel moment. Al met al is het een leuk album dat Melanie's talent en veelzijdigheid als live artiest benadrukt.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl