Waxahatchee - Cerulean Salt (2013)

Door een zeer positieve review van Pitchfork dit album maar eens gaan beluisteren. Katie Crutchfield vormde Waxahatchee nadat ze een periode in allerlei punk/rock bandjes heeft gezeten. Waxahatchee is vernoemd naar een plaatsje in Amerika. Dit is al weer haar tweede album, waar ik het eerste nog moet gaan beluisteren. Maar deze tweede plaat is absoluut een pareltje geworden. Het schijnt dat de productie wat minder rauw is geworden, maar dat stoort geenszins. In de liedjes beschrijft ze vooral korte scenes die meteen duidelijk worden, haar ideeen over tradities en haar persoonlijke leven. Soms doet het me denken aan Pixies, de stijl die ze hanteert wordt naar gerefereerd als early Cat Power. Maar mij doet het eerder denken aan een sfeer die Pj Harvey kan creëren.
Dit album verdiend absoluut meer aandacht

Pitchfork pitchfork pitchfork...zucht, prima voor streams en video materiaal maar wat zijn de reviews altijd tergend slecht. Prima plaat verder ook al mis ik een heel klein beetje het uber lofi gevoel van de eerste plaat.

Pitchfork reviews zijn prima hoor, al zijn het meestal wel persoonlijke reviews. Daar kan je het mee eens zijn of niet. Dat is juist het leuke van reviews

juist niet persoonlijk.. Wat een teringalbum trouwens. Dit kon elk hipstermeisje uit New York met een gitaar en Macbook wel maken eerlijk gezegd.

Niet luisteren naar hond racisme, dit is wel de moeite waard. Zeer fijne, bescheiden,low profile liedjes, gezongen met een mooie stem. Mijn favorieten zijn Lips and Limbs en het zoete Swan Dive. Enkel als het mij te veel aan Alanis Morrissette doet denken hou ik er niet van, maar gelukkig komt dat niet zo veel voor.

Nooit.

Juist maar eens even opgezet trouwens, na te zien dat ik de laagste stemmer was. Dacht heel even 'meh, misschien was ik té hard.' Blijkbaar niet. Ben tot nummer 3 geraakt. Elk nummer klinkt alsof het soundtrack kon zijn op 'Nick & Norah's Infinite Playlist', 'Juno' of zo'n ander zoet indiepop filmpje met Michael Cera in de hoofdrol. Vind er echt niets aan, sorry.

Zoete indiepop is wel een mooie omschrijving voor deze muziek. Je moet ervoor zijn waarschijnlijk.

Aparte plaat. Waxahatchee toont lef. Haar plaat rammelt aan alle kanten, maar de muziek komt uit haar hart.

Ik ben overtuigd.

Lees mijn volledige recensie op:
De krenten uit de pop: Waxahatchee - Cerulean Salt - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Erwin

Net als haar concert een tweetal dagen geleden, weet Waxahatchee ook met de plaat niet volledig te overtuigen. Ik luister er graag naar, de teksten zijn sterk/herkenbaar, en het rauwe randje bevalt ook. Maar echte uitschieters ontbreken en het geheel weet niet te beklijven. Dat lukte een Youth Lagoon toch een stuk beter.

Een album dat op het eerst zicht (gehoor) nogal doorsnee klinkt, maar ik werd toch af en toe verrast. Het is zeker meer dan de doorsnee singer-songwriter met een emo album. Er zit wel wat pit in en ze heeft wel wat te vertellen. En het is niet omdat er wel meer artiesten dit genre brengen dat we haar er voor moeten afrekenen. Beter dan verwacht.