Accretion (2012)

Accretion doet iets wat maar heel weinig platen voor elkaar krijgen, namelijk bepaalde tracks zodanig plaatsen dat het de kracht van die tracks alleen maar versterkt. Ik vind dat Accretion aardig begint, met een wat weinig zeggende bijdrage van Unterm Rad, maar AtA's Fragments of a Hologram Rose doet zijn voorganger meteen vergeten. Met die typische sound die ik ook al hoorde op diens debuut Oppidan, met die onheilspellende sfeer die je langzaam besluipt en onder je huid kruipt; die sfeer van dystopie, jaren '80 en cyberpunk. Talawaitichqua heeft een uitmuntende opbouw, het ontwikkelt zich volgens een logisch pad. Pasiphae heeft tenslotte een fascinerende melodie, die willekeurig aanvoelt maar toch van alle kanten klopt.

Darkness is, na Pasiphae, inderdaad Falling. Want hier raken ze me een beetje kwijt. Hier en daar enige lichtpuntjes, maar met zoiets als In the Woods kan ik he-le-maal niets. Maar voor mij lijkt Accretion vervolgens toe te werken in de richting van het het meesterlijke Athousandmiles - zelden heeft een track zoveel indruk gemaakt als deze. Die heldere sample die uit de duisternis springt voelt aan als een droom of alsof je net wakker bent - of iets daar tussenin. Die ene gezongen regel gaat perfect samen met de muziek - het versterkt elkaar subliem. Mooi hoe ze tegelijk naar beneden gaan qua toon op precies de juiste momenten. Heel knap, een schot in de roos. Hoe deze dynamische pracht vervolgens vijf en een halve minuut door meandert - ik kan er geen genoeg van krijgen.

Het is niet alleen het nummer zelf, maar ook de plaats die de track op het album kreeg. Athousandmiles vormt, na het wat 'hardere geweld', een rustpunt, tijd voor bezinning, een laatste zucht. Zo'n zelfde uitwerking had ook Peter Gabriels bijdrage aan Fripps Exposure. Iets dat in scherp contrast staat met al het voorgaande, zonder uit de toon te vallen. Dan kun je het al bijna als een buitenaardse (ik vermijd hier even het woordje spirituele) ervaring beschrijven als je midden in de nacht juist tijdens (of 'door'?) dit nummer wakker wordt. (Ik had dat ook met enkele bijdragen van Near the Parenthesis op One Five Zero.) Ga je toch vermoeden dat sommige dingen nou eenmaal zo horen te zijn.

Matig. De eerste vier nummers zijn sfeervol en het nummer dat daarop volgt (van Flaque) is mijn favoriet van het album, maar daarna wisten alleen nog Stare Into the Sun (11) en City (16) me te boeien, en dat is uiteraard veel te weinig. 2.5* wil ik wel geven, maar na de eerste vijf nummers had ik op veel meer gehoopt.