Funkadelic - The Electric Spanking of War Babies (1981)

Een dikke 4 sterren!

Hoewel One Nation in het algemeen gezien wordt als Funkadelic's beste, is dit misschien wel mijn favoriete album van de groep.

Veel nieuwe leden op dit album en toch lekkere P-Funk.

De titelsong, een Kneep Deep stijl nummer, vind ik het hoogtepunt, ondanks een nutteloze intro van 1:20. Electro-Cuties is erg goed met woordspelingen dit keer rondom electro (net als Whats A Telephone Bill, Sacred Flower), evenals Funk Gets Stronger Pt 1 met vocals van Bootsy.
Brettino's Bounce is een instrumental die voortborduurt op andere nummers op dit album. Ik ben er niet zo'n liefhebber van.
Funk Gets Stronger Pt 2 is net als Pt 1 gewoon goed, met Sly Stone!
She Loves You is maar 16 seconden, en gebaseerd op het gelijknamige nummer van de Beatles.
Shockwaves is aardig en Oh, I vind ik weer erg goed.
Het album sluit af met Icka Prick, een nummer met obscene teksten, maar op een grappige manier. George Clinton doet hier weer een soort rap.

Dus zoals gezegd, dikke 4 sterren, omdat ze de afwezigheid van Bernie Worrell zo goed hebben kunnen opvangen met nieuwe, jonge muzikanten.

Velen breken deze CD af, maar ik vind dit zeker één van hun vetste platen. Ik weet nog dat ik uit de platenwinkel kwam met deze vette cover en dat mensen me nakeken. lol

Zelfs mijn dochter van 2 is weg van dit album. De intro die Capo nutteloos noemt, is voor haar juist een hoogtepunt van het album. Ze denkt dat de gedubte hoge stem een baby is. Het nummer is dan weer voor mij een hoogtepunt. Leuk en grappig funkalbum van George Clinton en de zijne.

Wat een goeie muzieksmaak heeft ze dan al.

Kwestie van het goede aanbieden.

Huh? Is een klassieker.


Toch werd ie zo origineel niet uitgebracht. Mocht niet van Warner. Dit is het origineel: http://store.waxpoetics.com/storefront/images/Funkadelic_Thumb.jpg

Ik ga deze toch de volle mep geven. Ik ben sowieso van plan om alles van funkadelic / parliament op te waarderen. Deze muziek ligt me eigenlijk uitstekend. Misschien dat ik iets minder heb met de beginalbums van Funkadelic, maar ook die weet ik te waarderen. Inmiddels hoef ik nog maar 4 albums (ik ga deze laatste negeren) van deze band aan te schaffen. Opmerkelijk genoeg bezit ik One Nation Under A Groove -toch wel hun klassieker- nog niet.

Dit album vind ik samen met Cosmic Slop tot nu toe het beste werk van Funkadelic, maar ik kan tegelijkertijd niet zeggen dat ik een slecht album ben tegengekomen. Deze band krijgt in mijn veel te weinig erkenning, want hun muziek leeft nog steeds door in o.a. hip-hop. Bovendien zijn de muzikanten in Funkadelic / Parliament veel beter dan de gemiddelde muzikant.

Dit album is echt lekker funky, vrolijk en biedt volop afwisseling. Normaal ben ik niet zo van de lang uitgesponnen nummers, maar van George Clinton en de zijnen kan ik het prima hebben. Favorieten zijn de titeltrack, Shockwave en Oh I, maar ik vind ieder nummer op het album goed.