Todd Rundgren - State (2013)

In de VS op het Cherry Red label, in UK en NL waarschijnlijk op het sublabel Esoteric / Antenna.

Ik ben benieuwd met welke Todd Rundgren we hier te maken krijgen. Wordt het progrock, artrock, garagerock, arenarock, electronic, white soul, beat of misschien, vanwege de 65-jarige leeftijd van Todd in juni, weer eens een gedegen singer-songwriter album?

Zeker is dat er een 2 CD Deluxe versie van het album op de markt komt met op CD 2 het concert van Rundgren met het ons eigen Metropole Orkest, afgelopen november. Mathilde Santing zong hierin mee.
Dat maakt het toch wel weer bijzonder voor de Nederlandse fans. Ik hoop dat die hem nog een beetje kunnen volgen, want de discografie van Rundgren is uiterst grillig verlopen de afgelopen 2 decennia.

Ha! Deezer heeft hem als eerste dus meteen maar luisteren waarmee hij ons nu weer wil boeien. Heb veel van de beste man op vinyl met name van Utopia, heb hem zelfs eens live gezien maar ik ben niet een die-hard fan. Eigenlijk via zijn productie voor anderen is hij me opgevallen en prikkelde de zinnen om zijn eigen werk te beluisteren. De albums, A Cappella, Initiation, Oops, Wrong Planet en Adventures in Utopia heb ik aardig grijs gedraaid. Maar na de late 80s ben ik afgehaakt toen andere muziek mijn interesse wekte. Heb nog wel af en toe wat van het recentere werk beluisterd maar kon me niet boeien. Vooral het artwork van die albums vond ik niks en ook dit album blinkt niet uit daarin.

Gelukkig is de muziek veel beter te pruimen. Veel elektronische invloeden maar nog steeds aan te merken als een Rock album, hier en daar giert nog een lekkere gitaar-solo. Ook vocaal en tekstueel is het zeer herkenbaar als Todd Rundgren en weet weer te boeien. Voor mij is de sfeer zoals ik die op Utopia albums van de vroege 80s hoorde, Up en het tempo zit er bij vele nummers goed erin. Na een eerste keer luisteren krijgt die al 3,5 sterren en dat zou nog kunnen groeien naar 4.

PS krijg zin om hem nog eens live te zien en ook zin om te horen hoe dat album klinkt met Metropole Orkest / Mathilde Santing.

Nieuwe plaat van Todd is een regelrechte meevaller. Na de 'covers' van Re-Production weer echte Todd songs. In het verleden was Todd zijn tijd vooruit, deze keer vind ik 'm meer eigentijds.

Goede teksten, Todd eigen, en goed in het gehoor liggende tunes. Veel electronica weer, maar de gitaar is niet vergeten... Topnummers op dit moment : Imagination, Something from Nothing (met vocalen van Rachel Haden) en Sir Reality. Zoal gewoonlijk bij Todd's platen komt de rest nog wel bovendrijven. De bonus cd met zijn concert in Paradisp van vorig jaar november met het Metropole orkest klinkt erg goed en is een mooi souvenier van een fantastisch concert.

Niet te missen : 4 juni doet Todd Paradiso weer aan, het zal wel weer een aparte belevenis worden, dat is tenminste aangekondigd door 'the man himself'.

Moeilijk te beoordelen nog wat ik er van ga vinden. Ik 'zweef'.
Beetje moeite met de electronica en de beats. Dat is niet voor mij. Daar staat dan tegenover dat er een paar goede songs op staan. Zeer herkenbaar Todd. Jammer dat de stem niet meer helemaal de hoge noten haalt zoals vroeger. In het hoog hoor je hem drukken op de stembanden en dat klinkt niet altijd fraai. Maar goed, het is weer een werkje vol creativiteit en vondsten. Niets retro, maar helemaal bij de tijd. Mooiste nummer is het lang uitgesponnen Imagination; Something For Nothing heeft voor mij ook wel wat. Moet nog groeien denk ik, deze plaat.

Nog maar weer eens zijn eerste platen (Runt en The Ballad Of Todd Rundgren) uit 1970/71 erbij gehaald. Oef!! Heimwee. Die waren toch wel een stuk mooier. Of sta ik gewoon te lang stil?

Ondertussen het album 5x gehoord en het krijgt nu 4 sterren.

Ik weet nu ook waaraan de (donkere) synths in combinatie met gitaar me doet denken: Matt Johnson's The The, en daar hou ik wel van. Vooral de afsluiter Sir Reality zou zo van de hand van Matt kunnen komen. De opener Imagination is ook heerlijk met die donker synth die zo van The Cure's album Faith vandaan gesleept lijkt te zijn. Ik denk dat Todd een mooie combinatie heeft weten te maken van oud (70s- 80s, gitaar en productie) en nieuw (synths, electronica, beats en teksten).

Heb de cd ondertussen ook al ettelijke keren afgespeeld. Blijft nog steeds groeien. Ik sluit me aan bij de treffende omschrijving van E-Clect-Eddy. Een mooie combinatie van 70s muziek met nieuwe sounds en natuurlijk teksten die nu aktueel zijn. Mooie plaat !

