Syd Barrett - The Radio One Sessions (2004)

"Two of a Kind", een mooi nummer, naar het schijnt geschreven door Richard Wright, is alleen hierop te vinden.

En op de "Wouldn't you miss me" verzamelaar die 3 jaar daarvoor al uitkwam

Er gaan inderdaad geruchten dat dit geen Barrett nummer is, maar dat we hier te maken hebben met een Pink Floyd afdankertje. Harde bewijzen zijn hier echter nooit voor geleverd.

Het is toch niet omdat het nummer door Rick Wright geschreven is dat het daarom een "Pink Floyd afdankertje" moet zijn? Dit kan toch los van Pink Floyd staan? Ik vind het een erg goed nummer in ieder geval.

Nou ja laat ik het zo zeggen, Pink Floyd was in deze periode natuurlijk al met hele andere muziek bezig. Als je dit nummer op Meddle had gezet was het een vreemde eend in de bijt geweest. Two Of A Kind doet me meer denken aan de begin periode toen ze nog wat meer naief klinkende songs schreven. Daarom denk ik dus dat ze dit nummer niet zelf hebben gebruikt.

Wel jammer overigens dat Rick Wrights nummers alleen in de beginperiode werden gebruikt, hij heeft toen best mooi songs geschreven zoals Remember A Day, See Saw en het prachtige Paintbox.

Oke het doet je denken aan de beginperiode, maar ik dacht toch dat Wright dit nummer niet voor Pink Floyd had geschreven maar gewoon voor zichzelf of voor Syd? Maar het maakt niet.



Inderdaad, Wright's nummers vind ik echt prachtig. Behoren zeker tot mijn favoriete PF nummers. Jammer die songs altijd zo onderschat worden, maar dat komt vooral natuurlijk omdat de andere PF songs gewoon zó goed zijn.

Deze plaat, is 'ie live? Zoiets als the Peel Sessions?

De eerste vijf tracks zijn wat eerder uitkwam als 'The peel sessions'.
De drie overige tracks zijn opnamen uit andere radioshows (en van een beduidend mindere geluidskwaliteit)

Two of a kind is ook door Barrett geschreven, alleen ging het gerucht dat Wright de feitelijke componist zou zijn. Vooralsnog zijn de 'official credits' voor Barrett.

Het was waarschijnlijk beter geweest om dit alles, samen met The Peel Sessions en Wouldn't You Miss Me, te bundelen in één compilatie à la Peel Slowly And See van the VU. Nu lopen de laatste drie tracks een beetje verloren, zeker in vergelijking met de kwaliteit van nummers 1-4. Nah ja, bootlegkwaliteit of niet, livefragmenten van Barrett groeien niet aan de bomen, dus ik zou verdorie blij moeten zijn dat dit überhaupt bestaat.

In ‘het wereldje’ is John Peel een legende, niet in het minst omdat hij de meest geweldige artiesten heeft overhaald om een akoestische set bij hem op te nemen. Een van hen is crazy diamond Syd Barrett, het brein achter de psychedelische klanken van Pink Floyd in de jaren zestig. Van pakweg 1968 tot 1970 zette Barrett zich in voor een solocarrière, met het sublieme album ‘The Madcap Laughs’ als eerste resultaat. Omdat Peel hem daarbij had geholpen, speelde Barrett als bedankje enkele van zijn nummers live voor de BBC. Pas in 2004 werden de opnames daarvan op cd gezet: voici The Radio One Sessions.

U hoort drie delen in de cd: de eerste vier tracks zijn verrassend heldere opnames van een Madcap-track en drie op dat moment nog niet verschenen nummers (aan het eind van 1970 uitgebracht op Barretts tweede soloalbum ‘Barrett’). Nummer 5 kon u eerder al horen op het compilatiealbum uit 2001, maar blijft een rarity. De laatste drie liedjes zijn van een schimmige kwaliteit en werden ook niet in 1970 opgenomen, maar een jaar later voor Bob Harriss, toen Barrett al niet zo heel veel zin meer had in optreden.

Het staat buiten kijf dat dit een museumstuk is. Zoals fans van Jim Morrison de grond natkwijlen bij het beluisteren van ‘An American Prayer’ (waarop hij niet eens zingt), zo zullen zij die Syd Barrett appreciëren dit absoluut in hun collectie willen hebben. De man strumt zich vrolijk en heel erg spontaan een weg door Terrapin, Gigolo Aunt, Baby Lemonade en Effervescing Elephant, vier nummers uit zijn oeuvre die tot de meest opgewekte behoren. David Gilmour zorgt voor de soundscape en Jerry Shirley van onder andere Humble Pie legt een laagje percussie: de poppy psychedelische sound stáát er. Barretts stem is niet optimaal, maar dat is ie eigenlijk nooit.

Luisteraars die nog maar net in Barretts wereld zijn binnengestapt, zullen zich echter vragen stellen bij de genietbaarheid en vooral coherentie van dit ‘album’ - meubelstuk in plaats van museumstuk. Goed twintig minuten, langer duurt het niet; de opname van Effervescing Elephant is bezwaarlijk een volwaardig nummer te noemen, en de Harriss-takes zijn van bootlegkwaliteit. Door de ruis heen hoort u dat Barrett breekbaar klinkt, maar de instrumenten zitten bijzonder ver weg.

Moest dit nodig op een aparte drager verschijnen? Was het niet wijzer geweest de nummers te bundelen op een uitgebreide compilatie à la ‘Peel Slowly And See’ van The Velvet Underground? Waarschijnlijk wel. Doet dat afbreuk aan de muziek? Bij Jupiter, neen! Livefragmenten van Barrett zijn allesbehalve dik gezaaid, dus The Radio One Sessions moet u koesteren.

De John Peel sessie kwam eerder al op CD (en vinyl) uit.

Ik verwacht dat er nog wel een Barrett verzamelaar zal verschijnen, wellicht met het niet eerder uitgebrachte 'Living alone' er op, dat net als 'Bob dylan blues' zou zijn verdwenen.