Screaming Trees - Dust (1996)

Te lang geleden dat ik deze plaat weer eens draaide. Heerlijk album. Mark Lanegan's stem is echt waanzinnig.

Dit is een erg fijne plaat. Het lijkt wel of Mark Lanegan geen slechte muziek kan maken. Het album heeft een iets andere sound dan hun voorgaande albums. Deze meer folk/blues sound werd verder ontwikkeld op hun volgende plaat.

Volgende plaat Jawel, er is nog een album van de Screaming Trees. Maar die is alleen nooit uitgebracht, toch is die op internet te vinden Zoek naar 'Screaming Trees - Unreleased Album' en je kunt een album treffen met de volgende tracklist:

1. Ash Grey Sunday
2. Tomorrow Changes
3. One Way Conversation
4. Low Life
5. Anita Grey
6. Crawl Space
7. Revelator
8. Anita Grey (alternate version)

Een eewigheid geleden dat ik hier nog naar luisterde. Ik doe een poging dit weekend en hoop dat deze muziek me nog kan boeien. Een prima stem heeft Lanegan inderdaad wel. Neigt wat naar die van Eddie Vedder, toch?

Ze hebben allebei een donkere stem, maar daarna houdt de vergelijking wel op. Eddie zoekt vaak het schreeuwerige op, terwijl Mark toch iets ingehoudener zingt.

Zeer fijne band dat Screaming Trees. Vooral de vocalen van Lanegan weten me heerlijk te ontspannen. Deze ligt dus meer in de lijn van het 'unreleased album' dan 'Sweet Oblivion'?

Het 'unreleased album' komt uit de 98/99 en volgt meer de weg van deze plaat. Ze konden geen label vinden voor die plaat, volgens de officiële lezing.

Beter dan Sweet Oblivion, wat mij betreft. Consistente gitaarplaat zonder zwakke plekken, een heerlijk stevige sound en de donkerbruine stem van Mark Lanegan op zijn best (ook al kon hij ten tijde van deze plaat niet van de horse afblijven...). Godzijdank doet dit in de verste verte niet denken aan gedoodverfde grunge-iconen als Nirvana en Pearl Jam. Favorieten: All I Know, Dying Days, Sworn and Broken, Witness en Gospel Plow. 4,5*

Ik was een tikkeltje teleurgesteld. Tuurlijk, een slechte plaat hoef je van Screaming Trees niet te verwachten en Mark Lanegan is ook hier in topvorm. Maar ik vind dat de nummers allemaal net iets minder snel naar je hoofd stijgen...het blijft een beetje hangen...maar als ik 'm een tijdje niet geluisterd heb dan kan ik 'm toch niet laten liggen...

Vreemd, ik vind deze misschien nog wel beter dan Sweet Oblivion. SO heeft die 3 krakers van openingstracks maar daarna heb ik soms dat ik het misgrijp. Dat is bij Dust geenzins het geval. Het songmateriaal heeft net iets meer 'bite'.

Ik vind drie sterren dan toch aardig laag,. Voor een cd die ik echt niet kan laten liggen geef ik toch al snel 3,5 of 4*., maar zeker geen 3*. 3* is bij mij meer de grijze middenboot. De gemiddelde student zeg maar wel leuk maar niet bijzonder.

Nadat Clairvoyance uit de jaren tachtig mij nog wat tegenviel en rommelig overkwam, heb ik dat bij dit Dust tien jaar later geen enkel last van. De stem van Lanegan is meer gerijpt en heeft een mooiere klank. De muziek is gegroeid en heeft meer lagen gekregen. De invloeden zijn verworden tot een eigen geluid, zoals bij Gospel Plow dat een heerlijk stuwend nummer is geworden. Hier kan ik wel van genieten.

Laatste officiele album van de Screaming Trees met de illustere zanger Mark Lanegan, al is de plaat die nooit uit is gekomen en in 1998 klaar was, alsnog vorig jaar verschenen.
En wat is dit toch een geweldige donkerbruine rockplaat.
Werkelijk geen een slecht nummer op te bekennen.
Mark Lanegan zingt geweldig en gelukkig doet het weinig meer aan grunge denken.
Had deze een paar jaar niet gedraaid, maar wat een feest der herkenning weer.
Allemaal sterke, overwegend midtempo composities met memorabele melodieen die allemaal blijven hangen, zelfs na een paar keer luisteren al.
Als ik dan toch uitschieters naar boven moet noemen: Dying Days, Halo Of Ashes, Make My Mind en Gospel Plow.
Zit een lekker geluid in ook, beetje retro geproduceerd door George Drakoulias.
4,5 maar weer.

Eigenlijk heeft vooral Sweet Oblivion het kenmerkende grunge geluid vind ik.
Ouder werk klinkt meer als The Doors op vakantie in het Midden Oosten.

Wat blijft dit toch een mooi album.
Zwijmel er weer helemaal bij weg.
Dying Days .

Daar sluit ik mij volledig bij aan Dibbel. Dit is wat mij betreft het beste rock album van de jaren 90 en eveneens het beste 'grunge' album... Nog meer dan Ten en Nevermind. De instrumentatie en de zang liggen constant op een extreem hoog niveau, bijgevolg staat hier dus geen enkel slecht nummer op. Meer zelfs, ik vind dat haast elk nummer meteen op de radio kan gegooid worden. Dit is een absolute parel!

En uiteindelijk toch nog gekomen... Screaming Trees - Last Words: The Final Recordings (2011)

Meest toegankelijke album van Lanegan & Co. De productie van George Drakoulias (Black Crowes, Jayhawks) vind ik te glad, te clean, te slap, de scherpe randjes zijn er vakkundig afgeslepen, dat was op de voorgangers wel anders - de nummers van deze plaat komen live dan ook veel beter tot hun recht.

Zo, lang geleden dat ik deze gedraaid heb maar hij komt gelijk weer lekker binnen. Qua opnamekwaliteit draai ik dit album het liefst van de Screaming Trees. Klinkt gewoon erg lekker en niet zo vlak als de vorige twee platen, die hadden fantastische nummers maar klonken minder (lees vlak). Gospel Plow klinkt nog even fantastisch als medio jaren 90. Het venijn zit hem eigenlijk in de staart, de laatste twee nummers zijn top. Wat een manier om een album af te sluiten! De Trees trein dendert nog even de berg af....

Screaming Trees heeft nooit echt groots mee kunnen liften op de grunge golf van begin jaren 90.
De heren waren al midden jaren 80 actief, met hun gruizige vorm van alternatieve rock, wist men met enkele mager geproduceerde platen nog maar weinig indruk te maken. Het feit dat de band nog bij een klein label zat bracht ook weinig exposure met zich mee.
Pas bij Epic, het label waar de band Uncle Anesthesia bij zou uitbrengen zou zorgen voor een grotere naamsbekendheid.
Met Sweet Oblivion, de opvolger zou men het succes uitbreiden zonder direct uit te groeien tot een grote act.
Dust bleek de zwanenzang te zijn van de heren. Het is een degelijke plaat maar van het materiaal ga ik ook niet direct watertanden.
Nu waren de Screaming Trees al geen act die het moest hebben van een afwijkende en onderscheidende muzikale invalshoek, echter nergens veer ik op of dringt het songmateriaal goed mijn hersenpan binnen.
Anders dan Uncle Anesthesia en Sweet Oblivion haal ik Dust zelden uit de hoes.
Lanegan zou mij wel met zijn solo-platen volledig overtuigen. Man's grafstem gedijt voor mij nu eenmaal het beste in een semi-akoestische setting, waarbij zijn 'verhalende' voordracht niet te versmaden is.