Men Without Hats - Folk of the '80s (Part III) (1984)

mijn stem
3,36
11 stemmen

Canada
Pop / Electronic
Label: Statik

  1. No Dancing (2:09)
  2. Unsatisfaction (3:15)
  3. Where Do the Boys Go? (3:55)
  4. Mothers Opinion (6:48)
  5. Eurotheme (2:40)
  6. Messiahs Die Young (4:20)
  7. I Know Their Name (3:55)
  8. Folk of the 80's (4:17)
  9. I Sing Last / Not for Tears (3:15)
  10. Where Do the Boys Go [Extended Version] * (6:18)
toon 1 bonustrack
totale tijdsduur: 34:34
1 BERICHT 1 MENING
zoeken in:
avatar van dazzler
3,0
0
dazzler (crew)
geplaatst: 7 augustus 2008, 02:05 uur [permalink]
FOLK OF THE 80's (Part III)
was een behoorlijk gewaagd statement,
maar de hapklare danswave van deze Canadezen
valt zo misschien nog wel goed te omschrijven.

Voor de goede orde:
Folk of the 80's (Part I) was hun debuut ep uit 1980.
Folk of the 80's (Part II) was hun doorbraakalbum uit 1982,
dat niet deze titel droeg, maar Rhythm of Youth heette.

Where Do the Boys Go was een dansvloerkiller.
Steeds terugkerend thema: don't mind the bomb, we'll dance on it.

Messiahs Die Young was de tweede, meer beschouwende singel.
Bombastisch arrangement, wel een gitaar en een onvergetelijke quote:
They say time is money ... so sell your watch today ...

No Dancing opent het album op ironische wijze ...
The Day After ... de rest van het album swingt er folkgewijs op los.

Unsatisfaction is bijzonder grappige uptempo song.
Synthesizers als gitaren en een sneer naar alle doemdenkers.

Mother's Opinion sluipt als een log monster voorbij.
Doet wat aan een vastgereden Tears For Fears experiment denken.

Eurotheme spreekt boekdelen: grote naam in Canada en de US.
In Europa kon het nog beter ... met deze elevator Ultravox pastiche.

I Know Their Name is opnieuw krachtige Men Without Hats muziek.
Met een prima zingende Ivan, maar een iets te saaie tekst deze keer.

Folk of the 80's is een van hun beste nummers.
Opnieuw een story over Tony (zie I Like) en de dreiging van de bom.

I Sing Last / Not for Tears is een pianoballad met een warme stem.
Aan alles komt een eind ... ook aan mooie liedjes die niet lang duren.

Dit album valt net iets minder beklijvend uit dan het debuut.
Maar er staan voldoende goede tracks op om je kans te wagen.
Grappig, maar efficient is dat verkeersbordlogo van de band.

Op 1 enkele CD verkrijgbaar samen met Rhythm of Youth,
maar zeer moeilijk te vinden (misschien op ebay nog).

De naar Kraftwerk neigende 12" Freeways hoort eigenlijk nog bij dit album,
maar staat er jammer genoeg niet op (wel op sommige verzamelaars).