The Drones - I See Seaweed (2013)

Een eigenzinnig bandje dat The Drones. De enige andere plaat die ik goed ken is Here Come The Lies, dat vol staat met smerige rock, met hier en daar ene vreemde songstructuur.

Hoe verrast en in de war was ik bij het horen van het titelnummer. Onheilspellende gitaren en beklemmend pianospel zetten gelijk de toon. Duistere vocalen, vol bijtend sarcasme vertellen rustig een verhaal. De sfeer is erg mooi, maar het nummer blijkt geen ballad, want in het refrein nemen overstuurde bluesgitaren het over en de zang wordt intenser. We balanceren opeens op het randje van noiserock.

Zo verrast de band eigenlijk met elk nummer. Verhalende lyrics ondersteund door blues, rokerige bar muziek, jazz, circus, noise en spookachtige achtergrondkoortjes. Een bijzondere plaat van een bijzondere band.

Wat een fantastische plaat is dit zeg, ben er nu al een klein maandje verslaafd aan. De gitaarsolos, de opbouw in ieder nummer, de fantastische teksten en zang...echt het hele plaatje klopt. Als deze niet in mijn top 3 van 2013 komt moeten er nog een paar belachelijk sterke platen uit komen dit jaar...

Originele ,donkere gitaarplaat die nog flink kan groeien,voorlopig een 3,5.

aparte band, hele goeie muziek. Dit kan zeker nog veel groeien, voor nu 4*

Het einde van het jaar komt eraan en mijn jaarlijstje begint al redelijk vaste vormen aan te nemen. Dit album maakt de meeste kans op de nummer 1 positie.

The Drones is een Australisch gezelschap dat al meer dan 10 jaar aan de weg timmert, maar daar (getuige de aantallen stemmen op deze site) weinig bekendheid mee vergaart. Ondanks de geringe bekendheid is de band razend populair in muziekkringen waar de minder bekende bands wél worden opgepikt. Niet voor niets haalde het Primavera Sound Festival de band dit jaar naar hun twee verschillende edities in Barcelona en Porto, en dat waren meteen de enige twee keren dat deze band de laatste jaren in Europa te zien was.

Met I See Seasweed heeft de band zijn zesde studioplaat afgeleverd. En hiermee wordt hun oude topplaat Wait Long by the River and the Bodies of Your Enemies Will Float By naar de kroon gestoken.

De nummers op de plaat zijn vrij lang en hebben de neiging rustig te beginnen om op te bouwen naar een (of meerdere) climax(en). Mooi voorbeeld is het openings- en titelnummer. Het begint kalm, maar in de stem van Gareth Liddiard hoor je al een voorbode van wat komen gaat. En ja, langzaam trekt de band de registers open en laat Liddiard met zijn heerlijk hese stem horen wat hij te bieden heeft. En niet één keer, het nummer sleept zich van hoogtepunt naar hoogtepunt, als een touretappe waarin de renners een paar hors categorietjes moeten bedwingen. Ook Nine Eyes en Why Write a Letter that You'll Never Send, de hartsverscheurende afsluiter van deze plaat, beginnen kaal om gedurende het nummer steeds mooier uit te groeien. Songs die zich in het begin voordoen als ballad en plotseling toch een dampend noiserocknummer blijken.

Uitzonderingen op dit stramien zijn er ook. Eén daarvan is persoonlijk favoriet A Moat You Can Stand In. Op punktempo raast de band erdoorheen, met een glansrol voor de withete en overstuurde gitaar, terwijl Liddiard weer eens een vocale topprestatie levert.

Met inmiddels 17 stemmen is deze plaat veruit het bekendste album van The Drones, als we Musicmeter als de maatstaf nemen tenminste. Misschien wordt deze plaat de ommekeer en wordt er wel een iets groter publiek bereikt. Maar het blijft zonde dat een waanzinnige scheurende rockplaat als Wait Long by the River hier staat te verpieteren met slechts 12 stemmen. Musicmeter, ga daar eens iets aan doen!

en ik zal eens achter die plaat aangaan, ken alleen deze en het leuke Here Come The Lies. Gaat overigens ook hier hoog in mn jaarlijstje komen.

Ja, ik zeg al langer tegen mijzelf dat ik naast Gala Mill en het debuut eens wat meer van deze band moet meenemen... laat dit dan het laatste duwtje zijn. Mooie review Cygnus. Beetje meer tekst is deze band zeker gegund!

Dit album blijft maar groeien en groeien, de stem van de zanger, de opbouw in vele nummers en de meerdere climaxen binnen één nummer, de afwisseling, en ook de teksten zijn heel sterk. Zit dicht tegen een 5 aan en wie weet wordt het toch nog de nummer 1 positie in mijn eindejaarslijstje (staat nu op 3).

Hoe is het mogelijk dat ik tot een uur geleden nog nooit van deze band had gehoord? Pff wat een plaat!

Vandaag getipt door de resultaten van top 20 van Australische lijstjes.
Bijzondere plaat. Zanger kan (m.i.) niet zingen, maar maakt met zijn intentiteit (bijna) alles goed. Het debuut is wat mij betreft over de top maar dit album scoort de band echt fijne, gedreven en intense tracks.
Moest d'r effe inkomen, maar dan is het echt lekker!