The The, The Cure? Zou ik nooit in verband brengen met Todd Rundgren. Mijn interesse is gewekt, ik ga deze zeker eens checken.

Ik ben een TODD fan puur sang, maar eerlijk is eerlijk na één keer draaien kan ik nog geen stem geven. Het openingsnummer lijkt dat Todd met een vocoder zingt. Het blijft Todd, maar wennen moet ik nu wel (waar voorheen hij mij direct kon raken).
Na meerdere draaibeurten zl ik alsnog mij stem geven

Zo dacht ik er ook over, dus nog maar een paar keer goed beluisterd. Mijn gemengde gevoelens zijn nog niet omgeslagen richting euforie. Rundgren maakte het album geheel op zijn laptop. Uiterst efficiënt ongetwijfeld, maar zijn stem is in dit alles het enige menselijke element. De techno-aanpak zorgt voor een vervreemdend effect. Machinaal, zo strak als maar kan, en teksten die weinig licht doorlaten. Raadsels voor gevorderden. Ongetwijfeld ligt het aan mezelf, want een genie wil ik niet tegenspreken, maar waarom zo ?!

Nummers die wel meteen iets 'doen' zijn: Ping Me (toch wel even die typische Rundgren-emotie) en de filosofische nummers Something From Nothing, waarin hij een nieuwe definitie van geloof geeft en Sir Reality (sur-reality!). Moeilijker te verwerken zijn Angry Bird, Smoke (wat een rotherrie), Collide-A-Scope (wel grappige tekst overigens) en Party Liquor, waarmee hij de dancechart bestormt. Komen we meteen op de genre-aanduiding. Hier staat 'Rock' vermeld. Zal ik zelf in mijn onwetendheid gedaan hebben, maar ik nodig iedereen uit een verbetering aan te brengen (electro/dance/trance, ik heb er totaal geen verstand van) Wie het weet mag het zeggen.

En dan nu mij stem. Ik vrees dat het gemiddelde nu omlaag gaat: 2,5. Met hoop voor de toekomst, maar met meer vertrouwen in het oudere en betere werk van Todd.

Over het ontstaan van het album hield Rundgren vorige week een google-pressconference:
state press conference

Wil 'm vooral hebben voor de bonusdisc met een optreden van Todd met het Metropole Orkest. Helaas niet het Paradiso optreden uit 2011, al heb ik daar zelf al een opname van.

Het lijkt Jeff Lynne wel hoe hij zich verschuilt achter zijn (ski)bril. Rare gast die Todd, maar dat hebben briljante artiesten wel vaker.

State gaf me in het begin een State of shock. Is dit Todd Rundgren? Het lijkt af en toe wel of ik naar de nieuwe Underworld zit te luisteren. Geen Cure of The The referenties voor mij....

Maar naarmate ik 'm vaker heb beluisterd, staan er toch ook wel weer een paar pareltjes op hoor. Krijg er af en toe een beetje "Healing" gevoel bij, ook zo'n synthesizer project van 'm, wat mij erg goed bevalt. Zal het nog wel een paar keer proberen, maar dit wordt al met al toch geen topscore vrees ik.

Ook ik vind dat je hem vaker moet beluisteren en dan groeit dit album alleen maar. Healing daarentegen viond ik nog beter waar geen zwak nummer op staat

De laatste jaren stelde Todd me niet teleur, maar State blijft een vreemde eend in de bijt, zelfs na vele draaibeurten. Party Liquor is wel disco-a-la-nu, Something from Nothing wil ik misschien wel op mijn uitvaart horen (ben in goede gezondheid, hoor), maar voor de rest doet het me allemaal (nog) niet veel. Nee, Re-productions (2011) draai ik véél vaker, alhoewel die stilistisch niet ver van State af staat. Todd blijft natuurlijk wel een held.

Tijd voor een tweede kans, wat mij betreft. April is mijn Rundgren-maand en dit album veelvuldig onderweg beluisterd. Potverdorie, krijgt het me toch nog te pakken. Vooral het ijzersterke Sir Reality, met de prachtige opsomming grote en kleine leugens, de filosofische inslag in nummers als In My Mouth, Collide-A-Scope, Something For Nothing en het krachtig snijdende Ping Me. Wat een hartstochtelijke liefdeskreet! Ik kan er wel wat mee, meer dan een jaar geleden toen mijn leven misschien wat meer een kabbelend karakter had.

Zo zie je dat muziek je wel of niet iets doet in de context van je bestaan. Voor nu een hele punt erbij !

Deze plaatvind ik weer wel goed , heropstanding , ik hoop het ...., het eerste nummer vind ik zelfs prachtig , heel goed , nu nog wat meer opleggen ....

Album zelf eigenlijk nog niet gecheckt. Heb niet veel met de Todd van na Healing. De hoogte in z'n stem is weg, al haalt hij de falsetuithalen nog steeds. De bonusdisc heb ik wel geluisterd, kan echter niet tippen aan het concert van een jaar eerder. Ook daar is een radio-uitzending (en dus opname) van geweest.

'Imagination' is als een soort Black Sabbath met synthesizers. Die mix tussen electronica en rock is best interessant en de productie is vrij goed als je daar van houdt. Toch vind ik de rest wisselvalliger en het beste in Todds stem is er gewoon vanaf.