Nina Simone - The Amazing Nina Simone (1959)

Ontzettend cool! Zo zou ik dit album in twee woorden samenvatten. The Amazing Nina Simone is dan weliswaar een plaat die dateert van meer dan vijf (!) decennia geleden, maar suf klinken doet ‘ie niet. Nee, dan is een woord als cool toch echt meer op zijn plaats. De nummers met volle orkestraties zijn een waar spektakel, Chilly Winds Don’t Blow is één van die nummers. De vibe die 'ie uitademt doet in de verte misschien ook wel wat denken, mij tenminste, aan de “Wall of Sound” productietechniek die Phil Spector een paar jaar later zou toepassen, terwijl de swingende bigband op prachtige wijze naar binnen sluipt in de bruisende Stompin’ at the Savoy en You’ve Been Gone Too Long. De nummers die kunnen rekenen op een kalere presentatie zijn minstens net zo bijzonder. Het sobere It Might As Well Be Rain lijkt wel een slaapliedje. Om bij weg te dromen! Al zou dat jammer zijn; daarvoor is de muziek veel te mooi. Het melancholieke Solitaire is nog 'n andere favoriet van mij; met zijn soort van filmische karakter (door onder meer al die strijkers en dergelijke) had ‘ie zo uit een of andere grote Hollywood-film van weleer kunnen komen. Mijn absolute favoriet is echter het ietwat droevige Tomorrow (We Will Meet Once More), één van haar allermooiste liefdesliedjes. Simone begeleid met een harp. Verdorie, wat klinkt ‘t toch mooi! Eigenlijk kan je over ieder nummer wel lovende woorden schrijven, het beste is echter dat je die fijne, en bovenal mooie ervaring zelf beleeft. Luisteren, dit stukje vakwerk van Simone!

Yep, prima album. Nina met een vol orkest laat een grote verscheidenheid aan stijlen horen: big band, ballads, gospel. En dat ze dat allemaal onder de knie heeft wist je natuurlijk allang. Het is hier allemaal iets gecontroleerder, ingetogener gezongen dan op haar live opnames - waarmee ik niet wil zeggen dat dit beter of minder is. Mijn favorieten: Chilly Winds en Willow Weep For Me.

Dit album mankeert enkele echte uitschieters zoals die op haar debuut wel te vinden zijn, en de uitzinnigheid/intensiteit van latere juweeltjes als Pastel Blues en Wild Is the Wind wordt ook niet benaderd. Wel is dit een ontzettend relaxte plaat van een jonge getalenteerde zangeres (die enkele decennia ouder klinkt dan ze daadwerkelijk was) die zichzelf erg fraai op piano begeleidt. De orkestrale opsmuk is bij momenten fijn, maar dat Nina dat allemaal niet nodig heeft bewijst ze wel op de soberdere liedjes.

Echte favorieten kan ik er niet uitpikken, wel een album dat haar talent moeiteloos bevestigt.

3,5 sterren