Dat
Brunniepoo van de live performance heeft genoten kan ik me goed voorstellen, want ook van de studio-opname spat het speelplezier af. De band gaat lekker ongeremd zijn eigen weg, met gebruik van allerlei stijlen en minstens zes talen. Het laatste nummer is inderdaad Vader Jakob. De zang is theatraal: het begin van track 6 lijkt wel een parodie op Rammstein

.
Bij al dat riscogedrag gaat het wel eens mis. Phantôme is melig en die 'Great Gig in the Sky' -achtige improvisaties in track 3 zijn voor de zangeres een brug te ver. Maar het is absoluut een goed en boeiend album vol meeslepende muziek. Die Rumänen maakt op mij de meeste indruk, de instrumentale stukken van dat nummer zijn prachtig. Met Bartok heeft deze muziek overigens niets te maken, vandaar de 'crisis' zullen we maar zeggen.