Ron Wood - I've Got My Own Album to Do (1974)

Leuke titel

Kan me niet echt bekoren. Laat het hem maar bij de Stones houden

Ronnies eerste soloplaat en volgens mij ook tot vandag zijn beste.

Op deze plaat doen mee:

Willie Weeks - Bass
Andy Newmark - Drums
Ian McLagan - Keyboards
Keith Richard -Guitar/Vocal
Ronnie Wood - Guitar/Vocals

Ook Rod Stewart deed mee en is op de achterkant van het hoes te zien.

Verder zingt Mick Jagger op "I can feel the fire" ook een beetje lead vocals. In ruil hiervoor deed Ronnie dan op de Rolling Stones nummer "It's only Rock n' Roll" mee

"I can feel the fire" is ook de beste nummer van deze plaat, Reggaeachtig en met veel power gespeld. Dit soort nummers had Ronnie maar voor de Stones moeten schrijven

"I've Got My Own Album to Do" is "The great forgotten Stones album", under Ron Wood's direction.

Rock on Ron.

Toch vind ik de solo platen van Ron Wood vele malen beter te pruimen als ieder ander uitstapje van iedere andere Stone. Bovendien is Far east man de perfecte Stone meets Beatle plaat. DE perfecte samenwerking tussen Ron Wood en George Harrison die het ook op zijn solo plaat Dark Horse zette. Hoewel Ron Wood toen nog officieel in The Faces zat. Lekkere los gespeelde plaat. Mocht willen dat The Stones als band vandaag de dag nog zo lekker klonken.

Ik vind dit de beste soloplaat van een Stone (tenzij Wood hierna nog iets beters heeft gedaan, dat ik nog niet ken).

Wood's stem klinkt hier nog beter, en het helpt dat hij vaak (vocale) hulp krijgt van bevriende muzikanten.

De meest opmerkelijke is George Harrison, met wie hij 'Far East Man' schreef. Ik meen George ook te horen in de harmoniezang. Enigszins opmerkelijk is dit wel. In 1973 zei Ron Wood namelijk persoonlijk tegen George Harrison (in George's eigen huis!) dat hij die avond met Patti Boyd zou gaan slapen. George wees daarop naar de deur van de kamer van Wood's vrouw en zei dat hij daar zou gaan slapen. Toen Wood het er later op de dag nog met Harrison over had zei Harrison dat hij hem wel in de rechtbank zou zien. Harrison kwam Boyd en Wood de volgende dag dan ook wakker maken met de mededeling dat hij zijn advocaten gebeld had.

Slechts een dreigement, en zo ver zou het niet komen, maar dit is toch een 'mini-Clapton-Boyd-Harrison' deel 2.

De plaat wijkt ondanks de aanwezigheid van Jagger, Richards, Taylor en Rod Stewart behoorlijk af van het geluid van de Stones (waar hij het daaropvolgende jaar min of meer lid van werd) en Faces. Het geluid is wat rauwer, en er zit, raar maar waar, meer soul in het album. Best een aanrader wat mij betreft.

Deze plaat heb ik jaren geleden voor 1 gulden op een rommelmarkt gekocht.
Ik draai het album niet zo vaak. De eerste twee nummers vind ik het beste.
Het klinkt ongeveer net zoals de songs die Ron bij de Faces zong en speelde.
Hierboven zie ik dat de misdruk-hoes afgebeeld is met Ron Woods met die doorgestreepte s.
Op mijn versie staat wel Ron Wood.

Op dit album wordt nog de tijd genomen voor een enkele noot, een mineurakkoord en voor de liedjes als geheel. Niks geen gejaag. Muziek voor op de houten veranda, in de schommelstoel, over het erf wakend.
Straks wat vlees op het rooster.
Een wat meer opzwepend nummer als I Can Feel The Fire is van verbluffende aanstekelijkheid, met fijne reggae-accentjes.
Een heerlijk album om je eens te helemaal te concentreren op het gitaarwerk van Ron.
Denk dat het in een (hete) zomer opgenomen is.

De titel is een sneer naar Rod Stewart, die toen meer met solozijstappen bezig was dan met The Faces. Vond Ron Wood dan.

Was ook zo.

Bullshit............... in dit geval is A geen B.. zijn eigen woorden van Ron ..dus ja

buizen schreef:



nlkink schreef:



artonna campaign schreef:



Wat bedoel je? Nee en toch weer ja?

Dus ja............ is cynisch bedoeld......... Rod en Ron gunnen elkaar al hun hele leven het beste... ook in dit geval...bleek ook weer tijdens het reunie-concert van The Faces afgelopen jaar.......... zijn gezworen maatjes, die elkaar regelmatig plaagstootjes uitdelen zonder bijbedoelingen.......... just for the fun

Ach, wat maakt het ook uit? Indirect hebben we aan het gedrag van Rod te danken dat Ronnie Lane een handjevol prachtalbums is gaan maken tussen 1974 en 1980.

Hartstikke mooi toch...elkaar stimuleren en inspireren......zal dit album eens vaker voorbij laten komen

Een nieuw solo-album van Ron Wood is de maak en blijkt al bijna afgerond, verschijningsdatum mogelijk al in Oktober, al is dat nog niet definitief. In afwachting daarvan deze plaat weer eens een paar keer voorbij laten komen en ja ook ik moet beamen dat het merendeels verdomd lekker klinkt; heerlijk rauw en authentiek.

Drukke en mooie tijden voor Ron Wood. Morgenavond een liefdadigheid concert met zijn maatjes Kenny Jones en Rod Stewart, 15 november release van zijn nieuwe album en ter promotie daarvan concert(en) with his wild five 'Mad Lad' onder de titel; A live tribute to Chuck Berry.

Fijn album. Hoewel duidelijk geen Stones album vind ik het 'Stones geluid' wel degelijk aanwezig in veel van de songs op dit album. Luister maar eens naar 'Shirley' en 'Cancel Everything'. Terecht dat dit album in de jaarlijst 1974 van Oor staat (op een gedeelde 50e plaats).

Ik las de biografie Life van Keith Richards. Daarin een passage waar Keith schreef dat hij Ronnie (samen met Mick J) geholpen heeft met schrijven van paar nrs omdat hij te weinig songs had. Hij noemt Sure The One You Need en We got to get our Shit Together.

De eerste vinden we idd op dit album, de tweede echter niet.. totdat ik de tekst van Act Together eens doorploos. Daar komt ook een regel voor die luidt: Dus toch wel .
Bedenk hier wel even dat Wood toen nog niet tot de Stones behoorde, dat gebeurde pas ca een jaar later. Dus in die zin kan je het eigenlijk (nog) geen 'Stones solo album' noemen. Hoewel de zaadjes tot een samenwerking hier natuurlijk wel werden geplant. Zijn voorganger bij de Stones, Mick Tayler, schijnt hier ook mee te spelen zoals Richards in zijn bio vertelt.

Heb het nu 2x gehoord en vind het zeker een prettig album. Denk echter niet dat ik het na verdere beluistering het beste 'solo Stones' project ga vinden omdat er albums van Richards en Jagger zijn die ik (op dit moment) beter vind.