Nils Lofgren - Wonderland (1983)

Kijk het is niet spectaculair allemaal maar ik vind deze rock met een licht melancholieke inslag wel lekker. En onze Nils weet hoe hij een solo moet spelen dat is zeker.

In 1983 had Nils Lofgren zijn sporen als muzikant al ruimschoots verdiend als gitarist bij Neil Young en zijn Crazy Horse-band. Niet veel later zou hij toetreden tot de E Street Band van Bruce Springsteen, maar eerst was er nog deze soloplaat getiteld Wonderland. Nu ben ik niet zo bekend met zijn solowerk – ik kende alleen Flip – maar dit stelt me zeker niet teleur.

Deze plaat staat vol met heerlijke, pretentieloze rock waarbij met name het epische titelnummer en het energieke, vrolijke Across the Tracks in het oog springen. Daarnaast zorgt Nils’ prettige stemgeluid ervoor dat dit de middelmaat ruimschoots overstijgt: 3,5*

geen zanger of songwriter van de buitencategorie maar wel een uitzonderlijk goede gitarist en multi-instrumentalist. de inmiddels 72 jarige "little big man" Nils Lofgren, zoon van een Italiaanse moeder en een Zweedse vader, timmert al vele jaren ook als solo artiest aan de weg.

van zijn solo studio albums uit de 80's is dit wellicht zijn beste. waar andere albums uit die tijd, zoals "Flip" lijden onder die typische 80's productie (dominante drums en synths) is dat op dit album veel minder het geval.

"Across the Tracks" en "Confident Girl" zijn fraaie radiovriendelijke rockers met het van hem kenmerkende gitaarspel die het in zich hadden om hits te worden, maar het niet werden. de rustige semi-ballad "Into the Night", het melodieuze "Wonderland" en de reggae tune "Everybody Wants" zijn eveneens zeer genietbaar, evenals zijn cover van de Bobby Womack klassieker "It's All Over Now".

feitelijk staat er geen enkel zwak nummer op dit album, uitgezonderd de wat dreinerige afsluiter "Deadline".

Nils Lofgren produceerde dit album zelf met zijn oude bandmaten Kevin McCormick en Andy Newmark