Psychofagist - Psychofagist (2004)

Het album begint met een industriële break, waarna de gitaar de overhand neemt waarbij het lijkt alsof er naar een climax word gespeel. Die climax komt echter niet, althans, niet gelijk. Want het volgende nummer begint met jazzy spel, dat al snel overschiet in een woeste furie. Het is een beetje moeilijk om nou precies je vinger op te leggen wat het nou is. Het mengt Death Metal blastpassages met meer technische Metalcore-achtig gitaargepiel. Voeg hierbij nog een Hardcore-zanger die zijn longen uit het lijf schreeuwt terwijl hij net uit een screamo-band is gelopen, en een stukje Jazz met sporadisch een weggelopen grunt. Alles klinkt, in tegenstelling tot veel moderne Metal-albums, erg droog en helder. En juist door het transparante geluid verschilt dit album van veel genre-genoten. Omdat je alle instrumenten goed van elkaar kan scheiden, heb je zeker meer dan 1 keer nofig om dit album volledig gehoord te hebben, want niet meer dan eens worden blastpassages dwars door Jazzy stukken heen geblazen.

Conclusie: Erg spannend Metalalbum wat zeker nog een hoop keer zal beluisterd worden.