Asphyx - The Rack (1991)

Uitstekende cd van Asphyx,de beste die ze ooit gemaakt hebben. Een beetje Doom-achtige Deathmetal uit Nederland.

Ook een uitstekend, lekker knallend en agressief Asphyx album, met ditmaal destijds plots. het cult figuur, de Eigenzinnige Death Metal Strot/Death Metal God: Martin van Drunen vanaf toen op zang. Daarvoor hadden ze Theo Loomans op zang, en vóór dit album, hadden ze dus al het nodige meer duistere boosaardige undergroundwerk opgenomen in de vorm van demo's, een single en een complete plaat die pas midden jaren 90 het licht écht mocht zien. (Ik heb hem hier elders besproken. Embrace the Death.) Maar in iedergeval dit schijfje, het lekker ruige knallende The Rack is ook zeer oké! Alleen al hoe het gelijk het eerste nummer Vermin erin knalt...te gek! Stereo op 10! Gaaf album.

Rust in Vrede Theo. Teveel demonen op de weg.

Ik gooi het cijfer met een vette punt omhoog...Asphyx zijn beste album! Wat een bruut en puur knalwerk zeg!

Ik maximaliseer de score van deze legendarische Asphyx schijf richting 5 sterren. Wat een ruige bezieling! Na al die jaren groeit het album nog steeds....een wonder.! Een klein kritiekpuntje, maar dat begreep ik destijds bij het verschijnen van dit album ook al niet waarom het nummer "Ode To A Nameless Grave" niet in zijn geheel verschenen is op dit overigens mega te gekke album?!?! (zoals op de oorspronkelijke versie van één van de beste nummers van Asphyx "Mutilating Process")...'k zal Bob eens vragen waarom zij zich aan heiligschennis schuldig hebben gemaakt wat betreft dit legendarische meesterlijke nummer, als ik 'm ooit weer eens zie!

Ik had eigenlijk nog nooit de moeite genomen om de niet direct uitgebrachte debuutplaat Embrace the Death te beluisteren, maar zojuist toch maar eens gedaan. Conclusie: op The Rack staan wel meer heropnames van dat album, meestal met andere titels van de nummers. Naast het al genoemde Ode to a Nameless Grave zijn dit in ieder geval Pages in Blood (oorspronkelijk Embrace the Death), Diabolical Existence (oorspronkelijk Denying the Goat), Evocation (Circle of the Secluded) en Wasteland of Terror (To Succubus a Whore). Verder uiteraard ook nog The Sickening Dwell (eerder The Sickened Dwell). Een hoop van de teksten zijn daarbij overigens herschreven.

Een ander groot verschil is toch wel de productie. The Rack heeft een veel snijdender gitaarsound, perfect passend bij de hese en geselende vocalen van Van Drunen. Ook klinken de drums op Embrace the Death soms nogal rommelig en lijken bepaalde stukken harder opgenomen dan andere (beetje een demo gevoel), dat is hier beter voor elkaar.

De naam Asphyx kende ik reeds decennia, maar het is ook wel een bandnaam die makkelijk blijft hangen. Omdat ze uit Nederland komen, is de herkenning natuurlijk ook groter, omdat ze waarschijnlijk vaak heb opgetreden in Nederland en dat ik de naam daarom ook vaak ben tegengekomen.

Asphyx' stijl laat zich omschreven als Death Doom, en daar zit ook gelijk mijn kritiekpunt, denk ik. Ik vind de riffs erg simpel en eigenlijk de hele stijl van de band nogal rechttoe-rechtaan. Nu is er helemaal niks mis met rechttoe-rechtaan, maar ik mis toch wel wat snelle tempo's. Maar ja, het is deels doom natuurlijk, niet mijn favoriete subgenre. Wel ideaal voor lekker headbangen.

Wat ik nog het meeste mis aan deze plaat zijn de gitaarsolo's. Nu is deathmetal natuurlijk niet hét genre voor gitaarsolo's, daarvoor is Thrash uitgevonden, maar hier staan helemaal geen solo's op, of ik moet ze over het hoofd hebben gezien.

Wastelands of Terror is wel echt een lekkere (korte) knaller. Maar ook hier weer die doom-breakdowns. Ik denk dat ik de combi doom en death toch wel moeilijk vind.

Ik denk dat ik Ode to a Nameless Grave wel de beste song van de plaat vind. Prachtige leadgitaar, goede sfeer, goede opbouw. Erg dreigend en onheilspellend.

De plaat klinkt wel lekker smerig (vooral de gitaren), een lekker onheilspellende zang/grunt van ex-Pestilence Martin van Drunen. Het vette, smerige geluid zorgt er echt wel weer voor dat de drums (en bas) verzuipen en amper te horen zijn. Het is dan ook een debuut, dus misschien zijn latere platen wat beter.

Hoedanook, kan ik niet om de importantie van deze plaat heen, en het is een klassieker en klassiekers zeik je gewoon niet af. Wel leuk dat ik op mijn leeftijd nog eens wat nieuwe (oude) bands/platen mag ontdekken.