Thijs van Leer - Bach for a New Age (1999)

Zondagochtend bij het ontbijt opgezet.
Bij nummer 4 zegt mijn zoontje van acht: "Hé, dat ken ik. Dat is het eerste nummer van Ekseption."
Inderdaad, Badinerie is Peace Planet op Ekseption 3. Je merkt het al: gedegen opvoeding.

Thijs van leer speelt hier de fluit (!) en de keyboards en produceerde de 57 minuten durende schijf, samen met percussionist Mario Argandona. Dochters Eva en Berenice van Leer mochten in twee nummers viool spelen. En dat doen ze natuurlijk voorbeeldig, maar niet echt vlammend. Een familiefeestje, kalm en onderhoudend. Nee, vlammen doet van Leer hier niet. Het klinkt door de simpele keyboard-begeleiding ook wat steriel en low budget. Zo ziet het hoesje er ook uit: Eenvoudiger kan het niet.

Van Leer stond hier aan de vooravond van zijn Focus-revival-avontuur. Een groter contrast is nauwelijks mogelijk. Op Bach for a new Age is Thijs een bedaagde huisvader, nauwelijks 51 jaar jong, die met zijn dochters overbekende Bach-deuntjes doet. Met Focus horen we hem heel anders te werk gaan: energieker dan ooit. Twee gezichten? De klassiek geschoolde Bach-vertolker tegenover de rocker? Hij is het allebei, als ik het goed zie.

Over een paar weken wordt de man 65, maar lijkt hij midden in zijn derde jeugd te zitten. Twee jaar geleden vertelde hij nog een piano-album in petto te hebben onder de werktitel " I did it Steinway". Zou zomaar kunnen dat hij, na het intensieve touren in het clubcircuit met Focus, dit pianoproject gaat afmaken dit jaar. En dan zet hij weer zijn klassieke pet op.

Inderdaad Fedde, Wandelaar... jammer dat je er niet meer bent. Het goedkope straalt er af bij dit Thijs van Leer album, een simpel inlegkartonnetje zonder achteropdruk als hoes en een ietwat klinische productie. Bach for a New Age is natuurlijk geen Introspection maar ook geen afzeikplaat à la Musical Melodie. Doet het goed zo op het einde van een zondagochtend mits met enig volume gedraaid, een geschikt voorgrond muziekje voor wie op de laptop bezig is en verder niet communiceert. Het fluitwerk kan mij zeker bekoren en in die vierde track vlamt het toch enigszins? Die achtste track, bekend van Introspection 2, had alleen niet gehoeven.