Asphyx - God Cries (1996)

Ietwat ander Asphyx album dat ik door de sfeer en zelfs melodieuze toets die door de plaat heen loopt toch beslist geen beroerd Asphyx album vind. Die aparte sfeer loopt dwars door de vaak harde en boze nummers heen waarop de toen teruggekeerde zanger Theo Loomans (R.I.P.) op emotionele en kwade manier de nummers beleeft...en dát geeft deze lp net iets bijzonders. Oké, dit is geen the Rack of wat dan ook, waarop de strot van Van Drunen te horen is, maar deze cd mag ik toch graag horen op de een of andere manier waarbij My Beloved Enemy en Died Yesterday als bijzonder ervaren mogen worden en Slaughtered in Sodom als KEI hard zoals we Asphyx ook kennen.

Buitengewoon kort en krachtig. Dat is God Cries. Dat betekent dat Asphyx op God Cries door de bank genomen wat agressiever en minder doomy en zompig is dan op de albums met Van Drunen. Er is zoals exodus ook al stelt, behoorlijk wat aandacht voor gedoseerde melodie en dat komt de afwisseling zeker ten goede. Overigens klinkt Theo Loomans anders dan op de demo's en de singles. Bij vlagen klinkt bijna als Martin van Drunen.
Lang verhaal kort: Asphyx always delivers. Dus ook op God Cries.