Steel Prophet - Dark Hallucinations (1999)

Voor mij is dit niets minder dan één van de allerbeste cd's die uitgekomen zijn in de jaren 90. De opvolger Messiah is veel populairder bij de fans kennelijk, maar die plaat kom ik absoluut niet door in 1 rit. Daar waren ze op de toen populaire Euro Power Metal trein gesprongen. Zelden zo teleurgesteld geweest in een cd.
Maar goed, dat is een ander verhaal. Met name Rick de zanger is hier weergaloos, zijn hoog is helder en knalt je kop uiteen. Niet alleen de noten als hoog zijn indrukwekkend, met name ook de toon, kracht, helderheid en gemak waarop hij ze zingt, totaal niet geforceerd. Het is vol.
Aan de andere kant bij een nummer als "Scarred For Life" klinkt hij vuig en agressief als ware hij een broertje van Jon Bush. Zalig Thrashy nummer, beetje old school Anthrax vibe.. Op de Fates Warning cover The Apparition (en ik ben geen fan van covers), doet hij weer echt niet onder voor John Arch. Indrukwekkend. En op de opener lijkt hij Bruce Dickinson te eren. Daar heb je dan ook wel de twee grootste invloeden van de band te pakken: Fates Warning en Iron Maiden. Maar op deze cd klinkt zijn het puur en alleen dat, invloeden.
Maar indrukwekkend is de band als geheel, op dreef, geïnspireerd en divers als nooit tevoren... en nooit meer dermate gevarieerd geklonken in de jaren hierna. Hoewel Book of the Dead zeker geen verkeerde cd is. Een aantal nummers zijn verbonden naar het verhaal van een boek, maar dat ga ik hier niet aanhalen verder, gemakkelijk online te vinden.
Op de Digi-pack staat ook nog een vlammende versie van Ride The Sky, Helloween klassieker. Voegt net als (doorgaans) alle covers, niets toe... maar wederom, op een bijzonder hoog niveau uitgevoerd.
Favorieten: buiten de nummers die ik aanhaalde, check Spectres eens.

Tot slot: deze plaat is niet eens een vergeten klassieker, het is een onbekende en daardoor onbeminde klassieker. Spijtig. Doe ze recht...