El Camarón de la Isla & Paco de Lucía - Arte y Majestad (1975)

Hoogtepunt uit een box met 10 (!) cd's die je destijds voor een grijpstuiver via de volkskrant kon krijgen (waarbij de hoes-informatie bij de verkeerde cd werd afgedrukt maar daar kom je na enig speurwerk wel uit). Het kost wel even moeite om je de melodieën eigen te maken, want dit is wel even andere koek dan reguliere popmuziek. Ook aan de teksten heb je weinig houvast. Klassiek is het ondanks de klassieke Spaanse gitaar ook weer niet, daarvoor is het te zeer geïmproviseerd, te zeer in dienst van de expressie en het moment. Flamenco gaat van (mineur) stemming naar (majeur)stemming en onze oren zijn misschien meer gewend aan een melodie die je "vast kunt pakken". Maar volhardendheid in het luisteren wordt bij deze plaat uiteindelijk wel beloond.