0
Fin de siècle
geplaatst: 25 september 2009, 11:43 uur
Duizendmaal beter dan Tangerine Dream, meer kan'k er niet over zeggen!
0
geplaatst: 31 oktober 2009, 21:47 uur
Dit vergelijken met het eerste album van Tangerine Dream is wat vreemd, want Electronic Meditation is toch zo als Klaus Schulze al zei in een interview toch min of meer een punk plaat. In vergelijking met dat album is dit pure rust.
Zodra de eerste klanken van de eerste track klinken ben ik ver weg in het universum. Het zijn de klanken die aan het begin hebben gestaan van de kosmische muziek. Nieuwe instrumenten waar nog niet echt duidelijk was wat er mee kon. Een wijze ingenieur zou het wel geweten hebben, maar dat is iets anders dan een muzikant die er mee moet werken. De heren Dieter Moebius en Hans-Joachim Roedelius weten ondanks dit gebrek een heerlijk sfeer neer te zetten die me weg laten zweven naar vreemde verten.
De tweede track begint zo zacht dat ik even denk dat een bezoek aan de KNO-arts noodzakelijk is. Maar dan komen uit de diepte subtiele klanken de kamer in. Zodra er wat laag is te horen roept dat in de verbeelding een groot ruimte schip bij me op. In mijn fantasie ben ik ver van alle levensvormen verwijderd. Naast een vrij gevoel roept het toch ook een beklemmend gevoel op in de positieve zin van het woord.
Track drie begint ook erg zacht en gevoelsmatig zit ik ver achter het Melkwegstelsel. Het is wonderlijk dat deze relatieve "oude" muziek dat beeld nog een keer kan oproepen. Het geeft daarmee gelijk wat tijdloosheid aan de muziek, al hoor je dat er oude electronica is gebruikt. De verdre track luistert als een bijzonder trip weg. Toonkunst om eigenlijk in het donker te luisteren, om zo helemaal los van jezelf en de aarde te komen.
Als het album dan na een kleine 45 minuten stopt, kan ik enkel tot de conclusie komen dat drie kwartier wel erg aan de korte kant is en de heren gerust weer bij het begin mogen beginnen. Kortom: een heerlijk album voor wie niet genoeg kan krijgen van de pure kosmische muziek.
Zodra de eerste klanken van de eerste track klinken ben ik ver weg in het universum. Het zijn de klanken die aan het begin hebben gestaan van de kosmische muziek. Nieuwe instrumenten waar nog niet echt duidelijk was wat er mee kon. Een wijze ingenieur zou het wel geweten hebben, maar dat is iets anders dan een muzikant die er mee moet werken. De heren Dieter Moebius en Hans-Joachim Roedelius weten ondanks dit gebrek een heerlijk sfeer neer te zetten die me weg laten zweven naar vreemde verten.
De tweede track begint zo zacht dat ik even denk dat een bezoek aan de KNO-arts noodzakelijk is. Maar dan komen uit de diepte subtiele klanken de kamer in. Zodra er wat laag is te horen roept dat in de verbeelding een groot ruimte schip bij me op. In mijn fantasie ben ik ver van alle levensvormen verwijderd. Naast een vrij gevoel roept het toch ook een beklemmend gevoel op in de positieve zin van het woord.
Track drie begint ook erg zacht en gevoelsmatig zit ik ver achter het Melkwegstelsel. Het is wonderlijk dat deze relatieve "oude" muziek dat beeld nog een keer kan oproepen. Het geeft daarmee gelijk wat tijdloosheid aan de muziek, al hoor je dat er oude electronica is gebruikt. De verdre track luistert als een bijzonder trip weg. Toonkunst om eigenlijk in het donker te luisteren, om zo helemaal los van jezelf en de aarde te komen.
Als het album dan na een kleine 45 minuten stopt, kan ik enkel tot de conclusie komen dat drie kwartier wel erg aan de korte kant is en de heren gerust weer bij het begin mogen beginnen. Kortom: een heerlijk album voor wie niet genoeg kan krijgen van de pure kosmische muziek.
1
geplaatst: 10 januari 2012, 16:11 uur
Volgens allmusic.com zou dit een meesterwerk moeten zijn.
Lelijk is het zeker niet, maar meer dan rustgevend kan ik dit toch nog niet vinden..
Met de teller op 14 begin ik toch een beetje ongerust te worden..
Misschien dat ik de plaat even aan de kant moet leggen en mij meer in andere electronische avant-garde moet verdiepen om het genre gewoon te worden.
Beoordeling komt nog!
Lelijk is het zeker niet, maar meer dan rustgevend kan ik dit toch nog niet vinden..
Met de teller op 14 begin ik toch een beetje ongerust te worden..
Misschien dat ik de plaat even aan de kant moet leggen en mij meer in andere electronische avant-garde moet verdiepen om het genre gewoon te worden.
Beoordeling komt nog!
0
Stijn_Slayer
geplaatst: 20 maart 2013, 15:40 uur
Verwacht inderdaad geen melodieën, maar ga af op de sfeer, dynamiek en de mystieke geluidsklanken. In deze hoek (breed opgevat) heb ik wel meer met Stockhausen of de musique concrète van Pierre Schaeffer.
* denotes required fields.
* denotes required fields.