Bibio - Fi (2004)

Erg saai. De nummers bevatten geen beat, hierdoor vind ik de nummers te rustig. En ook te akoestisch. Op zich zijn de gitaarmelodien wel mooi, maar drums hadden er wat mij betreft wel bij gemogen. Dit is wel het geval bij bijvoorbeeld de artiesten Manitoba/Caribou of Nobody.

Ik vind het genre ook weinig electronic. Ik zal niet stemmen, omdat ik het album maar 1x geluisterd heb. En waarschijnlijk ook niet meer vaker zal luisteren.

Ik vind dit album wel goed zo, en vermoedelijk voor mij het mooist wat Bibio tot nu toe gemaakt heeft, alles zoeen beetje doorluisterend (leuke artiest). Het zijn intieme gitaar riedeltjes die als rustgevende mantra's voorbijkomen. Als ik van een artiest hou val ik ook vaak net even wat meer voor de kalere, puurdere muziek ervan (bijv. Pink Moon van Nick Drake en SAW II van Aphex Twin), maar dan moet het natuurlijk wel sterk uitgevoerd worden.

Zijn nieuwe album Ambivalence Avenue vind ik een stuk interessanter.

Ik vind dat ook een aardige plaat, maar voor mij ligt de kracht van Bibio meer bij het gitaar en ambient 'geneuzel'. De beats en vocalen op Ambivalence Avenue kunnen wat mij betreft mooier, ik vind dat vaak te standaard. Niet dat dit gitaarspel hier zo origineel is, maar het gaat om het gevoel dat ik krijg en dit past dan meer bij me.