Tribulation - The Formulas of Death (2013)

Waar The Horror grotendeels blijft hangen in ouderwets brute en snelle death metal klinken de nummers hier veel subtieler en meer doordacht. Passages duren langer maar gaan nergens vervelen omdat er steeds kleine dingetjes gebeuren die er net een ander sfeertje aan geven. Duidelijke beinvloeding door de post-rock. De productie is kraakhelder en perfect in balans.

Een plaat waar je voor moet gaan zitten, om hem tot zijn volle recht te laten komen. Ik vermoed dat hij een plaatsje gaat krijgen in mijn top 10 van 2013.

Ik vond hem ook erg goed klinken. Veel black metal en death metal met een vleugje psychedelische rock. De lange nummers zitten heel goed in elkaar.

Dit album begint bij mij een soort status te krijgen die ik ook toebedeel aan albums als Left Hand Path en Altars of Madness. Het zou de maximale score krijgen, ware het niet dat ze twee keer de fout in gaan.

Wanderer in the Outer Darkness gaat te lang door. Het laatste deel van het nummer lijkt er niet echt bij te horen. Op zich een leuk stukje, maar het klinkt als een ideetje dat ze nog hadden liggen, en snel even achter een nummer geplakt hebben om het maar op de plaat te krijgen.

When the Sky Is Black with Devils heeft een prachtige, kippenvelopwekkende versnelling, maar deze hadden ze veel langer moeten aanhouden. Nu schakelen ze na twee maten al over naar half tempo, en dat haalt de sfeer en vaart er een beetje uit.

Dit zijn echter de enige twee tekortkomingen op dit verder majesteuze album.

Je hebt je er precies overgezet.

Een prachtige album van Tribulation. Heerlijke atmosferische death metal wat ondersteund wordt door een prachtige en heldere productie. Er valt veel te genieten op dit album. De over het algemeen lange nummers zitten uitstekend in elkaar. Puur genieten dit album.

The Formulas Of Death is een behoorlijke stap voorwaarts ten opzichte van het geinige The Horror. De band blijft op het spoor van de melodieuze deathmetal maar weet wel die overduidelijke Arch Enemy-inslag te lozen. Daarnaast klinkt de band gewoon veel maniakaler dan op The Horror. Zo krijgen opzwepende heavy metal-loopjes niet zelden ook iets beklemmends. Zo is The Formulas Of Death een zeer onderhoudende schijf waar Tribulation zichzelf helemaal een eigen identiteit heeft aangemeten. We krijgen hier en daar te maken met wat pscychedelische uitspattingen met wat van die aparte effecten op enkele solo's. Dat ze het ondanks al die muzikale tierlantijnen het lekker gejaagd hebben gemaakt, is de absolute doorslag voor dit album.